რატომ ვამბობთ ტელეფონზე საუბრის დროს „ალო-ს“ - ცოტამ თუ იცის, რა სიტყვას გვთავაზობდნენ მის სანაცვლოდ

როდესაც სატელეფონო ზარს ვპასუხობთ, ჩვეულ „ალოს“ თითქმის ავტომატურად ვამბობთ და იშვიათად ვფიქრობთ იმაზე, თუ რატომ იწყება საუბარი მაინცდამაინც ამ სიტყვით.  ტელეფონის გამოგონების დროს ერთიანი მისალმება არ არსებობდა და შესაფერისი ვარიანტიც, რომელიც შორს არის იდეალურისგან, მაშინვე არ გაჩენილა.

ვინ მოიფიქრა სიტყვა „ალო“, საიდან წარმოიშვა ის და რატომ გახდა დროთა განმავლობაში ეს მოკლე მისალმება მილიონობით ადამიანისთვის ჩვეული ფორმა.

ვინ შემოგვთავაზა საუბრის დასაწყისში „ალოს“ თქმა?
1870-იანი წლების ბოლოს მავთულის ტელეფონი ტექნიკის ნამდვილ საოცრებად ითვლებოდა. წარმოიდგინეთ: ადამიანი იღებდა ყურმილს და ესმოდა თანამოსაუბრის ხმა, რომელიც შესაძლოა მრავალი კილომეტრის დაშორებით ყოფილიყო. თუმცა, ახალ გამოგონებასთან ერთად მოულოდნელი პრობლემაც გაჩნდა, ადამიანებმა უბრალოდ არ იცოდნენ, რით დაეწყოთ სატელეფონო საუბარი. ზოგი ყურმილში ახველებდა, ზოგი რაღაც ასეთს ყვიროდა: „ეი! ვინ არის იქ?“, ხანდახან კი აბონენტები უბრალოდ დუმდნენ.

იმ წლებში კავშირის ხარისხიც შორს იყო იდეალურისგან: საუბარს თან ახლდა ტკაცუნი და ხმაური. ამიტომ საჭირო იყო მოკლე და მკაფიოდ გასაგები სიტყვა, რომლითაც ხაზის მეორე ბოლოში მყოფი ადამიანი მაშინვე მიხვდებოდა, რომ კავშირი დამყარდა.

ტელეფონის გამომგონებელმა ალექსანდრ ბელმა ამისთვის საზღვაო მისალმების - „Ahoy!“ („აჰოი!“) გამოყენება შემოგვთავაზა. XIX საუკუნეში ეს სიტყვა კარგად ნაცნობი იყო, მას მეზღვაურები იყენებდნენ დისტანციაზე სხვა გემის ან ადამიანის ყურადღების მისაქცევად.

თუმცა, ჩვეულებრივი სატელეფონო საუბრისთვის „Ahoy!“ საკმაოდ უჩვეულოდ ჟღერდა. მიუხედავად ამისა, თავად ბელს საკუთარ იდეაზე უარი არ უთქვამს და საკმაოდ დიდხანს აგრძელებდა სატელეფონო ზარებზე ასე პასუხს.

პასუხის საკუთარი ვერსია შემოგვთავაზა ბელის კონკურენტმა, თომას ედისონმა. სატელეფონო აღჭურვილობაზე ექსპერიმენტების დროს იგი იყენებდა წამოძახილს „Hullo!“ - სიტყვას, რომლითაც ინგლისურ ენაში უხსოვარი დროიდან იპყრობდნენ ყურადღებას ან შორიდან ეძახდნენ ადამიანს. სწორედ ედისონს უკავშირდება დიდწილად ის, თუ საიდან წარმოიშვა სიტყვა „ალო“ სატელეფონო საუბარში. 1877 წელს მან წერილში შემოგვთავაზა „Hello“-ს გამოყენება სატელეფონო მისალმებად. მოკლე და ჟღერადი სიტყვა კარგად ერგებოდა იმ დროის არასრულყოფილ კავშირს და თანდათან დაიწყო ბელის მიერ შეთავაზებული „Ahoy“-ს გამოდევნა.

უკვე 1878 წელს, ნიუ-ჰეივენში გამოცემულ ერთ-ერთ პირველ სატელეფონო ცნობარში, აბონენტებს ურჩევდნენ, საუბარი დაიწყონ „Hulloa“-თი. ტელეფონის გავრცელებასთან ერთად, „Hello“-ს თქმის ჩვევა უფრო და უფრო მყარდებოდა. 

თვითონ „hello“ ტელეფონის გამოგონებამდე  გაჩნდა. თავდაპირველად ეს უფრო არა  მისალმება, არამედ ძახილი იყო, შინაარსით „ეი!“ ან „აუ!“-ს მსგავსი. სწორედ ტელეფონმა აქცია ის საუბრის დაწყების ჩვეულ ხერხად. სხვა ენებში ინგლისური მისალმება თანდათან შეიცვალა. ფრანგულში დამკვიდრდა ფორმა „allô“, რომელსაც დღესაც იყენებენ სატელეფონო ზარზე პასუხისას. მსგავსი „ალო“ შემდგომში ჩვენს ენაშიც შემოვიდა.

ახლა, რა თქმა უნდა, რთული წარმოსადგენია, რომ სატელეფონო საუბრები სულ სხვაგვარად შეიძლებოდა დაწყებულიყო: ჩვეული „ალო, დედა!“-ს ნაცვლად, სრულიად შესაძლებელი იყო გვეთქვა „აჰოი, დედა!“.