1775817168
„მტკივა ამის თქმა… მაგრამ მარტო ვერ ვუძლებ. თქვენი დახმარება მჭირდება“ - ავარიაში დაღუპული პოლიციელის შვილი მიმართვას ავრცელებს
რამდენიმე დღის წინ
საქართველო ტრაგედიამ
შეძრა. ყვარელში მომხდარ
ავარიას 52 წლის პოლიციელი
ინგა ყაველაშვილი
ემსხვერპლა.ინგა (ნინო)
ყაველაშვილს მთელი
საქართველო იცნობდა.
ყველამ იცოდა მისი
საქველმოქმედო
საქმიანობის შესახებ.
ნინოს 33 ძაღლისთვის
თავშესაფარი ჰქონდა
აშენებული. თავად სახლის
ეზოში 7-8 ძაღლი
ჰყავდა. გარდაცვლილი ქალის
შვილი სოციალურ ქსელში
მიმართვას
ავრცელებს:„არასდროს
მიფიქრია, თუ ოდესმე ასეთ
ტექსტს დავწერდი…21 წლის
თურმე ოთხი დღის წინ გავხდი
ან ხუთი, აღარ მახსოვს… ასე
ერთ დღეში აღმოვჩნდი იმ
რეალობის წინაშე, სადაც
ერთადერთი ზურგი, ენერგიის
მომცემი და მთასავით
ადამიანი, დედა აღარ მყავს.
რეალობა სადაც ყველაფერი
ჩემს კისერზეა უამრავი რამ,
სახლი, ბებია, სწავლა…20
პატარა სიცოცხლე, რომლებიც
დედას დანატოვარია, მე რომ
მტკივა ამ ბავშვების
გაჩუქება, ისე ვერავის. იმ
დღეს შევნატრი როცა
მოვიცლი და დედის
გამოტირებას
შევძლებ.სიზმრები აღარ
მესიზმრება, არც აქამდე
მესიზმრებოდა
მაინცდამაინც, ვთხოვე,
სიზმარში მომაკითხე-თქო,
მეშინია, საერთოდ რომ ვეღარ
ვნახოთ სიზმარი, მთელი
ცხოვრება ისედაც
მოგონებების სატირლად
მაქვს, ძილში მაინც
შემეძლოს ერთხელ სულ
ერთხელ ნახვა, ძილშიც
ცხადად გრძნობ ადამიანი,
სულ ერთი წამით...არიან
ადამიანთა კატეგორია
რომლებიც მხოლოდ ჯიშიან
ცხოველს აღიარებენ. დღეს ამ
კატეგორიას აღარ
განვიხილავ, ბევრად
უკეთესი სალაპარაკო მაქვს,
დედაჩემი, მთასავით, უტეხი,
ადამიანი.ეს რომ წაეკითხა
ვიცი ერთი გვარიანად
გადაიხარხარებდა, იტყოდა,
"შეშობელძაღლო
სიცოცლეშივე გეთქვაო" ან
იქნებ არც ეთქვა ეს. შუბლზე
ეკოცნა შეიძლება და "კაი
დედიო" ეთქვა, არ ვიცი,
მეშინია დედის მეტყველება
არ დამავიწყდეს, დედის
სუნი, სითბო, ყველაზე მეტად
დედას სახის დავიწყების
მეშინია...ამდენი მოციმციმე
თვალი შემომციცინებს, მე კი
მათ წინაშე ვდგავარ და ვერ
ვაძლევ ვერაფრის პირობას,
ვერაფრის გარანტს.არ ვიცი
ხვალ და ზეგ რა იქნება,
ჩემთან ერთად ესენიც
დაობლდნენ, ვერ ვაძლევ
პირობას, რომ ეყოლებათ ხვალ
მოსიყვარულე ადამიანი,
ვინც თავზე ხელს
გადაუსმევს, გულში
ჩაიკრავს და უპირობოდ,
უანგაროდ, უერთგულებს
სიცოცხლის ბოლომდე.
დედაჩემმა სიცოცხლის
ბოლომდე უერთგულა, ბოლო
წუთებშიც კი მანქანაში
ჩატოვებული ბავშვებისთვის
ნაყიდი პურები, სტიჩის
ნამუნამუ, და საწუწკარები
მოჰქონდა...თუ ორი წამით
დასვენების უფლება მივეცი
თავს მომენტალურად ვდგები
საშინელი რეალობის წინაშე
და უმწეობის აზვირთებული
ტალღა რეალობაში ნოლზე
გამომრეცხავს, ადამიანის
პირველი, თანდაყოლილი
მტერი მისი
გონებაა...მტკივა ამის
თქმა… მაგრამ მარტო ვერ
ვუძლებ. თქვენი დახმარება
მჭირდება.არასდროს
არაფერი მითხოვია
არავისგან…მაგრამ ახლა
გთხოვთ
დამეხმარეთ…მჭირდება სულ 20
ადამიანი…ოციც თუ არა
იქნებ მხოლოდ 10?10 ადამიანი,
ვინც ერთ პატარა სიცოცხლეს
სახლში წაიყვანს…და მე
დროს მომცემს სანამ ფეხზე
წამოვდგები.არ მოიძებნება
20 ადამიანი ვისაც შეუძლია
დედას დანატოვარ ბავშვებს
დედობა გაუწიოს, აჩუქოს ის
სითბო და სიყვარული რაც
ახლა ყველაზე მეტად
სჭირდებათ?…მე არ ვეძებ
უბრალოდ „ვისმე“-სვცდილობ,
მათთვის ისეთი ადამიანები
ვიპოვო, როგორიც დედას
ენდომებოდასიყვარულით
სავსე, მზრუნველი,
პასუხისმგებლიანი…თითოეული
მათგანი დედაჩემის და ჩემი
ნაწილია, ესენი არ არიან
მხოლოდ ჩვენი ბავშვები,
"ყიზილბაშები"_ თქო კი
ვეძახი მოფერებით მაგრამ
ყველა ჩემი ბავშვობის
ნაწილია, იმ დროიდან სანამ
კიდევ ბავშვი ვიყავი, მათი
გაჩუქება არ ვიცი რას
შევადარო, მოგონებების
გაჩუქებასავითაა,
თითოეული მათგანი ჩემთვის
დედასთან გატარებულ
ბედნიერ მოგონებებთან
ასოცირდება.მაგრამ ვიცი ეს
ამ ეტაპისთვის სწორია…თუ
ისინი კარგ ხელებში
იქნებიან…გთხოვთ, თუ
შეგიძლიათ, ერთი მაინც
აიყვანეთთუ არ შეგიძლიათ,
გააზიარეთ…იქნებ სწორედ
თქვენით იპოვონ მათ ის
სახლი, სადაც ბედნიერები
იქნებიან…მე უნდა
გავაგრძელო ცხოვრება, ან
არსებობა, ჯერ არ ვიცი, უნდა
გავაგრძელო რადგან ისევ
ჩემს პროფესიას გამოვადგე,
დედას არ ენდომებოდა ჩემი
რიგით გაუნათლებელ
ვეტერინარს დანახვა. "ან
შენი საქმის პროფესიონალი
იყავი, ან საერთოდ არაფერი
იყო"_ვოუნდა გავაგრძელო
სწავლა…უნდა ვიყო
ძლიერი…მაგრამ
ახლა…ძალიან მჭირდება
თქვენი დახმარება“,- წერს
ნინო ყაველაშვილის შვილი.