1772654480

მილიონერი, რომელიც მოსკოვის კომერციული უძრავი ქონების ნახევარს ფლობდა, თავის სახლში მოკლული იპოვეს

2 მარტის ღამეს, ჩეჩენმა ბიზნესმენმა და ფედერაციის საბჭოს ყოფილმა წევრმა, უმარ ჯაბრაილოვმა, თავი მოიკლა. ის მოსკოვის ცენტრში, ვესპერ ტვერსკაიას საცხოვრებელ კომპლექსში იპოვეს და საავადმყოფოში გადაიყვანეს, თუმცა მისი სიცოცხლის გადარჩენა ვერ მოხერხდა. ჯაბრაილოვის ბიოგრაფია შეიძლება რამდენიმე სათავგადასავლო რომანს ეყოს, რომელიც იდეალურად ასახავს რუსეთის ისტორიას სსრკ-ს დაშლიდან მის ბოლო წლებამდე. Forbes იხსენებს ამ სოციალური და კრიმინალური მიმომხილველის, პრეზიდენტობის კანდიდატის, საპარლამენტო ასამბლეის წევრისა და თანამედროვე ხელოვნების კოლექციონერის ცხოვრების მნიშვნელოვან პერიოდებს. ჩეჩნეთიდან ჩამოსული ახალგაზრდა კაცი მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უნივერსიტეტში შედის და მილიარდერი ხდება, კანში ჰოლივუდის მსახიობებთან ერთად წვეულებებს ატარებს - ეს დეტალურად არის აღწერილი იმდროინდელ გაზეთებსა და ჟურნალებში. ხოლო სიტყვასიტყვით შემდეგ გვერდზე ის აღწერილია, როგორც რამდენიმე მკვლელობის ორგანიზატორი, თუმცა მისი მონაწილეობა მათში არასოდეს დადასტურებულა.უმარ ჯაბრაილოვის „პლაზა ჯგუფი“ მართავდა ასობით მილიონი დოლარის ღირებულების აქტივებს, მაგრამ მან ეს აქტივები ხელიდან გაუშვა. პოლიტიკაში მოსვლის შემდეგ, ბიზნესმენმა ვერ შეძლო წინა პლანზე წამოწევა.უმარ ჯაბრაილოვი დაიბადა გროზნოში, 1958 წლის 28 ივნისს. მან წარჩინებით დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახელმწიფო უნივერსიტეტი 1985 წელს. მისი პირველი ცნობილი ბიზნესი იყო კომპანია „დანაკო“, რომელიც დაარსდა 1992 წელს. ის ნავთობპროდუქტების მიწოდებით იყო დაკავებული და ფლობდა ბენზინგასამართი სადგურების ქსელს მოსკოვში.„ის, რასაც ადრე შავ ბაზარს და კონტრაბანდას უწოდებდნენ, მაშინ ბიზნესს ეძახდნენ“, - თქვა ჯაბრაილოვმა 2023 წელს ქსენია სობჩაკთან ინტერვიუში, სადაც აღწერდა თავის საქმიანობას იმ პერიოდში.1994 წელს, ნიკოლაი გუსკოვთან ნაცნობობის წყალობით, რომელიც 1993 წლიდან 1994 წლამდე მოსკოვის ქონების მართვის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე იყო, ჯაბრაილოვმა იმავე ინტერვიუში გაიხსენა, რომ სასტუმროების ბიზნესში ჩაერთო. ის ასევე შეხვდა ამერიკელ ბიზნესმენ პოლ ტატუმს, „ინტურისტ-რედამერის“ ერთობლივი საწარმოს ხელმძღვანელს და მისი პირველი მოადგილე გახდა.1996 წლის ნოემბერში ტატუმმა განაცხადა, რომ ჯაბრაილოვი მოკვლით დაემუქრა და მალევე, ამერიკელი ბიზნესმენი კიევის სადგურთან ახლოს მდებარე მიწისქვეშა გადასასვლელში მოკლეს. ჯაბრაილოვის მონაწილეობა ამ მკვლელობაში არ დადასტურდა.1997 წელს ჯაბრაილოვი გახდა „რედისონ სლავიანსკაიას“ სასტუმრო კომპლექსის გენერალური დირექტორის მრჩეველი, შემდეგ კი „პლაზა ჯგუფის“ პრეზიდენტი, რომელიც მართავდა „ოხოტი რიადისა“ და „სმოლენსკი პასაჟის“ სავაჭრო ცენტრებს, სასტუმრო „როსიას“ და სხვა სავაჭრო ცენტრებს.სასტუმროების ბიზნესი ჯაბრაილოვის ერთადერთი ინტერესი არ იყო. „პლაზას“ შვილობილი კომპანია, სარეკლამო ასოციაცია „ტიხაია გავანი“, მოსკოვის გარე რეკლამის აქტივების თითქმის 20%-ს ფლობდა. 2000-იანი წლების დასაწყისში ჯაბრაილოვი „როსიისკი კაპიტალ ბანკის“ დირექტორთა საბჭოს წევრი იყო, ხოლო 2001 წლის აპრილში, დიდი წილის შეძენის შემდეგ, „პერვოე ოვკ ბანკის“ დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს.2004 წლის დასაწყისისთვის „პლაზას ჯგუფმა“ თავისი ძირითადი აქტივები დაკარგა. პრობლემები 2002 წლის ივნისში ვიცე-პრემიერ იოსებ ორჯონიკიძის მკვლელობის მცდელობის შემდეგ დაიწყო. თავად ვიცე-პრემიერი უვნებელი დარჩა, თუმცა ერთ-ერთი თავდამსხმელი, სალმან ჯაბრაილოვი, „პლაზას“ სასტუმროს მფლობელის ბიძაშვილი, მოკლეს. ამრიგად, უმარ ჯაბრაილოვმა დაკარგა ერთ-ერთი ყველაზე მოგებიანი აქტივი. სასტუმრო „რედისონ სლავიანსკაია“ ამჟამად „კიევის პლოშჩადის“ ჯგუფის საკუთრებაა, რომელიც ზარახ ილიევისა და გოდ ნისანოვის კომპანიებს ეკუთვნის, „ოხოტნი რიადი“ ბიზნესმენ ალექსანდრე ზანადვოროვის კომპანიებს ეკუთვნის, ხოლო „სმოლენსკი პასაჟი“ მიხაილ გუცერიევის ოჯახს ეკუთვნის.2004 წლის იანვარში ჯაბრაილოვმა „პლაზა ჯგუფის“ პრეზიდენტის თანამდებობა დატოვა და პოლიტიკაში ჩაერთო. ჯაბრაილოვმა რუსეთის პრეზიდენტობის კანდიდატად იყარა კენჭი, მე-11 ადგილზე გავიდა და ხმების 0.08% მიიღო. თუმცა, ის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი კანდიდატი იყო.2004 წლიდან 2009 წლამდე ჯაბრაილოვი იყო ჩეჩნეთის სენატორი, ფედერაციის საბჭოს საერთაშორისო საქმეთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე და ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში რუსეთის დელეგაციის წევრი. 2009 წლის ოქტომბერში ფედერაციის საბჭომ უმარ ჯაბრაილოვს ვადაზე ადრე შეუწყვიტა უფლებამოსილება, მისივე მოთხოვნით.2009 წლიდან 2013 წლამდე ჯაბრაილოვი იყო რუსეთის პრეზიდენტის საერთაშორისო საქმეთა თანაშემწის, სერგეი პრიხოდკოს მრჩეველი. 2015 წელს ის ხელმძღვანელობდა მეწარმეთა ასოციაციას.2017 წელს უმარ ჯაბრაილოვმა ცეცხლი გახსნა მოსკოვში, სასტუმრო „Four Seasons“-ში. ის განაწყენებული იყო, რომ მის ოთახში სადილი მიმტანის ნაცვლად მოახლემ მიიტანა და ჭერში სროლა დაიწყო. პოლიციამ ჯაბრაილოვს იარაღის ჩაბარება მოსთხოვა, თუმცა მან განაცხადა, რომ ბრძოლის გარეშე არ დანებდებოდა. მოგვიანებით გაირკვა, რომ დაკავების დროს ის ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ იმყოფებოდა. ჯაბრაილოვმა ინციდენტისთვის ბოდიში მოიხადა და 500 000 რუბლის ჯარიმა დააკისრეს. თუმცა, ამ ინციდენტის გამო ის პარტია „ერთიანი რუსეთიდან“ გარიცხეს.ცხოვრება ხელოვნებაშიუმარ ჯაბრაილოვი გაცილებით უფრო მეტად სოციალური ცხოვრებით იყო ცნობილი, ვიდრე ბიზნესითა და პოლიტიკური საქმიანობით. მისი ნახვა სხვადასხვა ღონისძიებაზე შეიძლებოდა, კენტის პრინცესასთან ვახშმიდან დაწყებული, საცვლების მოდის ჩვენებით დამთავრებული. 2005 წელს, კანის კინოფესტივალის დროს, ჩეჩენი სენატორი სუპერმოდელ ნაომი კემპბელთან ერთად სასტუმრო „დუ კაპში“ საიუველირო სახლის „დე გრისოგონოს“ მიღებაზე გამოჩნდა. ჭორების თანახმად, ჯაბრაილოვს ურთიერთობა ჰქონდა მსახიობ შერონ სტოუნთან და ასევე რომანი ჰქონდა ქსენია სობჩაკთან.2014 წელს ჯაბრაილოვმა მოსკოვის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმს რუსი მხატვრების 168 ნამუშევარი შესწირა. 2017 წელს სასტუმროში მომხდარი სროლის შემდეგ, ჯაბრაილოვის შესახებ თითქმის არავინ სმენია.2018 წლის მარტში, ჯაბრაილოვის პრესსამსახურმა განაცხადა, რომ ის 10-დან 20 მილიონ დოლარამდე ინვესტიციას ახორციელებდა იუჟნი სევასტოპოლის გემთსარემონტო ქარხანაში. „ამ ცნობილი საწარმოს თანამშრომლებმა დახმარებისთვის პირადად მიმართეს ავანტის და უმარ ჯაბრაილოვებს ჯერ კიდევ 2017 წელს“, - განუცხადეს მეწარმის პრესსამსახურმა RBC-ს. პროექტი არ განხორციელებულა. 2020 წელს ჯაბრაილოვი იზმაილოვსკის გზატკეცილზე მდებარე სასტუმროდან ხელის ჭრილობებით სკლიფოსოვსკის სახელობის სასწრაფო დახმარების კვლევით ინსტიტუტში გადაიყვანეს. სასწრაფო დახმარების მისვლისას მან ჭრილობები თავად შეხვია და ინციდენტი „შოკს“ მიაწერა.ჟურნალ „ვოგის“ ყოფილი მთავარი რედაქტორი, ქსენია სოლოვიევა, თავის Telegram არხზე იხსენებს 2021 წელს ჯაბრაილოვთან შეხვედრას. „Four Seasons-ის ფოიეში (სადაც მან ერთხელ ისროლა) ჩვენ უმარს შევხვდით. ის ძალიან ჩუმად, ქაოტურად და გაუგებრად საუბრობდა. მან თქვა, რომ ფიზიკურად არ შეეძლო ერთიანად გრძელი ინტერვიუს მიცემა - რამდენჯერმე უნდა შევხვედროდით 30-წუთიან სესიებზე. მე ჩემი ვარიანტები ავწონ-დავწონე: მისი სიტყვის ჩაწერა შეუძლებელი იყო. სილამაზის სალონში, სადაც თმის გასაკეთებლად წავედი, მითხრეს, რომ უმარი პერიოდულად მანიკურისთვის სესხს ითხოვდა“.

1772642064

ირკუტსკელი ქალი, რომელიც შვილს ადამიანის ხორცით კვებავდა, ვადაზე ადრე გაათავისუფლეს - ვაჟის ტრაგიკული დასასრული და ციხეში გაჩენილი ქალიშვილი

ირკუტსკელი კანიბალი ოლესია მოსტოვშჩიკოვა, რომელიც შვილს ადამიანის ხორცს აჭმევდა, პირობით ვადაზე ადრე გაათავისუფლეს და სკოლის მზარეულად მუშაობა სცადა, თუმცა საბოლოოდ მანიკიურის სპეციალისტად მუშაობა დაიწყო. SHOT კანიბალ-მკვლელის ისტორიას ჰყვება.2009 წელს მან მეგობარი მოკლა, მისი სხეული დაანაწევრა და ერთი კვირის განმავლობაში საკუთარ შვილს მისი ხორცით კვებავდა. 2015 წელს კანიბალი სამი წლით ადრე გაათავისუფლეს. ციხეში გათხოვდა, ქალიშვილი გააჩინა და წარსულის დასამალავად ქმრის გვარი, იანჩენკო, მიიღო. გათავისუფლების შემდეგ, მან სკოლის მზარეულად და ბავშვთა ბანაკში მოახლედ მუშაობა სცადა, მაგრამ ნასამართლობის გამო უარი მიიღო. ახლა 43 წლის ქალი ირკუტსკის მახლობლად, სოფელ ბოლშოი ლუგში ცხოვრობს და მანიკიურს უკეთებს კლიენტებს, რომლებმაც არ იციან, ვინ უწმენდს მათ ფრჩხილებს. ის ძლივს შოულობს საკმარის ფულს - ის და მისი 11 წლის ქალიშვილი ალიმენტით ცხოვრობენ.ოლესიას ვაჟმა, ილიამ, რომელიც ბავშვობაში ადამიანის ხორცს ჭამდა, ასევე ქურდობისთვის მოიხადა სასჯელი. 2024 წელს მან სპეციალური დანიშნულების სამხედრო ძალებთან კონტრაქტი გააფორმა და ერთი თვის შემდეგ გარდაიცვალა. კანიბალმა საბრძოლო ანაზღაურების მიღება სცადა, მაგრამ სასამართლომ უარი უთხრა - ფული გარდაცვლილის ყოფილ ცოლსა და ორ ქალიშვილს გადაეცა.

1772484396

იშვიათი ხატი ღვთისმშობელი „ძლევაშემოსილი“ - ლოცვა, რომელიც ამ ხატის წინაშე იკითხება

ყოვლადწმიდა ღმრთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატი „ძლევაშემოსილი“ - ევედრებიან სიმართლის, გულითადი სიხარულის, ურთიერთისადმი გულწრფელი სიყვარულის მოსაპოვებლად, მამულის მშვიდობისა და დაცვისათვისხატი 1917 წლის 2 მარტს გამოჩნდა, მოწამე მეფის ნიკოლოზ II ტახტიდან გადმოგდების დღეს. ამის გამო მისი ყველა ასლი იდევნებოდა ეკლესიებიდან. დედნის ადგილსამყოფელი დღემდე უცნობია.                                                                         ტროპარი, ხმა 4ანგელოსნი კრძალვითა გმსახურებენ შენ და ყოველნი ზეციურნი ძალნი დაუდუმებელად გაქებენ შენ, ღვთისმშობელო ქალწულო, და მხურვალე ვხმობთ შენდა მომართ, დედუფალო, რაჲთა მადლმან ღუთისამან დაივანოს წმიდასა ძლევაშემოსილსა ხატსა შენსა ზედა და ნათელი დიდებისა სხივბრწყინუალეჲ გარდამოივლინოს ყოველთა სარწმუნოებით შენდა მომართ მლოცუელთა და მხმობელთა ღუთისა მიმართ: ალილუია.                                                                                 ლოცვა1ჰოი, დედუფალო ძლევაშემოსილო, ყოვლადწმიდაო ღვთისმშობელო, შენ შორის მტვირთუელო ყოვლისა სოფლისა მტვირთუელისა ზეცათა მეუფისაო! გმადლობთ შენ გამოუეთქმელთა მოწყალებათა შენთათვის, რომელთა ჩუენებაჲ კეთილად ინებე შენ ჩუენ ცოდუილთა და უღირსთა ზედა, წმიდითა და სასწაულთმოქმედითა ხატითა ამით შენითა დღეთა მათ შინა მწარეთა და სასტიკთა, რაჟამს ქარიშხალი, ვითარცა გრიგალი სულიერი აღიძვროდა ერსა ჩუენსა ზედა ჟამსა მას ჩუენისა მოსვრისა და აღმოფხურისასა, ჟამსა მას განკრახუისა და შეურაცხებისასა სიწმიდეთა ჩუენთა კაცთაგან უგუნურთა, რომელნი არა ოდენ გულითა, არამედ ბაგითა იკადრებდნენ თქუმად: არა არს ღმერთი და საქმითაცა უჩუენებდნენ სისაძაგლესა ამას.გმადლობთ შენ მეოხო ჩუენო, რამეთუ სიმაღლთგან შენით გარდამოიხილე მწუხარებათა ჩუენთა ზედა და ჭირთა ზედა მართლმადიდებელთასა და ვითარცა მზემან მანათობელმან განამხიარულენ ჭირთაგან მოუძლურებულნი თუალნი ჩუენნი ხილვითა ყოვლადტკბილისა ძლევაშემოსილისა ხატისა შენისათა, ჰოი, უფროსადკურთხეულო ღმრთისა დედაო, ძლევაშემოსილო შემწეო, მტკიცეო შუამდგომელო. შიშითა და ძრწოლითა გმადლობთ შენ, ვითარცა მონანი უხმარნი ლმობიერებითა შევრდომილ ვართ შენდა, გულითა შემუსვრილითა და ცრემლითა და გევედრებით შენ სულთქმისა გალობითა: გვიხსნენ, გვიხსნენ ჩუენ. შეგვეწიენ, შეგვეწიენ ჩუენ! შეგვიწყალენ, დავინთქმებით ჩუენ, ცხოვრებაჲ ეს ჩუენი ჯოჯოხეთამდე მიწევნულ არს: დღითი დღეთ ცოდუანი ჩუენნი დამძიმებულ არნ, ჭირნი მრავალ, მტერნიცა მრავალ, ჰოი დედუფალო ზეცისაო, განდევნე კუერთხითა საღმრთოჲსა ძლიერებისა შენისაჲთა უპატიოებაჲ სასჯელისა მტრისა, ხილულისა და უხილავისა, ვითარცა მტუერი და ვითარცა ნისლი. შემუსრე დიდადმეტყუელებაჲ განსჯისა მათისა და აღხოცენ იგინი: და ვითარცა დედამან ყოველთამან გზასა ზედა სიმართლისასა და კეთილწიაღობრივსა დაადგინენ იგინი. შთანერგე გულთა შინა ჩუენ ყოველთასა სიმართლეჲ, მშვიდობაჲ და სიხარული სულითა წმიდითა. განფინენ გულთა შინა ჩუენთა მყუდროებაჲ, კეთილდღეობაჲ, უშფოთველობაჲ, ურთიერთსიყუარული შეუორგებელი, კუერთხითა და ყოვლადძლიერითა შენითა, ყოვლადწმიდაო, დააყენე ღუარი უსჯულოებათა, რომელი ესწრაფის დანთქმასა ქუეყანისა ამის ჩუენისასა საშიენელსა უფსკრულსა თვისსა. შეგვეწიე ჩუენ უმწეოთა, სულმოკლეთა ულძლურთა და უსასოთა, განგვამტკიცენ, აღგვადგინენ და გვაცხოვნენ: რაჲთა შენითა ძლიერებითა მარადის დაცულნი ვუგალობდეთ და ვადიდებდეთ ყოვლადპატიოსანსა და დიდადშუენიერსა სახელსა შენსა, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე. ამინ.                                                                               ლოცვა 2ჰოი, ყოვლისა ქუეყანასა შუამდგომელო, ყოვლადსაგალობელო დედაო, შიშითა, სარწმუნოებითა და სიყუარულითა შევრდომილვართ ძლევაშემოსილსა ხატსა შენსა და ყოვლითა გულითა გიხმობთ შენ! ნუ გარემიიქცევი შენდა მოლტოლვილთაგან, ევედრე, მოწყალეო დედაო ნათლისაო, ძესა შენსა და ღმერთსა ჩუენსა, ტკბილსა უფალსა იესო ქრისტესა, რაჲთა მშვიდობით დაიცვეს მამული ჩუენი, განამტკიცოს კეთილდღეობაჲ ჩუენი, გვიხსნას ჩუენ ძმათამკულელთა ომთაგან და განამტკიცოს წმიდა მართლმადიდებელი ეკლესიაჲ ჩუენი, შეურყეველად დაიცვეს იგი ურწმუნოებისაგან, განწუალებისა და ერესისა, არა არს ჩუენდა მწე, არა არს ჩუენდა სასო, თვინიერ შენსა, ყოვლადწმიდაო ქალწულო, შენ ხარ ყოვლადძლიერი მეოხი წინაშე ღუთისა ყოველთა ქრისტიანეთა, სამართლად ჩუენ ზედა მოწევნულისა რისხუისა მისისა მომალბობელი. გვიხსნენ ჩუენ შენდა მომართ სარწმუნოებით მლოცუელნი ზედამოსულისაგან ცოდუათასა, ცილისწამებისაგან კაცთასა, სიყმილისაგან, მწუხარებისა და სნეულებისა. მოგუმადლენ ჩუენ სული სინანულისაჲ, მორჩილებაჲ გულისა, სიწრფელე ზრახუათა, რაჲთა განვერნეთ ცოდუილსა ცხორებასა ამას ზედა და დაუტევნეთ ცოდუანი ჩუენნი. რაჲთა ყოველი, რომელი მადლობით განადიდებს სახელსა შენსა, ღირს იქმნეს ზეცისა სასუფეველსა და მუნცა ყოველთა წმიდათა თანა ადიდებდეს ყოვლადწმიდასა და ყოვლადბრწყინუალესა სახელსა სამსახოვანისა ღუთისასა, მამისა და ძისა და წმიდისა სულისა, ამინ.

1772000340

ტყუპი დის სიცოცხლე ჩახუტებამ იხსნა... - ამბავი, რომელმაც მსოფლიო აალაპარაკა

ერთ დროს, ტყუპი დების - კაირისა და ბრიელ ჯექსონების ჯანმრთელობის მდგომარეობა მსოფლიო ყურადღების ცებტრში იყო. მათი ისტორია დღემდე ერთ-ერთ ყველაზე ემოციურ და შთამბეჭდავ სამედიცინო მოვლენად მიიჩნევა.გოგონები 1995 წელს, ვადაზე 12 კვირით ადრე დაიბადნენ. თითოეული მათგანი კილოგრამსაც კი არ იწონიდა და ექიმები მათ გადარჩენას მცირე შანსს აძლევდნენ. ახალშობილები დღენაკლულთა ინკუბატორებში ცალ-ცალკე მოათავსეს.ბრიელის მდგომარეობა შედარებით სტაბილური იყო და დროთა განმავლობაში წონაში მატებაც დაიწყო, თუმცა კაირის ჯანმრთელობის მდგომარეობა უკიდურესად მძიმე რჩებოდა. ექიმები იმედს თითქმის კარგავდნენ.რამდენიმე კვირის შემდეგ მოულოდნელი შემთხვევა მოხდა: ერთ ღამეს ბრიელმა დაიწყო ტირილი, ისე, რომ სუნთქვა უჭირდა და სხეულიც გაუულურჯდა. მორიგე ექთანმა ყველა შესაძლო ზომას მიმართა, თუმცა ბავშვის დამშვიდება ვერ შეძლო.საბოლოოდ, მედდამ, გეილ კასპარანმა — წესების დარღვევის მიუხედავად, ტყუპების ერთად დაწვენა გადაწყვიტა. სწორედ მაშინ მოხდა ის, რასაც მოგვიანებით „სასწაულს“ უწოდებდნენ: ბრიელი მალევე დამშვიდდა და ინსტინქტურად მოეხვია დასუსტებულ დაიკოს, კაირს.რამდენიმე დღეში კაირის მდგომარეობა საგრძნობლად გაუმჯობესდა — მან წონაში მატება დაიწყო და მალევე დაიკოსაც კი გაუსწრო.დღეს კაირი და ბრიელი უნივერსიტეტში სწავლობენ. როგორც თავად ამბობენ, ერთმანეთის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმოუდგენიათ — მათი ისტორია კი კიდევ ერთხელ გვახსენებს, რამდენად ძლიერია და მნიშვნელოვანია და-ძმის კავშირი.

1771998974

გარდაცვლილმა დედამ წლინახევრის შვილი გადაარჩინა - დაუჯერებელ ამბავს თვითმხილველები ჰყვებიან (უცხოეთი)

აშშ-ის იუტას შტატში 18 თვის გოგონა, ლილი გროსბეკი, სასწაულებრივად გადარჩა მას შემდეგ, რაც ავტომობილი, რომელშიც ის დედასთან ერთად იმყოფებოდა, მდინარეში გადავარდა. შემთხვევა 2015 წელს მოხდა.25 წლის ლინ გროსბეკი შვილთან ერთად მშობლების სახლიდან ბრუნდებოდა, როდესაც ავტომობილმა მართვა დაკარგა და მდინარეში ჩავარდა. დედა ადგილზე დაიღუპა. მომხდარი თავდაპირველად არავის შეუმჩნევია — ადგილობრივებმა მხოლოდ ძლიერი ხმაური გაიგეს, თუმცა ვერ დაადგინეს, რა მოხდა.მეორე დღეს მეთევზეებმა მდინარეში ამობრუნებული ავტომობილი შენიშნეს და პოლიცია გამოიძახეს. მაშველებმა მანქანა წყლიდან ამოიყვანეს და შიგნით გარდაცვლილი ქალი და უგონო მდგომარეობაში მყოფი ბავშვი იპოვეს. ლილი საბავშვო სავარძელზე ღვედით იყო მიბმული და თავდაყირა ეკიდა. გავრცელებული ინფორმაციით, მან დაახლოებით 14 საათი გაატარა ყინულოვან წყალში.ოთხი პოლიციელი, რომლებიც სამაშველო ოპერაციაში მონაწილეობდნენ, მოგვიანებით აცხადებდნენ, რომ ავტომობილიდან ქალის ხმით დახმარების თხოვნა ესმოდათ, მიუხედავად იმისა, რომ დედა უკვე გარდაცვლილი იყო. მათი თქმით, სწორედ ამან მისცა მათ ძალა, მანქანა სწრაფად ამოეყვანათ.გოგონა სასწრაფო დახმარების ბრიგადამ საავადმყოფოში გადაიყვანა. ექიმების განცხადებით, მისი გადარჩენა პრაქტიკულად აუხსნელი იყო, რადგან იმ ღამით ჰაერის ტემპერატურა მინუს ნიშნულზე იყო, წყალი კი თითქმის მთლიანად ფარავდა ავტომობილს.გამოძიებამ ვერ დაადგინა, რამ გამოიწვია ავარია. მუხრუჭების კვალი ადგილზე არ აღმოჩნდა, ხოლო ექსპერტიზამ დაადასტურა, რომ დედას ალკოჰოლი ან ნარკოტიკული ნივთიერებები არ ჰქონდა მიღებული.ლილი მალევე მოვიდა გონს და სრულად გამოჯანმრთელდა. მისი გადარჩენა ბევრმა სასწაულად შეაფასა.

1771355580

ჭუბერის უღელტეხილზე 1993 წელს გადაღებული ერთი ფოტო სამი ადამიანური ისტორიით - შეხვედრა 33 წლის შემდეგ

აფხაზეთის ომის ფოტო, რომელიც 1993 წელს ჭუბერის უღელტეხილზეა გადაღებული. ერთი ფოტო და ისტორია, რომელსაც სამი გმირი ჰყავს - ჯარისკაცი, რომელმაც ერთი წლის გოგონა გადაარჩინა, თავად ეს ბავშვი და ფოტოგრაფი, რომელმაც ეს სცენა ფირზე აღბეჭდა. ამ ადამიანებმა ერთმანეთი 33 წლის შემდეგ იპოვეს. მათთან ინტერვიუ "კურიერი P.S."-მა ჩაწერა."ამ სურათის შესახებ ბავშვობიდან მიყვებოდნენ. პატარა რომ ვიყავი, უკვე ვიცოდი, რომ ამ ფოტოზე მე ვიყავი ჯარისკაცთან ერთად - იმ დღეს სოხუმიდან გავიქეცით".ისტორიას შემონახულმა ამ ერთმა წამმა, ფოტოზე აღბეჭდილი ადამიანების ცხოვრება, ალბათ, სამუდამოდ შეცვალა. ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო ბავშვი და ჯარისკაცი - ომმა წამიერად შეახვედრა და მერე სამუდამოდ დააშორა კიდეც. მათი გზები იმ გზაზე გადაიკვეთა და თან გაიყო, სადაც ადამიანები სიცოცხლის გადარჩენისთვის იბრძოდნენ.მაშინ, როცა ათასობით ქალი, ბავშვი, კაცი - პატარა თუ დიდი კოდორის ხეობის გავლით მოდიოდა ჭუბერის უღელტეხილზე: ფეხით, სიცივეში, თოვლსა და წვიმაში, დიდ გაჭირვებაში. ომს გადარჩენილების ნაწილმა ამ გზას ვერ გაუძლო და დაიღუპა. უღელტეხილი იმდენად რთული გადასასვლელი იყო, რომ ადამიანები შიმშილითა და სიცივით იხოცებოდნენ. მოდიოდნენ დაკარგული იმედებით და შეშინებული თვალებით, ყველაფერდაკარგულები - მხოლოდ მოგონებებით.ამ გზაზე დედას მოჰყავდა გაგრაში დაბადებული პატარა გოგოც, მაშინ ერთი წლისაც რომ არ იყო. როცა მათ ქალაქში ომი დაიწყო, ოჯახი მთაში გაიხიზნა. იმ ღამეს კოცონთან ისხდნენ და თბებოდნენ, როცა მათთან ერთი ჯარისკაცი მივიდა და უთხრა, რომ მეორე დღეს ვერტმფრენი მიფრინავდა. იქამდე მისასვლელი გზა შორი და რთული იყო, ბავშვის დედას ფეხით სიარული აღარ შეეძლო, ქართველმა სამხედრომ კი პატარა გოგონა სამშვიდობოს უსაფრთხოდ გაიყვანა.მას შემდეგ ბევრი წელი გავიდა. ფოტოზე გამოსახული მებრძოლი სულხან წურწუმიაა, გოგონა კი - ნინა ჯალიაშვილი. ის ახლა ემიგრაციაშია, ამერიკაში ცხოვრობს. გოგონას ბებია ბავშვობიდან უყვებოდა კაცზე, რომელმაც 33 წლის წინ, აფხაზეთის ომის დროს გადაარჩინა, მაგრამ მხოლოდ წლების შემდეგ გაიგო მისი ვინაობა. ნინას დიდი ხნის განმავლობაში ეძებდა სულხანიც, თუმცა მისი გაცნობა ვეღარ მოასწრო - ჯარისკაცი გარდაიცვალა.ნინოს ოჯახი ომის დაწყებამდე გაგრაში ცხოვრობდა. როცა ომი დაიწყო, მალევე გაიხიზნენ. ნინა ყვება, როგორი ემოციური იყო ის წუთები, როცა ჯარისკაცის ვინაობის შესახებ შეიტყო. ახლა ფლორიდაში ცხოვრობს, ისევ სანაპიროზე. ეფიქრება აფხაზეთზე, სადაც ცხოვრება ვერ მოასწრო, მაგრამ იცის მშობლებისა და ბებიის მონათხრობიდან.ეს ქალი ჟურნალისტი თამარ მოლაშვილი იყო, რომელმაც ისტორიად ქცეულ ფოტოზე აღბეჭდილი ადამიანები იპოვა. მათ დიდი ხნის განმავლობაში ეძებდა. პატარა ბავშვისა და ჯარისკაცის ისტორიით თავდაპირველად თავად დაინტერესდა. ომიც საკუთარი თვალით ნახა - აფხაზეთში სამხედრო მოქმედებების დროს ომის ისტორიებს აშუქებდა. რა აღარ უნახავს და გადახდენია, თუმცა ეს ფოტო მისთვის მაინც ყველასგან გამორჩეული და ემოციური აღმოჩნდა.ეს შეჩერებული კადრი ჭუბერის გზაზე ფოტოგრაფმა გოგა შარაშენიძემ გადაიღო. ჩვენი ქვეყნის ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული წუთები მან ფოტოკადრებად აქცია. ჩაფიქრებული კაცი სვანური ქუდით, ცეცხლთან მჯდარი ქალი, უიმედო და შეშინებული მზერით ქალი ბავშვთან ერთად დაბომბილი ქალაქიდან - ომზე ამეტყველებული, ამ დრომდე გამოუქვეყნებელი ფოტოსურათების ავტორი ახლა ვანში ცხოვრობს და წლების შემდეგაც ომის ამბებს ემოციების გარეშე ვერ იხსენებს.ომის დროს გოგა შარაშენიძე და თამარ მოლაშვილი ერთად მუშაობდნენ. ჯარისკაცისა და გოგონას ფოტო ფოტოგრაფმა ჟურნალისტს აჩვენა, რომელმაც ის სოციალურ ქსელებში გამოაქვეყნა. პოსტს დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. შემთხვევით ნახა ჯარისკაცის მეგობარმა, ემზარ ხვიჩიამ, და ამ ამბის შესახებ სულხანს უამბო.სულხან წურწუმიას ბიძაშვილი გვიყვება ჯარისკაცის გმირობის ამბებს.მართალია, ჯარისკაცმა და გოგონამ ერთმანეთის გაცნობა ვეღარ მოასწრეს, მაგრამ წლების შემდეგაც ეს ფოტო, ალბათ, გულგრილს ვერავის დატოვებს. უცვლელია ომის ამ ადამიანური ისტორიის მთავარი გმირების ემოციებიც - დრომ და წლებმა რომ ვერაფერი დააკლო.ამ ერთმა ომგამოვლილმა ფოტოკადრმა იმაზე მეტი თქვა ომგამოვლილებზე, მათ ემოციებზე, პიროვნულ ღირსებაზე, ადამიანურ სიკეთეზე, ვიდრე რომელიმე სიტყვა დაიტევდა. ამ ერთი კაცის მიერ ერთი გადარჩენილი ბავშვის ისტორია კეთილ ზღაპარს ჰგავს - ჩვენი ქვეყნის ყველაზე მძიმე წუთებში რომ იწერებოდა, იმედით და თან სევდიანად. ზღაპარს, რომელსაც მაინც კეთილი დასასრული აქვს.

1771355480

კაცი, რომელმაც 20 წელი გაატარა ციხეში, უდანაშაულოდ ცნეს - ემოციური ამბავი

დანიელ ვილიეგასი 16 წლის იყო, როდესაც მკვლელობის ბრალდებით დააკავეს. მან ციხეში 25 წელი გაატარა, ვიდრე სასამართლომ საბოლოოდ არ აღიარა, რომ იგი უდანაშაულო იყო. დღეს მისი საქმე სასამართლო შეცდომებისა და იძულებითი აღიარებების პრაქტიკის ერთ-ერთ ყველაზე მკაფიო მაგალითად მიიჩნევა.საქმე 1993 წლის 10 აპრილს, ტეხასის შტატის ქალაქ ელ პასოში მომხდარ ტრაგედიას უკავშირდება. ოთხ ახალგაზრდას, რომლებიც წვეულებიდან ბრუნდებოდნენ, ავტომობილიდან ცეცხლი გაუხსნეს. სროლის შედეგად ორი მათგანი - 18 წლის რობერტ „ბობი“ ინგლენდი და 17 წლის არმანდო ლაზო - დაიღუპა, ორი კი გადარჩა. შემთხვევის ადგილზე პოლიციამ 22-კალიბრიანი იარაღის მასრები აღმოაჩინა.გამოძიებას დეტექტივი ალფონსო მარკესი ხელმძღვანელობდა. მოგვიანებით გამოიკვეთა, რომ დაკითხვებისას მოზარდებზე ზეწოლა და მუქარა ხორციელდებოდა. რამდენიმე მოწმე აცხადებდა, რომ აღიარებითი ჩვენებები მუქარისა და ფსიქოლოგიური ზეწოლის შედეგად იყო მიღებული. ერთ-ერთი არასრულწლოვანი 8 საათის განმავლობაში ბორკილებით დაკითხეს და სიკვდილით დასჯით დაემუქრნენ.გამოძიების ფარგლებში საბოლოოდ დააკავეს 16 წლის დანიელ ვილიეგასი. მისი თქმით, პოლიციის მხრიდან მუქარისა და ფიზიკური ზეწოლის შედეგად მან დაწერა აღიარებითი ჩვენება, თუმცა მალევე უარყო იგი. მიუხედავად ამისა, ვილიეგასს მკვლელობის ბრალდება წარუდგინეს.პირველი სასამართლო პროცესი 1994 წელს გაიმართა. დაცვის მხარე ამტკიცებდა, რომ აღიარება იძულებით იყო მიღებული, ხოლო თავად ბრალდებული — განათლების დაბალი დონითა და ემოციური პრობლემებით — მარტივად ექცეოდა ზეწოლის ქვეშ. მიუხედავად ამისა, 1995 წელს ვილიეგასი დამნაშავედ ცნეს და სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს.მრავალი წარუმატებელი აპელაციის შემდეგ, 2013 წელს ტეხასის სასამართლომ მისი თავდაპირველი აღიარება არასათანადოდ მიიჩნია და გამამტყუნებელი განაჩენი გააუქმა. ვილიეგასი 20-წლიანი პატიმრობის შემდეგ პირობით გაათავისუფლეს.2018 წლის 5 ოქტომბერს, ხელახალი სასამართლო განხილვის შედეგად, უკვე 41 წლის დანიელ ვილიეგასი სრულად უდანაშაულოდ ცნეს. განაჩენის გამოცხადებისას მან ემოციების შეკავება ვერ შეძლო.დღეს ვილიეგასს მეუღლე და შვილები ჰყავს. მიღებული კომპენსაციით მან მეურნეობა და მცირე ბიზნესი შექმნა. ასევე აქტიურად მონაწილეობს საზოგადოებრივ საქმიანობაში, ატარებს საჯარო ლექციებს და ეხმარება იმ ადამიანებს, რომლებიც მართლმსაჯულების სისტემასთან დაკავშირებულ პრობლემებს აწყდებიან.მისი საქმე კიდევ ერთხელ აჩენს კითხვებს იძულებითი აღიარებების, არასრულწლოვანთა დაკითხვის პრაქტიკისა და სასამართლო შეცდომების შესახებ, რომელთა შედეგიც ადამიანებისთვის ხშირად ცხოვრების დაკარგული წლები და მძიმე ტრავმაა.

1771355340

"გარდაცვალების სავარაუდო მიზეზი მარტოობა იყო..." – რატომ არ შეასრულეს ვიაჩესლავ ტიხონოვის უკანასკნელი სურვილი

როგორ ცხოვრობდა მარტოობისთვის განწირული ვიაჩესლავ ტიხონოვი და რატომ არ შესრულდა მსახიობის უკანასკნელი სურვილი.ვიაჩესლავ ტიხონოვი ბედნიერი იყო პირად ცხოვრებაში? ის მარტო არ იყო, მაგრამ მარტოობას ამჯობინებდა, რის გამოც ჟურნალისტებმა მას „განდეგილიც“ კი უწოდეს. შესაძლოა, მან პირადი ბედნიერება ვერასდროს იპოვა.მშვიდი და ინტელექტუალური ვიაჩესლავ ტიხონოვის პირველი ცოლი ნამდვილი კაზაკი იყო, ნათელი და ხმაურიანი ნონა მორდიუკოვა. ისინი სრულიად საპირისპიროები იყვნენ, მაგრამ დიდი ხნის განმავლობაში ერთად ცხოვრობდნენ. ოჯახს ჰყავდა ვაჟი, ვლადიმერი, რომელიც ასევე მსახიობი გახდა, მაგრამ ცუდი ჩვევების გამო დიდხანს არ უცოცხლია.ტიხონოვს არ უყვარდა ხმაურიანი წვეულებები და საზოგადოებრივი ცხოვრება, თავისუფალი დროის სახლში ან აგარაკზე გატარებას ამჯობინებდა. პირიქით, ნონას უყვარდა საზოგადოებაში ყოფნა, ცეკვა და აქტიური ცხოვრება. შედეგად, წყვილი დაშორდა. როდესაც ვლადიმერ ტიხონოვი 40 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ვიაჩესლავ ვასილიევიჩმა თავი დაიდანაშაულა იმაში, რომ შვილს ბავშვობაში საკმარის ყურადღებას არ აქცევდა.1967 წელს, ფილმის „ორშაბათამდე ვიცხოვრებთ“ გადაღების დროს, მსახიობი შეხვდა თავის მეორე მეუღლეს, ფრანგული ენის მასწავლებელს, თამარა ივანოვნას, რომელთანაც 42 წელი იცხოვრა. ერთად გაზარდეს ქალიშვილი ანა, რომელიც მსახიობი და პროდიუსერი გახდა.ტიხონოვი დამყოლი ხასიათის კაცი იყო და ოჯახში ხშირად მისი ცოლი იკავებდა უპირატესობას, რომელთანაც ის კონსულტაციებს ატარებდა იმის შესახებ, თუ რა როლები უნდა შეესრულებინა. ის ცდილობდა, ოჯახში კონფლიქტები არ გამოეწვია და მათი თავიდან აცილება მისი გამძლეობის წყალობით ხერხდებოდა. ცოლი კატეგორიულად უკრძალავდა ინტიმურ სცენებში მონაწილაობას. ის კია არა, კოცნის სცენაც არ უნდა გადაეღო და უფრო მეტიც – რომანტიკული შეყვარებულის როლიც კი არ უნდა მოერგო.ოჯახური კონფლიქტების სერიის შემდეგ, მსახიობი აგარაკზე გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც პენსიაზე გასვლის შემდეგ ცხოვრობდა. მას უყვარდა ეს განმარტოებული ადგილი, მდინარე მოსკოვის ნაპირზე. აქ ის დიდ დროს ატარებდა მარტო, თევზაობდა. მის გვერდით მხოლოდ მისი ერთგული ძაღლი, სტიოპა იყო.სიცოცხლის ბოლო წლებში მსახიობს ოჯახის მხრიდან მზრუნველობა და კომუნიკაცია აკლდა. ტიხონოვის მკურნალმა კარდიოლოგმა თქვა, რომ ის მარტოობისა და ოჯახის მხრიდან ყურადღებისა და მზრუნველობის ნაკლებობის შედეგად გარდაიცვალა.მსახიობის უკანასკნელი ანდერძიც არ შესრულებულა: მან ითხოვა, რომ კუნცევოს სასაფლაოზე შვილის გვერდით დაკრძალულიყო, მაგრამ ნოვოდევიჩის სასაფლაოზე მიუჩინეს ადგილი.ადამიანი, რომელსაც მილიონობით ადამიანი აღმერთებდა, მარტო დარჩა.

1771346600

კაცმა ბანკი გაძარცვა, რომ ციხეში ჩაესვათ და ცოლს გაქცეოდა... - სასამართლოს მოულოდნელი განაჩენი

2016 წელს აშშ-ში, კანზას სიტიში მომხდარი უჩვეულო შემთხვევა სოციალურ ქსელებში კვლავ აქტიურად განიხილება. საქმე 70 წლის ლოურენს ჯონ რიპლს ეხება, რომელმაც ბანკში ყაჩაღობის მცდელობა მხოლოდ იმისთვის მოაწყო, რომ დააკავებდნენ და ციხეში აღმოჩნდებოდა.ინციდენტი 2016 წლის სექტემბერში მოხდა. რიპლი ბანკში შევიდა და მოლარეს ბარათი გადასცა, რომელზეც ეწერა: „იარაღი მაქვს, მომეცი ფული“. რეალურად მას იარაღი არ ჰქონია. ბანკის თანამშრომელმა მას 2 924 დოლარი გადასცა. თუმცა მამაკაცს გაქცევა არც უცდია — პირიქით, ბანკის ფოიეში ჩამოჯდა და პოლიციის მოსვლას დაელოდა.გამოძიების მასალების მიხედვით, რიპლმა მოგვიანებით განაცხადა, რომ შინ დაბრუნება არ სურდა და დააკავებდნენ თუ არა, მისთვის მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა. როგორც თავად ამბობდა, ციხეში ყოფნა მისთვის „უკეთესი იქნებოდა, ვიდრე სახლში დარჩენა ცოლთან მუდმივი კონფლიქტის პირობებში“.სასამართლო პროცესზე რიპლმა დანაშაული აღიარა. მან განმარტა, რომ მძიმე ემოციურ მდგომარეობაში იმყოფებოდა — 2015 წელს ჩატარებული გულის ოპერაციის შემდეგ დეპრესია განუვითარდა, რასაც ოჯახური დაძაბულობაც დაერთო. მისი თქმით, ანტიდეპრესანტების მიღების შემდეგ მდგომარეობა გაუმჯობესდა. რიპლმა ისიც აღნიშნა, რომ პატიმრობა სასჯელი იქნებოდა არა იმდენად მისთვის, რამდენადაც მისი მეუღლისთვის.მიუხედავად იმისა, რომ ბანკის ძარცვის ბრალდება კანონით მრავალწლიან პატიმრობას ითვალისწინებს, სასამართლომ ხანდაზმული მამაკაცის მიმართ შედარებით მსუბუქი გადაწყვეტილება მიიღო. მოსამართლემ რიპლს ექვსთვიანი შინაპატიმრობა, 50 საათი საზოგადოებრივი სამუშაო და სამწლიანი პირობითი მსჯავრი შეუფარდა. გარდა ამისა, მას დაეკისრა ბანკისთვის 227,27 დოლარის ანაზღაურება და 100 დოლარის გადარიცხვა დანაშაულის მსხვერპლთა ფონდში.საქმე იმ დროისთვის მსოფლიო მედიის ყურადღების ცენტრში აღმოჩნდა და დღემდე ხშირად მოჰყავთ მაგალითად, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე პარადოქსული სასამართლო ისტორია — როდესაც ბრალდებულს ციხეში მოხვედრა სურდა, თუმცა მოსამართლემ იგი შინ დაბრუნება აიძულა.

1771249620

გამტაცებლებმა გოგონა ცოცხლად დამარხეს, რომელიც 83 საათის შემდეგ იპოვეს - FBI-ის წარმატებული საქმე, რომელმაც მსოფლიო აალაპარაკა

1968 წლის დეკემბერში აშშ-ში, ფლორიდასა და ჯორჯიაში, ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებულ გატაცების საქმეზე დაიწყო გამოძიება, რომელმაც მთელი მსოფლიო მედიის ყურადღება მიიპყრო. გაიტაცეს ამერიკელი მილიონერის ქალიშვილი ბარბარა მაკლი.გამტაცებელი კრისტი საკუთარ თავს კრიმინალური სამყაროს „აინშტაინად“ მიიჩნევდაგერი კრისტის დანაშაულებიგერი კრისტი პირველად ქურდობის ბრალდებით 9 წლის ასაკში დაიჭირეს. 14 წლის ასაკში იგი ციხეში აღმოჩნდა მანქანის ქურდობისთვის. მოზარდმა მალევე გაიქცა და კვლავ დაიჭირეს — მისი საქმე სწრაფად გავრცელდა როგორც ამერიკული კრიმინალური ისტორიების ნაწილი. 23 წლის ასაკში კრისტი ფიქრობდა, რომ მასშტაბური დანაშაული უნდა ჩაედინა, რათა ერთდროულად ბევრი ფული მოეპოვებინა და თავისუფალი ცხოვრება ეწარმოებინა.გატაცების გეგმა და განხორციელება1968 წლის 17 დეკემბერს კრისტი პოლიციის ფორმაში გამოწყობილი მივიდა ბარბარა მაკლის სასტუმროს კარზე. მასთან ერთად იყო თანამზრახველი, რუთ აიზემან-შირი, რომელიც მამაკაცის ტანსაცმელში იყო გადაცმული. ბარბარა მაკლი და მისი დედა სასტუმროს ოთახში იყვნენ. ბარბარა იარაღის მუქარით ჩააგდეს მანქანაში. გამტაცებლებმა სპეციალური კუბო მოამზადეს. კუბო სრულად დახურული არ იყო — მას ჰაერის მილები ჰქონდა, რომლებიც მიწის ზედაპირზე იყო ამოშვერილი და ბარბარას სუნთქვის საშუალებას აძლევდა. თუმცა, ნებისმიერი პატარა მოძრაობა, ქარის ან მტვრის შეხება, შესაძლოა მილები გაეფუჭებინა.გამტაცებლები მშობლებს ფოტო გაუგზავნეს და 500 000 დოლარის გამოსასყიდი მოითხოვეს. გოგონამ მიწის ქვეშ 83 საათი გაატარა. ამ დროის განმავლობაში იგი ცდილობდა, დრო გაეყვანა — მღეროდა და ყვიროდა, რათა თავგადასავალი უფრო შესამჩნევი ყოფილიყო.გამოხსნაFBI-ის ასობით აგენტი ტერიტორიას ათვალიერებდა. შემთხვევით, ერთ-ერთმა აგენტმა დაინახა ბორცვი, საიდანაც ჰაერის მილები ამოდიოდა. ბარბარა დაღლილი, მაგრამ უვნებელი იყო.რუთ აიზემან-შირი 4 წლის პატიმრობის შემდეგ ჰონდურასში დაბრუნდა. გერი კრისტიმ 10 წელი ციხეში გაატარა, გამოსვლის შემდეგ კი ექიმი გახდა. ბარბარა მაკლი დაოჯახდა, შეეძინა ოთხი შვილი და ფლორიდაში დასახლდა. გადატანილ ტრაგედიაზე მან წიგნიც დაწერა — „გათენებამდე 83 საათი“, სადაც იხსენებს ჯოჯოხეთს, რომლის მოწმეც გახდა.წყარო

1770549000

დღეს უძღები შვილის კვირაა - იგავი ლუკას სახარებიდან, რომელიც მორწმუნემ უნდა იცოდეს

მართლმადიდებელი ეკლესია დღეს უძღები შვილის კვირას აღნიშნავს. დიდმარხვის მოსამზადებელ მეორე კვირას უძღები შვილის შვიდეული ეწოდება. ის დღეიდან დაიწყება.უძღები შვილის კვირადღეს ტაძრებში სახარებიდან ის ადგილი იკითხება, სადაც უფალი უძღები შვილის დაბრუნებაზე საუბრობს.წმინდა სახარების მიხედვით, უძღებმა შვილმა მამისგან საკუთარი წილი მოითხოვა და შემდეგ ქონება უცხო მხარეში გაფლანგა. ბოლოს ძალიან გაუჭირდა. ამჯობინა, სახლში, მამასთან დაბრუნებულიყო და მისთვის ყველაფერზე პატიება ეთხოვა. დაკარგული შვილის შინდაბრუნებით გახარებულმა მამამ ლხინი გამართა. მან მსახურებს უბრძანა, მიერთმიათ მისი ვაჟისთვის "სამოსელი პირველი" და ზვარაკები დაეკლათ.უძღები შვილის შვიდეულს სხვაგვარად ხორციელ კვირასაც უწოდებენ, რომლის დროსაც ოთხშაბათი და პარასკევი სამარხვო დღეები იქნება. ხორციელ შაბათს,  ტაძრებში მიცვალებულების მოსახსენიებელი მსახურება შესრულდება.უძღები შვილის იგავი - იესო ქრისტეს ცნობილი იგავი. ლუკას სახარებიდან თავი მე -15.« და თქვა: (იესო ქრისტემ) ვიღაც კაცს ჰყავდა ორი ძე. და უთხრა უმცროსმა თავის მამას: მამა, მომეცი მე კუთვნილი წილი ქონებისა. და გაუყო მათ საცხოვრებელი. არცთუ მრავალი დღის შემდეგ შეაგროვა ყველაფერი უმცროსმა ძემ და წავიდა შორეულ ქვეყანაში და იქ გაფლანგა თავისი ქონება, რადგან ცხოვრობდა უწესოდ. ხოლო როცა დახარჯა ყველაფერი, იყო ძლიერი შიმშილი იმ ქვეყანაში და შემოაკლდა მას. და მივიდა და შეეკრა იმ ქვეყნის ერთ მოქალაქეს, ხოლო მან გაუშვა იგი თავის მინდვრებში ღორების სამწყემსავად. და ეწადა გაეძღო მუცელი რკოთი, რომელსაც ჭამდნენ ღორები, და არავინ აძლევდა მას. და გონს მოეგო და თქვა: მამაჩემის რამდენ დაქირავებულს უხვად აქვს პური, ხოლო მე აქ შიმშილით ვკვდები; ავდგები და წავალ მამაჩემთან და ვეტყვი მას: მამაო, ვცოდე ცის მიმართ და შენ წინაშე და აღარა ვარ ღირსი, ვიწოდებოდე შენს ძედ, არამედ მამყოფე მე, როგორც ერთი დაქირავებულთაგანი. და ადგა და წამოვიდა თავის მამასთან.და როცა ჯერ კიდევ შორს იყო, დაინახა იგი თავისმა მამამ და შეებრალა და გაიქცა და დაემხო მას ქედზე და ეამბორა მას. და უთხრა მას ძემ: მამაო, ვცოდე ცის მიმართ და შენ წინაშე და აღარა ვარ ღირსი, ვიწოდებოდე შენს ძედ. და უთხრა მამამ თავის მონებს: გამოიტანეთ სამოსელი პირველი და შემოსეთ იგი და წამოაცვით მას ბეჭედი ხელზე და ხამლი – ფეხებზე. და მოიყვანეთ ნასუქი ხბო, დაკალით და ვჭამოთ და გავიხაროთ, რადგან ეს ჩემი ძე მკვდარი იყო და გაცოცხლდა, დაკარგული იყო და გამოჩნდა; – და დაიწყეს მხიარებულება.და იყო მისი უფროსი ძე ველად. და როგორც კი მოვიდა და მოუახლოვდა სახლს, გაიგონა ხმა სიმღერისა და ფერხულისა, და მოუხმო ერთ მსახურთაგანს და ეკითხებოდა: რა არის ეს? ხოლო მან უთხრა მას: შენი ძმა მოვიდა და დაკლა მამაშენმა ნასუქი ხბო, რადგან ჯანმრთელი დაბრუნდა იგი. და განრისხდა და არ მოისურვა შესვლა; ხოლო მამა მისი გამოვიდა და ევედრებოდა მას. და მან მიუგო და უთხრა თავის მამას: აჰა, ამდენი წელია გემსახურები შენ და არასდროს გადავსულვარ შენს მცნებას და ჩემთვის არასდროს მოგიცია თიკანი, რომ ჩემს მეგობრებთან ერთად გამეხარა; ხოლო როცა ეს შენი ძე მოვიდა, რომელმაც შეჭამა შენი საცხოვრებელი მეძავებთან, დაუკალი მას ნასუქი ხბო.და უთხრა მან მას: შვილო, შენ ყოველთვის ჩემთან ხარ და ჩემი ყველაფერი შენია; ხოლო ახლა მხიარულება და სიხარული გვმართებს, რადგან ეს შენი ძმა მკვდარი იყო და გაცოცხლდა, დაკარგული იყო და გამოჩნდა» (ლუკა, 15:11-32).

1770401252

„საქონლის შარდს დასაბანად იყენებენ“ - მუნდარის ტომის უჩვეულო ცხოვრება

აფრიკის კონტინენტი არის მრავალფეროვანი ტომების სამშობლო. ერთ-ერთ მათგანს ამ სტატიაში გაგაცნობთ. მუნდარის ტომი, რომელიც სუდანის სამხრეთით მდებარეობს, გამოირჩევა უცნაური წესებით... ამ ტომის ხალხს ძალიან უყვართ ცხოველები, განსაკუთრებით უპირატესობას ანიჭებენ ძროხებს და მათ უსაფრთხოებისთვის მაქსიმალურ ზომებს იღებენ, მათ იცავენ ცეცხლსასროლი იარაღებით...ცნობილ ფოტოგრაფებმა, ტარიკ ზაიდიმ და გორან ტომასევიჩმა ერთობლივად გადაწყვიტეს სამხრეთ სუდანში მოგზაურობა. მათი უპირველესი მიზანი იყო ამ ტომთან საერთო ენის გამონახვა და მათ რამოდენიმე დღის გატარება. მკაცრი შეხედულებებისდა მიუხედავად, ადგილობრივებმა ფოტოგრაფები თბილად მიიღეს... მათ პირველ რიგში ასწავლეს თავიანთ წესები, რომელიც მათთან ყოფნის დროს არასოდეს არ უნდა დაევიწყებინათ.ფოტოგრაფი გორან ტომასევიჩი: "თავდაპირველად ვიფიქრე ნატურალურ რძეს დამალევინებდნენ...(იცინის)... თუმცა შევცდი, რადგან ამ ძროხის რძე თურმე ადამიანისთვის შესაძლოა მომწამლავი აღმოჩნდეს. ძროხის შარდს ისინი ანტისეპტიკურსაშუალებად იყენებენ, შარდი შეიცავს დიდი რაოდენობით ამიაკს, რაც განაპირობებს ადგილობრივების ნარინჯისფერ თმებს..."მუნდარის ტომი ცხოვრობს სუდანის სამხრეთით, დედაქალაქ ჯუბადან რამოდენიმე საათის მოშორებით, მდინარე ნილოსის სანაპიროზე.მუნდარის ტომის ხალხის ცხოვრება მთლიანად ამ ცხოველებზეა დამოკიდებული. მათ ასევე საქონლების მეფეებს უწოდებენ...ისინი ზრდიან Ankol to-Watusi -ის სახელწოდების ძროხებს, რომელიც მსოფლიოში იშვიათად არის გავრცელებული...პირუტყვების სიმაღლე 2, 5 მეტრამდე აღწევს, საერთაშორისო ბაზარზე 500 დოლარად არიან შეფასებულნი.როგორც ზემოთ ავღნიშნეთ, ამ ტომის საარსებო წყაროს ცხოველები წარმოადგენენ. მათ იმდენად უფრთხილდებიან, რომ ყოველდღიურად, მორიგეობით ავტომატებით იცავენ...