დაკარგულები

1675438980

შობის ღამეს ხანძარში დაღუპული 5 და-ძმა და ერთი მათგანის იდუმალებით მოცული წერილი, დაღუპვიდან 23 წლის შემდეგ 

1945 წლის შობის ღამეს სოდერების  სახლში ხანძარი გაჩნდა. წყვილმა და ოთხმა შვილმა მოახერხეს ქუჩაში გადახტომა, მაგრამ კიდევ ხუთი და-ძმა დარჩა შიგნით. ისინი გარდაცვლილად გამოცხადდნენ და პოლიციამ საქმე სწრაფად დახურა. თუმცა, მშობლები მომხდარის გაანალიზებისას მიხვდნენ: ბავშვები ხანძარში არ დაღუპულან, ისინი გაიტაცეს. 23 წლის შემდეგ კი მათ მიიღეს იდუმალი წერილი...ბოლო დღესასწაული ერთადსოდერებმა შობა 1945 წლის საბედისწერო დეკემბერში ჩვეულებისამებრ აღინიშნეს. ჯენიმ, მისმა ქმარმა ჯორჯმა და შვილებმა (უფროსი 23 წლის, ხოლო უმცროსი 2 წლის) სახლი მორთეს და სადღესასწაულო სუფრა გაშალეს. მარიონმა და-ძმებს მაღაზიიდან მოტანილი სათამაშოები დაურიგა, სადაც დედა მუშაობდა, ხოლო დედამ ბავშვებს ნება მისცა, უფრო დიდხანს ეთამაშათ და ჩვეულებრივზე გვიან დაეძინათ.შუაღამისას, როცა ყველა უკვე ოთახებში იყო წასული, პირველ სართულზე ტელეფონმა დარეკა. მძინარე ჯენი საწოლიდან წამოდგა და ტელეფონი აიღო, მაგრამ არავინ უპასუხა. არასწორი ნომერი, გაიფიქრა ქალმა. საძინებლისკენ მიმავალ გზაზე მან შეამჩნია, რომ პირველ სართულზე შუქი ანთებული იყო, შესასვლელი კარი კი გახსნილი. გასაღები გადაატრიალა, შუქი გამორთო და საწოლში დაბრუნდა.ერთი საათის შემდეგ ქალი სახურავზე კაკუნმა გააღვიძა - ხმა სხვენიდან ისმოდა, სადაც ორ ვაჟს ეძინა. ჯენიმ რამდენიმე წამი მოუსმინა, მაგრამ შემდეგ გადაწყვიტა, რომ მოეჩვენა და ისევ დაიძინა. ნახევარი საათის შემდეგ ჯენიმ მესამედ კვამლის სუნმა გააღვიძა. საძინებლიდან გაიხედა და დაინახა, რომ სახლი ცეცხლის ალში იყო. ქალმა ქმარს უბიძგა და ერთად მისცვივდნენ ბავშვების გასაღვიძებლად.ხანძარი უფრო და უფრო ძლიერდებოდა, სოდერსმა მეორე სართულზე ასვლა ვერ შეძლო და მათ მხოლოდ ოთხი და-ძმის - მათ შორის - ორი წლის სილვიას გამოყვანა მოახერხეს, რომელსაც მათთან ეძინა, ასევე  მარიონი და ორი უფროსი ვაჟი - ჯონი და ჯორჯ უმცროსი. მარიონი მეზობლებთან გაიქცა მეხანძრეების გამოსაძახებლად. მამა სასოწარკვეთილი შევარდა შენობაში. ცდილობდა კიბის პოვნას, მაგრამ ის გაქრა. შემდეგ მამაკაცი სატვირთო მანქანებთან მივარდა, რომ ერთ-ერთ მათგანზე ამძვრალიყო მანქანის სახურავიდან მეორე სართულის ფანჯარაში გადსულიყო, მაგრამ ვერ მოახერხა.სახანძრო განყოფილება ტელეფონს არ პასუხობდა: ყველა თანამშრომელი სახლში წავიდა შობის აღსანიშნავად. სოდერს და შეკრებილ მეზობლებს მხოლოდ იმის ყურება შეეძლოთ, როგორ იწვოდა სახლი.დილით სახანძრო მანქანა მოვიდა, მაგრამ შენობიდან მხოლოდ ფერფლის გროვა იყო დარჩენილი. ხუთი შვილი - ბეტი, ჯენი, მორისი, მართა და ლუი - უკვალოდ გაუჩინარდა. ძალიან მალე გაჩნდა ოფიციალური ვერსია: ისინი ყველა დაიღუპნენ ხანძრის შედეგად.თუმცა, სოდერები ამ განცხადებით არ დაკმაყოფილდნენ. ფაქტია, რომ ფერფლზე ნაშთები არ აღმოჩნდა. მალე ჯენი და ჯორჯი, რომლებიც განმეორებით იხსენებდნენ იმ ღამის მოვლენებს, მიხვდნენ, რომ ეს უცნაურობა ერთადერთი არ იყო.გადაჭრილი სატელეფონო მავთული და საეჭვო ვიზიტორებიპირველი არის სატელეფონო ზარი, რომელიც მოხდა ტრაგედიამდე ორი საათით ადრე. ხანძრის გამომწვევ მიზეზად გაუმართავი გაყვანილობა დაასახელეს, მაგრამ ჯენის ნათლად ახსოვდა, რომ პირველ სართულზე შუქი ღამის საათებში იყო ჩართული. ტელეფონის შემკეთებელმა უთხრა, რომ მათი სატელეფონო სადენი უფრო გადაჭრილი იყო, ვიდრე დამწვარი. დაკარგული კიბე იპოვეს 20 მეტრზე მეტ მანძილზე იმ ადგილიდან, სადაც ჩვეულებრივ ინახებოდა და არცერთ ოჯახს ის არ წაუღია.მაგრამ მთავარი, რაც ჯენის არ ასვენებდა, იყო ბავშვების ნაშთების არარსებობა. მან დაიწყო საკუთარი ექსპერიმენტების ჩატარება: დაწვა ქათმების, ძროხების და ღორების ძვლები, რათა ენახა, როგორ იმოქმედებს ცეცხლი მათზე. ეს საკმარისი არ ჩანდა: ქალი ესაუბრა კრემატორიუმის თანამშრომლებს და უთხრეს, რომ ძვლები ინახება მას შემდეგაც, რაც სხეულები იწვებიან, ორი საათის განმავლობაში, 2000 გრადუს ფარენჰეიტზე (დაახლოებით 1090 გრადუს ცელსიუსზე). მაგრამ სოდერების სახლი დაიწვა მხოლოდ 45 წუთის განმავლობაში!ყველა ამ დეტალმა დაარწმუნა ჯენი და ჯორჯი, რომ მათი შვილები გაიტაცეს და არა - მოკლეს. ხანძარი, სავარაუდოდ, ფაქტის დამალვის მიზნით იყო მოწყობილი. სოდერების უფროსმა ვაჟებმა თქვეს, რომ შობის წინ მათ დაინახეს საეჭვო მამაკაცი, რომელიც გაჩერებული მანქანიდან ყურადღებით აკვირდებოდა ეზოში თამაშს. ჯორჯს გაახსენდა, რომ წინა დღით სახლს კიდევ ერთი უცნაური კაცი უტრიალებდა და როცა ჰკითხეს, რას აკეთებდა, მან თქვა, რომ სამსახურს ეძებდა. და შემდეგ მან დაამატა, რომ მან შენიშნა გაუმართავი მცველები, რომლებიც შესაძლოა, აფეთქდეს. სოდერს ეს გაუკვირდა: სახლი სულ ახლახან გარემონტდა და ელექტრო ღუმლის დამმონტაჟებელმა სპეციალისტებმა დაარწმუნეს, რომ საფრთხე არ ემუქრებოდა.იყვნენ მოწმეებიც, რომლებმაც დაადასტურეს სოდერის ჰიპოთეზა. ავტობუსის მძღოლმა ჯორჯთან საუბარში შემთხვევით აღნიშნა, რომ იმ ღამეს დაინახა, რომ ვიღაცამ მათი სახლის სახურავზე „ცეცხლის ბურთები“ ისროლა. ქალმა, რომელიც სასტუმროს მმართველი იყო  ჯენისა და ჯორჯის სახლიდან რამდენიმე მილის დაშორებით, თქვა, რომ ის ბავშვებს ხანძრის შემდეგ, დილით შეხვდა. მისი თქმით, მათ თან ახლდა ორი ქალი და ორი მამაკაცი. უფროსები მტრულად განწყობილნი იყვნენ და ხელს უშლიდნენ მოზარდებს, სასტუმროში ვინმეს გამოლაპარაკებოდნენ.სოდერსის გამოძიება1947 წელს სოდერსმა FBI-ს წერილი გაუგზავნა ხუთი ბავშვის გაუჩინარების შესახებ. პასუხში ნათქვამია, რომ საქმე ბიუროს იურისდიქციაში არ შედიოდა, მაგრამ სააგენტო დათანხმდა დახმარებას, თუ მას ადგილობრივი ხელისუფლების ნებართვა ექნებოდა.  ფაიეტვილის პოლიციამ და სახანძრო განყოფილებებმა უარყვეს შეთავაზება.1949 წლის აგვისტოში სოდერსმა გააგრძელა საკუთარი გამოძიების ჩატარება, ქალაქში პათოლოგოანატომი, ოსკარ ჰანტერი მოიყვანეს. მან ხანძრის ადგილზე საფუძვლიანი გათხრები ჩაატარა და ხერხემლის რამდენიმე ფრაგმენტი აღმოაჩინა. ჰანტერმა აღმოჩენა სმიტსონის ინსტიტუტში გაგზავნა. მისი კვლევის შედეგად გამოქვეყნდა მოხსენება, სადაც ნათქვამია, რომ ძვლები ეკუთვნის ახალგაზრდას, რომელიც სოდდერის დაკარგულ შვილზე უფროსია და ნაშთებზე ცეცხლის კვალი არ არის. ექსპერტებმა ასევე თქვეს, რომ ხუთი ბავშვის ყველა ჩონჩხი უნდა ყოფილიყო შემონახული და არა მხოლოდ ხერხემლის ოთხი მალა.სმიტსონის ანგარიშის შემდეგ კიდევ ორი ​​სასამართლო სხდომა გაიმართა. საბოლოო ჯამში, დასავლეთ ვირჯინიის გუბერნატორმა, ოაკი პატესონმა და პოლიციის ზედამხედველმა, ბურშეტმა განაცხადეს, რომ სიმართლის დადგენის მცდელობები უიმედო იყო და საქმე დაიხურა. ამან ვერ შეაჩერა სოდერსის წყვილი: ისინი განაგრძობდნენ სიმართლისა და დაკარგული ბავშვების ძებნას.ჯორჯმა და ჯენიმ მოაწყვეს ბილბორდი და დაბეჭდეს ფლაერები. დაჰპირდნენ 5 000 დოლარის ჯილდოს იმ ინფორმაციისთვის, რომელიც დაეხმარებოდა ბავშვების პოვნაში. თანხა მალე 10 000-მდე გაზარდეს, თუმცა შედეგი ვერ მიიღეს.უცნაური წერილიბ 23 წლის შემდეგსაბედისწერო შობიდან 23 წლის შემდეგ, 1968 წელს, ჯენიმ მიიღო წერილი. მასში იდო ახალგაზრდა მამაკაცის ფოტო, ხელმოწერილი: „ლუის სოდერი. მე მიყვარს ძმა ფრენკი. Illil Boys. A90132 ან 35“ სურათზე გამოსახული ახალგაზრდა ნამდვილად ჰგავდა სოდერის შვილს: აწეული მარცხენა წარბი, ხვეული თმა, მუქი თვალები... არც ფოტოზე და არც კონვერტზე დასაბრუნებელი მისამართი არ იყო.ოჯახმა ვერ გაბედა წერილის ადგილობრივ გაზეთებში გამოქვეყნება. ზიანის მიყენების ეშინოდათ, რადგან ვინც გამოგზავნა, აშკარად ცდილობდა ადგილსამყოფლის დამალვას. ჯენიმ და ჯორჯმა დაიქირავეს დეტექტივი, რომელმაც შტამპიდან გაარკვია, რომ კონვერტი კენტუკიდან იყო. თუმცა დეტექტივმა ვერ იპოვა გამგზავნი და ვერც ფოტოდან ახალგაზრდა მამაკაცის ვინაობა დაადგინა. მშობლებმა ეზოში ბანერი ახალი ფოტოთი განაახლეს და ლოდინი განაგრძეს.იმავე წელს ჯორჯ სოდერი გარდაიცვალა. ჯენიმ მას 21 წლით გადააჭარბა. მთელი ამ ხნის განმავლობაში ქალს შავი ტანსაცმელი ეცვა და დაკარგული ქალიშვილებისა და ვაჟების ძებნას განაგრძობდა. ოჯახში უმცროსი სილვია სოდერი 2021 წელს გარდაიცვალა. სოდერის შვილიშვილები აგრძელებენ ნათესავებთან შეხვედრის იმედს: ისინი ამოწმებენ ვებგვერდებს, სადაც მოცემულია ინფორმაცია დაკარგული და ნაპოვნი ადამიანების შესახებ და ურთიერთობენ დეტექტივებთან, რომლებიც მუშაობენ სოდერის საქმეზე საკუთარი ინტერესებისთვის. თუმცა ჯენისა და ჯორჯის შვილების გაუჩინარების საიდუმლო დღემდე ამოუცნობი რჩება.

ტყის კაცი

1675367223

როგორ მოკვდა კაცი, რომელიც 17 წელი ტყეში იყო გაქცეული, რომ ალიმენტი არ გადაეხადა

ალექსანდრე ბიჩკოვი, მეტსახელად ტყის კაცი, ტყეში 17 წელი ცხოვრობდა. ააშენა ქოხი, გააშენა ბაღი. ადგილობრივებთან მეგობრობდა, მოსკოველების სახლებს ცეცხლს უკიდებდა. უარს ამბობდა ტყის დატოვებაზე,  რადგან ორ შვილზე ერთბაშად მოუწევდა ალიმენტის გადარიცხვა ცოლისთვის! თუმცა, პრინციპების დაცვა ძვირად დაუჯდა: საკუთარი სიცოცხლე გაწირა. ტყის კაცზე ზღაპრებს ჰყვებოდნენ - ერთი მეორეზე საშინელს. ბებიები საგანმანათლებლო მიზნებისთვის ბავშვებს მისით აშინებდნენ და ყოველი შემთხვევისთვის ბავშვებს სკოლაში აგზავნიდნენ ეზოს ძაღლების თანხლებით.თუმცა, ტყის კაცს არ აინტერესებდა არც ბავშვები და არც მათი მცველები. მას შეეძლო ზღურბლთან უყურადღებოდ დატოვებული ფეხსაცმელი წაეღო ან სხვის ბოსტანში კარტოფილი ამოთხარა. სოფლის მცხოვრებლებმა რეზინის ჩექმების დამალვა დაიწყეს. ზაფხულში ტყის მახლობლად მდებარე სოფლებში ჩნდებოდა, ტყავი მიჰქონდა და მარილში, ასანთში, საპონში და წამლებში ცვლიდა. მაღაზიებში და აფთიაქებში გამყიდველები ფულს ამჯობინებდნენ, მაგრამ გაცვლაზე უარს არ ეუბნებოდნენ, რადგან ვინ იცის, რას გააკეთებდა პირქუში კაცი უარის შემთხვევაში?არ ეჩხუბებოდა სოფლის მოსახლეობას: მას შეეძლო, ტყეში დაკარგული სახლში მიეყვანა, ან ესწავლებინა  რომელიმე ბავშვისთვის კალათების ქსოვა ან მახეების დაყენება. მაგრამ როდესაც მოსკოველებმა სოფლებში საცხოვრებლის ყიდვა დაიწყეს,ცეცხლი წაუკიდა 30 სახლს.პოლიცია არ ჩქარობდა ტყის კაცის დაჭერას. სამართალდამცველები თავს იმართლებდნენ იმით, რომ ტყე მათ იურისდიქციაში არ იყო.ერთხელ სოფლის პოლიციის ერთ-ერთმა უფროსმა ლოსზე ნადირობა გადაწყვიტა. ბუჩქებში ჩამჯდარი წამოდგა და დაინახა ტყის კაცი, რომელიც მის გვერდით იდგა ათვალიერებდა მას თოფზე ჩამოყრდნობილი. ასე ჩუმად უყურებდნენ ერთმანეთს, სანამ წვიმა არ დამთავრდა. შემდეგ ტყის კაცი ჩუმად ადგა, პოლიციელის იარაღი აიღო და ტყეში გაუჩინარდა.ტყის კაცთან მყიფე მშვიდობა საბოლოოდ დაინგრა, როდესაც 2006 წელს კოლოგრივსკის ტყე გახდა ნაკრძალი. მეცნიერები და ბიოლოგიის სტუდენტები აფორიაქდნენ: ვისხედით მშვიდად, შევისწავლიდით მცენარეებს, უცებ გაჩნდა კაცი, თოფით და გვითხრა - თუ კიდევ გნახავთ აქ, დაგხოცავთ და დაგმარხავთო.ნაკრძალის ერთ-ერთი თანამშრომელი დათვის ხაფანგში გაება, ტყის კაცმა „საგანმანათლებლო საუბარი“ გაუმართა: ჩემია მიწა, აქ არაფერი გესაქმებათო და მეტი დამაჯერებლობისთვის, დაწვა მეტყევეების რამდენიმე სახლი.ამის შემდეგ ნაკრძალის თანამშრომლებმა კატეგორიული უარი თქვეს ტყეში გასვლაზე: არავის სურდა სამი ათასი რუბლისთვის სიკვდილი. ამის გამო დაიწყეს წერილების წერა ყველა ინსტანციაში, მოითხოვდნენ მის სადმე წაყვანას. ტყის კაცის ამბები ამბები მოსკოვამდეც მივიდა. თავიდან იცინოდნენ: ოჰ, ეს პროვინციელები, თვითონ ვერაფერს აკეთებენ! გლეხს ერთი ბოთლი არაყი რომ მისცენ, ის მადლობასაც კი იტყოდაო. თუმცა, მარტის დასაწყისში მათ დახმარება გაუგზავნეს: ოთხი სპეცრაზმი. „არ ინერვიულოთ ბიჭებო! - მხიარულობდნენ სპეცრაზმის ჯარისკაცები და თოვლმავლებით ტყეში ადგილობრივ პოლიციელებთან ერთად მოძრაობდნენ.ტყის კაცის ქოხთან შეხვედრა მისასალმებელი სიტყვით დაიწყო: კოლოგრივსკის ოლქის შინაგან საქმეთა დეპარტამენტის უფროსის მოადგილემ, ანდრეი პოტიომკინმა ყელი ჩაიწმინდა, თავი წარუდგინა და საბუთები მოსთხოვა, მათ შორის - იარაღის. საპასუხოდ უხამსი სიტყვები მოისმინა: „მე არ დავნებდები ბრძოლის გარეშე!" დაიწყო სპეცოპერაცია: სამართალდამცველებმა ალყა შემოარტყეს ქოხს. ტყის კაცმა ცეცხლი გახსნა: ერთი ფეხში დაჭრა, მეორე - მკლავში. პოტიომკინმა მრავლობითი გასროლა მიიღო მკერდში - ტყვიაგაუმტარმა ჟილეტმა გადაარჩინა.თავდამსხმელებმა უკან დაიხიეს, შემდეგ კი ტყის კაცმა თავის ქოხს ცეცხლი წაუკიდა. „ვიდრე ჩვენ ჭრილობებს მივხედეთ, ტყის კაცმა ხუთ წუთში კილომეტრიანი ნახევარწრე გააკეთა და უკანა მხრიდან მოგვადგა. მას უნდოდა, დავეცხრილეთ, - თქვა მოგვიანებით პოტიომკინმა. ტყის კაცი შენიშნა OMON-ის სნაიპერმა და თავში ესროლა. ასე დასრულდა მისი ცხოვრება, მაგრამ არა მისი ისტორია.დაიწყო გამორკვევა, ვინ იყო სინამდვილეში ტყის კაცი. ვერსიები ძალიან განსხვავებული იყო - გაქცეული კრიმინალიდან, გადასახლებულთა ოჯახის შთამომავლამდე. თუმცა, მალე გაირკვა, რომ ალექსანდრე ბიჩკოვი ტყეში წავიდა 1991 წელს: იჩხუბა ცოლთან, არ სურდა ორი შვილისთის ალიმენტი გადაეხადა, ამიტომ სახლიდან გაიქცა. 1997 წელს სასამართლომ ის გარდაცვლილადაც კი გამოაცხადა. ცოტა ჭკვიანურად რომ მოქცეულიყო, ის თავის ქოხში სიბერემდე იცხოვრებდა, ზედმეტი ხარჯების გარეშე.

მამა გაბრიელის საფლავი

1675256040

VIDEO: შენ ამ სიყვარულს ვერ გაუძლებო, მითხრა და მიტრიალდა - როგორ ახდა მამა გაბრიელის წინასწარმეტყველება

გადაცემა „ღამის პრაიმ თაიმში“ გადაცემის სტუმრებმა ხილულ და უხილავ სასწაულებზე, ქართველი სასულიერო პირების მიერ განკურნებულ ადამიანებზე ისაუბრეს და პირადი შემთხვევებზეც ისაუბრეს. 

მამა გაბრიელის კელია

1675252650

VIDEO: მამა გაბრიელის სიცოცხლის ბოლო წუთები - რა იყო წმინდანის უკანასკნელი სიტყვები

მამა გაბრიელის სულიერი შვილი, ოთარ ნიკოლაიშვილი ,,ღამის პრაიმ-თაიმის" ეთერში მოძღვართან გატარებულ დროს, მის რჩევებსა და მამა გაბრიელის სიცოცხლის ბოლო წუთებს იხსენებს.  

ლახვრის ლოცვა

1675231023

VIDEO: ლახვრის ცემის ლოცვებით განკურნებული პატიმარი - რა მოხდა 2007 წელს ორთაჭალის ციხეში

გადაცემა „ღამის პრაიმ თაიმში“ გადაცემის სტუმრებმა ხილულ და უხილავ სასწაულებზე, ქართველი სასულიერო პირების მიერ განკურნებულ ადამიანებზე ისაუბრეს და პირადი შემთხვევებზეც ისაუბრეს.ერთ-ერთმა სტუმარმა, 2007 წელს, ორთაჭალის ციხის ამბავი გაიხსენა, სადაც პატიმარი სიკვდილს ებრძოდა: 

პიუპიტრი სამარყანდში

1675145220

„მლოცველი შეხებით უშვილობისა და მძიმე სენისგან იკურნებოდა...“ - ადგილი, რომელსაც სასწაულებს უკავშირებენ

ორნამენტებითა და წარწერებით შემკული ეს უზარმაზარი მარმარილოს პიუპიტრი სამარყანდში, ბიბი-ხანუმის მეჩეთის ეზოში დგას, რომლის მშენებლობის ისტორია თემურლენგის სახელს უკავშირდება. XIV საუკუნის მიწურულს, ინდოეთის ლაშქრობიდან დაბრუნებული თემურლენგის ბრძანებით, მის მიერ ახალდაარსებულ დედაქალაქ სამარყანდში, გრანდიოზული არქიტექტურული კომპლექსის მშენებლობა გადაწყდა.18 000 კვ. მეტრზე გადაჭიმული კომპლექსის ცენტრალური ნაგებობა – პარასკევის  მეჩეთი, თემურლენგის უსაყვარლეს ცოლს, სარაი-მულქ-ხანუმს მიეძღვნა, რომელიც ამავდროულად უფროსი ცოლის, იგივე ბიბი-ხანუმის ტიტულს ატარებდა. მშენებლობა 1399 წელს დაიწყო და 1404 წელს დასრულდა. მის დასაჩქარებლად ინდოეთიდან ჩამოყვანილ 100-მდე სპილოსაც იყენებდნენ. ბიბი-ხანუმის მეჩეთს, რომლის ეზო 10 000 მლოცველს იტევდა, ირმის ნახტომის სილამაზეს ადარებდნენ.თემურლენგის სიკვდილის შემდეგ მისმა შვილიშვილმა, მავერანაჰრის მმართველმა და დიდმა სწავლულმა მუჰამად თარაღაი ულუღ-ბეგმა ბიბი-ხანუმის მეჩეთის ეზოში მარმარილოს უზარმაზარი პიუპიტრი აღმართა, რომელზეც პარასკევის ლოცვისას ყურანს ათავსებდნენ და საჯაროდ კითხულობდნენ. გადმოცემით, ბიბი-ხანუმის მეჩეთში ლოცვისას მორწმუნეს ღვთისადმი აღვლენილი ვედრება აუცილებლად შეისმინებოდა. სასწაულმოქმედ ძალას მიაწერდნენ ასევე მეჩეთის ეზოში მდგარ პიუპიტრსაც, რომლის შეხება უშვილობისა და მძიმე სენისგან კურნავდა რწმენით განმსჭვალულ მომლოცველებს.  წყარო: nationalgeographic.ge

ჰელენ დუნკანი

1674852579

„ქალის პირიდან ექტოპლაზმა გამოდიოდა, რომელიც გამოძახებული სულის სახეს იღებდა“- ბრიტანეთის უკანასკნელი ჯადოქარი, რომლისაც ჩერჩილსაც კი ეშინოდა

ჰელენ დუნკანის ისტორია სავსეა მრავალი კითხვით, რომლებიც ჯერ კიდევ ელის პასუხებს. რატომ უწოდეს ქალს "ბრიტანეთის ბოლო ჯადოქარი" და რა ზეშესაძლებლობები უნდა ჰქონოდა მას, რომ გამხდარიყო ასეთი ცნობილი. და რაც მთავარია, რა როლი ითამაშა ბრიტანულმა საზოგადოებამ მე-20 საუკუნის შუა წლებში? ჰელენ დუნკანი (ქალიშვილობის გვარი - მაკფარანი) დაიბადა 1897 წლის 25 ნოემბერს, შოტლანდიის პატარა ქალაქ კალანდერში. ავეჯის მწარმოებლის ოჯახს არ შეიძლება ეწოდოს ძალიან მდიდარი, მაგრამ მოკრძალებული შემოსავალი საკმარისი იყო ღირსეული არსებობისთვის. ელენე უკვე ბავშვობიდან განსხვავდებოდა სხვა ბავშვებისგან, სკოლაში მას სიმბოლურად „ჯოჯოხეთის ჰელენი“ შეარქვეს და აი რატომ: გოგონას სხვა სამყაროსთან კომუნიკაციის უნარი აღმოაჩნდა ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ის მხოლოდ 7 წლის იყო, რის შესახებაც მაშინვე უთხრა დედას.გონიერმა ზრდასრულმა ქალმა აუკრძალა ჰელენს, ვინმესთვის ეთქვა სულებთან ურთიერთობის უნარის შესახებ და, როგორც ჩანს, უკვე იმ დროს მიხვდა, რა საფრთხეები შეიძლება შეჰქმნოდა მის ქალიშვილს მომავალში. ჰელენი ძნელად აკონტროლებდა თავის გამოხტომებს: შეეძლო წინასწარმეტყველებებში გადავარდნა, რამაც, რა თქმა უნდა, შეაშინა სტუდენტები და მასწავლებლები. ეს ქცევა განსაკუთრებით უცნაური იყო საეკლესიო სკოლაში, სადაც ის სწავლობდა. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, ბავშვის პარანორმალური იმპულსები მაინც მინიმუმამდე იყო შემცირებული.16 წლის ასაკში გოგონამ დაიწყო მუშაობა. ჰელენის ჯანმრთელობა საკმაოდ სუსტი იყო, ამიტომ თითქმის მაშინვე ტუბერკულოზით დაავადდა და გამოჯანმრთელებისთვის სანატორიუმში გაგზავნეს. ჯანდაცვის დაწესებულებაში გაიცნო თავისი მომავალი ქმარი – მამაკაცი, რომელმაც მასზე ძლიერი გავლენა მოახდინა ცხოვრების ყველა სფეროში. ჰენრი დუნკანმა ომი გამოიარა, რამაც საგრძნობლად შეარყია მისი ჯანმრთელობა, ამიტომ მალევე უნდა დაევიწყებინა ადგილი ავეჯის მწარმოებელ კომპანიაში, სადაც მუშაობდა. შემდეგ მისი ყურადღება სპირიტულმა ლიტერატურამ მიიპყრო, რომელმაც, რა თქმა უნდა, შორეულ კუთხეში მიმალული მეუღლის „საჩუქარს“ გვერდი არ აუარა.ოჯახის სარჩენად ფულის კატასტროფული ნაკლებობა იყო, მით უმეტეს, რომ წყვილს ექვსი შვილი ჰყავდა. ამრიგად, გაჩნდა სპირიტუალისტური სეანსების გამართვის იდეა. იმ დროს დიდ ბრიტანეთში მედიუმები წარმატებულები იყვნენ. ომის შემდეგ თითქმის ყველამ დაკარგა ახლობლები და ნათესავები, ამიტომ გარდაცვლილებთან დაკავშირების ნებისმიერი შესაძლებლობა იქცა იმედად, რომელიც სიცოცხლეს აზრს აძლევდა.1930-იან წლებში ჰელენ დუნკანი გახდა ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მედიუმი დიდ ბრიტანეთში, მისი სესიები სხვებისგან განსხვავდებოდა გარდაცვლილის სულის ვიზუალური მატერიალიზებით, რამაც კიდევ უფრო მეტი მღელვარება გამოიწვია.პროცესი ასე წარიმართა: ქალის პირიდან ექტოპლაზმა გამოდიოდა, რომელიც გამოძახებული სულის სახეს იღებდა. ამ უცხო სხეულს შეიძლება ეწოდოს ყველაზე დიდი დაბრკოლება ჰელენ დუნკანის მთელ ისტორიაში, რადგან სწორედ ეს ნივთიერება გახდა განსაკუთრებით მწვავე დისკუსიის საგანი. რა თქმა უნდა, ყველას არ სჯეროდა იმის, რაც ხდებოდა. ერთ-ერთი იყო ჰარი პრაისი, დიდი ბრიტანეთის ეროვნული ფიზიკური ლაბორატორიის დირექტორი. მან შესთავაზა კვლევის ჩატარება მედიის სესიებზე დაყრდნობით, მაგრამ დუნკანი არ დათანხმდა ყველა პირობას. ცეცხლზე ნავთის დამატება იყო ქალის უარი სხდომის დაწყებამდე კუჭის რენტგენის გადაღებაზე. ამიტომ, ურწმუნო მხარეებს შორის იყო ახსნა იმის შესახებ, რაც ხდებოდა: სხდომის დაწყებამდე, მედიუმი განზრახ ყლაპავდა  წინასწარ მომზადებულ ქსოვილს, რათა მოგვიანებით, თითქოსდა სხვა სამყაროსთან შეერთებისას, გამოედევნა იგი სხეულიდან. ერთ-ერთი ექსპერიმენტისთვის წყვილმა თავად შესთავაზა უცნობი ნივთიერების ნიმუშის აღება, რომლის შემადგენლობა მოგვიანებით დადგინდა, რომ კვერცხის ცილისა და ქაღალდის ნაზავი იყო. ასეთმა ბუნდოვანმა დასკვნებმა კიდევ უფრო გაზარდა ინტერესი სპირიტისტური რიტუალების მიმართ.და მაინც, ამ ისტორიაში ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა 1735 წლის კანონმა „The Witchcraft Act“, რომელიც დიდ ბრიტანეთში მე-20 საუკუნის შუა ხანებშიც მოქმედებდა. სწორედ მან ითამაშა დიდი როლი ჰელენ დუნკანის ბედში. ამ კანონის მიხედვით, პირი, რომელიც თავს ჯადოქრად წარმოაჩენდა ან ცდილობდა ჯადოქრობის ძალაუფლების მითვისებას (რაც თაღლითობას უტოლდებოდა) შეიძლება დაპატიმრებული ან დაჯარიმებულიყო.1934 წელს, სესიაზე, ერთ-ერთმა მაყურებელმა ხელით აიტაცა ექტოპლაზმა - ის მხოლოდ თეთრი მარლა აღმოჩნდა. რა თქმა უნდა, ამან მნიშვნელოვანი რეზონანსი გამოიწვია, მაგრამ იყვნენ ისეთებიც, ვინც დაადასტურა: პირიდან გამომავალი ნივთიერება უფრო ჰგავდა ნისლს. შემდგომი შემოწმების დროს, ექტოპლაზმაში გადიოდა იმ ადამიანების ხელი, ვინც ცდილობდა მედიუმის თაღლითობა დაემტკიცებინა და არანაირი ქსოვილი არ აღმოჩნდა.ორივე მხარის არგუმენტების გათვალისწინებით, არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ ადამიანებს თავად სურდათ დაეჯერებინათ სხვა სამყაროსთან და საყვარელ ადამიანებთან კომუნიკაციის რეალობა.ფაქტობრივად დადასტურებული დასკვნის არარსებობის მიუხედავად, მედიუმს თაღლითობისთვის ერთთვიანი პატიმრობა მიესაჯა, რომელიც სურვილის შემთხვევაში შეიძლებოდა შეცვლილიყო 10 000 ფუნტის ოდენობის ჯარიმით. რა თქმა უნდა, ჰელენ დუნკანი დათანხმდა, მაგრამ არ დაემორჩილა გაფრთხილებას, შეეწყვიტა სესიები.სეანსებმა განსაკუთრებული პოპულარობა მოიპოვეს მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ - წარმოიდგინეთ, რამდენ სასოწარკვეთილ ადამიანს სურდა გაეგო საყვარელი ადამიანების ბედი. ყველაზე საოცარი და საბედისწერო წინასწარმეტყველება მოვიდა 1941 წელს, როდესაც ჰელენი მეზღვაურის სულს დაუკავშირდა: კაცი გარდაიცვალა ჩაძირულ ბრიტანულ საბრძოლო ხომალდ HMS Barham-ზე. სულმა თქვა, რომ გემი გერმანულმა წყალქვეშა ნავმა ჩაიძირა და მთელი ეკიპაჟი (დაახლოებით 800 ადამიანი) ტრაგიკულად დაიღუპა. ამ განცხადებამ ფაქტობრივად გააღიზიანა საზოგადოება: ასეთი ამბები გასაიდუმლოებული იყო. ინფორმაცია პრესაში რამდენიმე თვის შემდეგ გამოჩნდა). ამიტომ ბრიტანეთის მთავრობა მივიდა დასკვნამდე, რომ ჰელენმა მიიღო ინფორმაცია ამ კატასტროფის შესახებ მტრის მხრიდან, რაც იმას ნიშნავს, რომ იგი შეიძლება ჩაითვალოს მოღალატედ.რასაკვირველია, სკეპტიკოსებმა, თავის მხრივ, ასევე ახსნეს ეს წინასწარმეტყველება, რომელიც ახდა: ქალის ქმარს, ყოფილ სამხედროს, შეეძლო გემის შესახებ ნაცნობებისგან გაეგო, რის შესახებაც მან უთხრა ცოლს.მიუხედავად ამისა, სახელმწიფო და საიდუმლო სამსახურების მხრიდან სესიებზე ყურადღების მიქცევა არ შესუსტდა, რადგან კითხვა: „კიდევ რა შეეძლო ჰელენ დუნკანს სცოდნოდა?“ საფრთხე შეუქმნა ბევრ საიდუმლო სამხედრო ოპერაციას. ამიტომ, 1944 წლის იანვარში, ქალი დააპატიმრეს სეანსის დროს. შეუძლებელი იყო მისი, როგორც მედიუმის სასამართლოში მიყვანა (ასეთი პრაქტიკა ლეგალური იყო), მაგრამ ჯადოქრობის კანონი საშუალებას აძლევდა, დაედანაშაულებინათ  თაღლითობაში.სასამართლომ ქალს 9 თვით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.გასაკვირია, რომ თავად უინსტონ ჩერჩილი ჰელენ დუნკანის მხარეს იყო და ცდილობდა ამ მოძველებული კანონის გაუქმებას. ბევრი ამბობდა, რომ თავად პრემიერ-მინისტრი იყო სეანსების ხშირი სტუმარი. ჯადოქრის სასარგებლოდ ერთ-ერთი არგუმენტი იყო ის, რომ იგი არჩენდა ქმარს და ექვს შვილს, მთელი ოჯახის ტვირთი იტვირთა, მაგრამ მისი დადანაშაულების ყველა მცდელობა უშედეგოდ დასრულდა.გათავისუფლების შემდეგ, ჰელენ დუნკანმა პირობა დადო, რომ აღარ ჩაატარებდა სეანსებს. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მან გააუქმა პრაქტიკა, მაგრამ მალევე დაუბრუნდა თავის საქმიანობას. 1956 წლის ნოემბერში პოლიცია კვლავ შევიდა სხდომაზე, მაგრამ ექტოპლაზმის ხელში ჩაგდების მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა,  თითქოს ყველას თვალწინ გადნა. ამის მიუხედავად, ქალი დააკავეს და განაჩენის გამოტანამდე დააკავეს. სასამართლომ არ დაიჭირა ბრალდების მხარე, ამიტომ დუნკანი მალე დაბრუნდა სახლში.ამ შემთხვევის შემდეგ ქალის ჯანმრთელობა მთლიანად შეირყა და 5 კვირის შემდეგ გარდაიცვალა. ასეთ საკმაოდ სწრაფ სიკვდილს ორი ახსნა აქვს: თუ ტრანსში შესული მედიუმის სეანსი ძალით წყდება, მაშინ მისი სხეული სუსტდება და მგრძნობიარე ხდება ნებისმიერი გარეგანი გავლენის მიმართ. ასე დაემართა ჰელენ დუნკანს - ექიმმა, რომელმაც დაკავების შემდეგ გამოიკვლია, მუცელზე მძიმე დამწვრობის კვალი შენიშნა, შესაბამისად, ორგანიზმში უეცრად დაბრუნებულმა ექტოპლაზმამ გამოუსწორებელი ზიანი მიაყენა ჯანმრთელობას. რეალისტები სიკვდილს ბევრად უფრო მარტივად ხსნიან: ქალი არასოდეს ყოფილა ცნობილი კარგი ჯანმრთელობით, ამიტომ მისი სიკვდილი, იმის გათვალისწინებით, რომ სესიების წინ ქსოვილს ყლაპავდა, სამწუხაროდ, არ იყო მოულოდნელი მოვლენა.როგორც უნდა იყოს, ჰელენ დუნკანის ამბავი გულგრილს არავის ტოვებს: გასაოცარია, როგორ იყენებდა საზოგადოება, რომელიც ღიად აცხადებს კაცობრიობის პროგრესს, ჯერ კიდევ საუკუნეების წინ მიღებულ კანონებს და სერიოზული განსაჯელის გამოსატანად იყენებდა. შედეგად, 1951 წელს გაუქმდა კანონი ჯადოქრობის შესახებ, რასაც ხელი შეუწყო ამ სპირიტუალისტურ ისტორიაში უკვე ნახსენებმა უინსტონ ჩერჩილმა.

ჟიული შარტავა

1674679192

უნიკალური ვიდეო - ჟიული შარტავასთან უკანასკნელ საუბარს ჯაბა იოსელიანი იხსენებს

აფხაზეთში შეიარაღებული კონფლიქტის დროს, 1993 წლის 18 ივლისს, რუსულ და აფხაზურ პოლიტიკურ წრეებში ფართო კავშირების მქონე ჟიული შარტავა ინიშნება აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის თავდაცვის საბჭოსა და მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ. აფხაზეთის ომის დროს არ დატოვა სოხუმი, ბოლომდე იცავდა მას სეპარატისტებისაგან.27 სექტემბერს, სოხუმის დაცემის დღეს, ჟიული შარტავა დახვრიტეს… რამდენიმე დღით ადრე სატელეფონო საუბარში თავისი განცდები მეგობარს გაუზიარა:„ბოლომდე ვიბრძოლებთ, ვიდრე შეგვიძლია და თუ სიკვდილი გვიწერია, არც ეს უნდა იყოს დიდი ტრაგედია. ისეთი ბიჭები იხოცებიან, ძნელია ამის შემყურემ სიცოცხლეზე იფიქრო. რას იზამ, ბედისწერას ვერ გაექცევი.” - თქვა ჟიული შარტავამ და ბოლომდე, გმირულად იდგა თავისი ქვეყნის სადარაჯოზე.მოლაპარაკების შემდეგ მისი ცხედარი ქართულ მხარეს გადაეცა. დაკრძალულია თბილისში, ვაკის სასაფლაოზე. მინიჭებული აქვს „დიდგორისა” და „ვახტანგ გორგასლის” პირველი ხარისხის ორდენები, 2004 წელს კი ეროვნული გმირის წოდება მიენიჭა.სოციალურ ქსელში გავრცელდა უნიკალური ვიდეო, რომელიც ჟიული შარტავას დაკრძალვის დღესაა ჩაწერილი და ჯაბა იოსელიანი უკანასკნელ საუბარს იხსენებს... 

ლადო ქოქიაშვილი

1674676686

ქალის კომპლიმენტს შეწირული სიცოცხლე და ნაჭრის გამო მოკლული 21 წლის ბიჭი - 2 მეგობრის გახმაურებული მკვლელობის ამბავი

როგორც ამბობენ, გასული საუკუნის 50-60-იან წლების თბილისში ბევრს ჩხუბობდნენ და მტყუან-მართალს ასე არკვევდნენ, თუმცა, დანის ხმარება იმ დროში, ფაქტობრივად, არ ხდებოდა, სხვა იარაღზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია, ყველაფერს მუშტი წყვეტდა. ჩხუბის მერე ნაჩხუბრები კი დიდწილად რიგდებოდნენ და შერიგების აღსანიშნავად ერთ სუფრას შლიდნენ. დაუძინებელი მტრობა ქალაქისთვის უცხო ხილი იყოო, - იხსენებენ. შესაძლოა, ეს მოგონებები ცოტა გაზვიადებულია, თუმცა, ფაქტია, რომ იმხანად მომხდარი ორი მკვლელობა იმდენად რეზონანსული გამოდგა, რომ ამდენი წლის შემდეგაც თბილისში ხშირად ახსენებენ. ასეთი დიდი რეზონანსი კი, სავარაუდოდ, სწორედ იმიტომ ჰქონდა, რომ მკვლელობა იმჟამად ძალიან იშვიათად ხდებოდა.გასულ წელს, ხორავაზე დატრიალებულ უდიდეს ტრაგედიაზე საუბრისას, როდესაც ორი მოზარდი მათივე თანატოლებმა სასტკად გაიმეტეს, მსახიობა გიორგი გურგულიამ განაცხადა: "ადრე მკვლელობა თითქმის არ ხდებოდა თბილისში. ერთი ლადო ქოქიაშვილის ამბავი იყო და მეორე - ასტამურ აჩბასი. ჩემს თაობაში კი ყოველი მეორე მოკლეს, ხოლო ვინც გადარჩა, ნახევარი ნარკოტიკს შეეწირა, ნახევარი - ავარიას. ჩემი თაობის კაცები, ვისაც უნდა აღეზარდა ახალი თაობა, გაწყდნენ". - სამწუხაროდ, 90-იანი წლებიდან მოყოლებული მკვლელობა ლამის ჩვეულებრივ ამბად იქცა ქალაქშიც და მთელ ქვეყანაშიც. ვინ იყვნენ ლადო ქოქიაშვილი და ასტამურ აჩბა, რომელთა ხანმოკლე ცხოვრებაც და ტრაგიკული დასასრულიც ჩვენი დედაქალაქის ისტორიის ნაწილად იქცა.როგორც ამბობენ, ისინი მეგობრობდნენ, რასაც მათი ერთად გადაღებული ფოტოებიც ადასტურებს... ორივე განსაკუთრებული გარეგნობით გამოირჩეოდა და თავიანთი თაობის კოლორიტი იყო. ჩვენს არქივში მათზე მომზადებული მასალები იძებნება, რომლებზე დაყრდნობითაც გთავაზობთ ორი თბილისელი კაცის - ორი მეგობრის ტრაგიკულ ისტორიას..."მზეჭაბუკის" პროტოტიპი ლადო ქოქიაშვილილადო ქოქიაშვილი ქალაქში საკმაოდ ცნობილ ოჯახში 1936 წელს დაიბადა, ლადოს მამა, იოსებ ქოქიაშვილი საქართველოს დამსახურებული მხატვარი-კარიკატურისტი გახლდათ, ძმა, ვახტანგი, ცნობილი მოქანდაკეა. ლადო შესაშური აღნაგობის გარდა, სამართლიანობითაც გამოირჩეოდა. არსებული ინფორმაციით, მოქანდაკე ჯუნა მიქატაძის ცნობილი "მზეჭაბუკის", რომელიც სპორტის სასახლის წინ დგას, პროტოტიპი სწორედ ლადო ქოქიაშვილია.ტრაგედია, რომელმაც მთელი საქართველო გააოგნა, 1957 წლის მაისში დატრიალდა, მაშინ ლადო ქოქიაშვილი 21 წლის იყო.გელა ქოქიაშვილი, ლადო ქოქიაშვილის ბიძაშვილი:"ლადოს მეგობარი ჰყავდა - ასტამურ აჩბა, ცნობილი კალათბურთელი. მოხდენილი ჩაცმა უყვარდა. მას, ლადოს და კიდევ რამდენიმე მეგობარს, ერთი მკერავი ჰყავდათ (იმ დროის თბილისში ტანსაცმელს ძირითადად მკერავთან იკერავდნენ), მთაწმინდელი იყო, გრიბოედოვის ქუჩაზე ცხოვრობდა.ერთ დღეს ასტამურმა მკერავთან პიჯაკის შესაკერად ქსოვილის ნაჭერი მიიტანა. რამდენიმე დღის შემდეგ გაირკვა, რომ ის ნაჭერი დაიკარგა. კაცი, რომელმაც ის ნაჭერი აიღო, ვინმე კარლო (რეზო) ასამბაძე აღმოჩნდა,"მეტსახელად "ჰასანა". ასტამურმა მას წაღებულის დაბრუნება მოსთხოვა, რაზეც უარი მიიღო.იმ საღამოს ლადო კინოთეატრში იყო. ასტამურმა მეორე მეგობართან ერთად მიაკითხა. უთხრა, - სადავო საქმე გამომიჩნდაო და დახმარება სთხოვა. რა თქმა უნდა, ლადოს დიდხანს არ უფიქრია და მეგობრებს გაჰყვა.ბიჭები ასამბაძეს ოქროს უბანში, ერთ პატარა ბაღში შეხვდნენ და საპიჯაკე ნაჭრის დაბრუნება მოსთხოვეს, რაზეც ისევ უარი მიიღეს. სიტუაცია მაშინ დაიძაბა, როდესაც კარლომ ლადო იცნო და - სადაც ხელს დამარტყამ, იქ დანას გაგიყრიო, - გააფრთხილა. ნათქვამი ლადოს სერიოზულად არ მიუღია, - შენზე ხელს როგორ გავისვრიო, - უთქვამს "ჰასანასთვის" და ხელი აუქნევია, არ დაურტყამს. მაშინ ვერავინ შეამჩნია, რომ კარლო ასამბაძეს მაჯაში დანა ჰქონდა დამალული, მოულოდნელად ის გამოაცურა და ლადოს გაუყარა...დაჭრილი ლადო საავადმყოფოში გურამ რჩეულიშვილმა მიიყვანა, სადაც ის გარდაიცვალა კიდეც".ლადო ქოქიაშვილის მკვლელობამ მთელი საქართველო შეძრა. კარლო ასამბაძე დააკავეს.მას დახვრეტა ელოდა, თუმცა დახვრეტის მუხლი 25-წლიანი პატიმრობით შეუცვალეს.მოგვიანებით მას სასჯელი კიდევ შეუმცირეს. ამბობენ, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ "ჰასანა" ძალიან ნანობდა ჩადენილს. ის ვაკეშიც, ლადოს საფლავზეც, არაერთხელ უნახავთ. რამდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა "ჰასანა"- კარლო ასამბაძეც... თბილისელი აფხაზი ასტამურ აჩბა"ასტამურს ფული რად უნდა... ასტამური თვითონ ფულია"... ყველას გაუგონია ცნობილი ხალხური სიმღერის ეს ვერსია, თუმცა ბევრმა არ იცის, ვინ ასტამურზეა ლაპარაკი... ეს სიმღერა გასული საუკუნის 60-იან წლებში ქსოვრელებმა წაუმღერეს სწორედ ასტამურ აჩბას - და მალე ყველამ აიტაცა.პოეტი ჯანსუღ ჩარკვიანი იხსენებდა:"ეს ის დრო იყო, როცა არ ვარჩევდით, ვინ იყო აფხაზი, ვინ ოსი... ასტამურ აჩბასნაირი ქართველი იშვიათად მინახავს. იმიტომ კი არა, რომ კარგი ქართული იცოდა, არა - ნაღდი ქართველი იყო, მაგრამ შინაგანად აფხაზი გახლდათ. ეს ფაქტია - იცოდა თავისი წინაპრების ფასი. როცა წავიდა, სულ ვფიქრობდი, ასტამური თბილისს დააკლდა. ასეთი ადამიანები სძენდნენ თბილისს განსხვავებულ, სიყვარულით, სითბოთი სავსე ფერებს".ასტამური ვერაზე ცხოვრობდა. დედამისი, ცუცა თოფურია, ადვოკატი გახლდათ, მამა - საიდ აჩბა რეპრესიების დროს დახვრიტეს.დემურ ცქიტიშვილი: "ბირჟა ვერაზე, "კომუნისტის" რედაქციასთან გვქონდა, სადაც მეგობრები ვიყრიდით თავს. ასტამურს ერთ ადგილზე ვერ გააჩერებდი. სულ დარბოდა, სიახლის ძიებაში იყო, ოხუნჯობდა, რაღაცას მოიგონებდა და დაგაჯერებდა ხოლმე, ამის დიდი უნარი ჰქონდა".კალათბურთის თამაში ასტამურმა სკოლის პერიოდში დაიწყო. ჯერ საქართველოს ახალგაზრდულ ნაკრებში მოხვდა, ცნობილი მწვრთნელის, მიხეილ კეკელიძის ხელმძღვანელობით. ბევრი ამ ნაკრებიდან პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში ჩაირიცხა, რომლის ბაზაზეც შეიქმნა გუნდი "ბურევესტნიკი" ("ქარიშხალა"), ასტამურმაც იქ გააგრძელა თამაში. მას მალევე სპორტის ოსტატის საპატიო წოდება მიენიჭა და "დინამოშიც" გადაიყვანეს.ასტამურმა მსუბუქი მრეწველობის ფაკულტეტი დაამთავრა და მალევე დაიწყო მუშაობა ფაბრიკაში. ნელ-ნელა წელში გაიმართა, ოჯახს ხომ არაფერს აკლებდა, ახლობლებსაც მუდამ გვერდში ედგა. ქალაქში საქმოსნის სახელი ჰქონდა, თუმცა, როგორც ამბობენ, საბჭოთა ხელისუფლებას დიდად არ ეხატებოდა გულზე.1969 წლის ივნისი იყო. აჩბას სახლში ტელეფონის ზარი გაისმა. ასტამურმა ყურმილი აიღო და რამდენიმე წამში ელდანაცემმა იყვირა, - რა! ჩემი ტოგრიკა!!! (თამაზ ტოგონიძე, ცისკარას როლის შემსრულებელი ფილმში "ცისკარა") უთხრეს, - თამაზმა დაიძინა და ვეღარ გაიღვიძაო... გასვენებაზე უთქვამს ბიჭებთან, - შემდეგი მე ვიქნებიო. ეს სიტყვები ნოემბერში გაიხსენეს, მაშინ, როდესაც ქალაქში მეხივით გავარდა ასტამურის მკვლელობის ამბავიროგორც თანამედროვეები ამბობენ, ტრაგედია იმჟამინდელ სასტუმრო "თბილისის" რესტორანში მოხდა, სადაც მეგობრებთან ერთად მოქეიფე აჩბას კონფლიქტი მოუვიდა სხვა სუფრასთან მყოფ ახალგაზრდასთან, გვარად ძაგნიძესთან, რომელიც ასევე მეგობრებთან ერთად იმყოფებოდა. ერთ-ერთი ვერსიით, მან შეურაცხყოფად მიიღო აჩბას თამამი საქციელი და მის სუფრასთან მჯდარი გოგონასთვის ნათქვამი კომპლიმენტი. ძაგნიძე რესტორნიდან გავიდა, თუმცა მალევე იარაღით დაბრუნდა და ასტამურს ესროლა... თუმცა ზუსტად რატომ მოხდა მკვლელობა, ამის მტკიცება დღეს რთულია, მით უფრო, რომ იმჟამადაც მომხდარის შესახებ არაერთი ვერსია გავრცელდა.ასტამურ აჩბა 34 წლის იყო...

ყუთი

1674546325

ვინ იყო ბავშვი ყუთიდან - მუყაოს ყუთში ჩადებული ცხედრის იდუმალებით მოცული ამბავი, რომელმაც მსოფლიო აალაპარაკა

1957 წლის თებერვალში, ფილადელფიაში, ფოქს ჩეიზში, ტყის პირას კაცმა მუყაოს კოლოფში ჩადებული პატარა ბავშვის ცხედარი იპოვა, რომელიც გადაგდებული იყო ნაგავსაყრელზე. მან არ შეატყობინა აღმოჩენის შესახებ პოლიციას, რადგან შეშინდა. რამდენიმე დღის შემდეგ, ლა სალის კოლეჯის სტუდენტმა იპოვა გადაგდებული ყუთი და შეატყობინა პოლიციას.4-დან 6 წლამდე ბიჭუნა მხოლოდ 30 ფუნტს იწონიდა. მას ჰქონდა ცისფერი თვალები, ღია ყავისფერი თმა, უხეშად შეჭრილი, შესაძლოა, სიკვდილის შემდეგაც კი, რადგან თმა ტანზეც ჰქონდა მიკრული. ბიჭს ჰქონდა ქირურგიული ნაწიბურები კოჭსა და საზარდულის არეში, ასევე L-ის ფორმის ნაწიბური ნიკაპის ქვეშ. მის შიშველ ცხედარზე  სისხლჩაქცევები მიანიშნებდა ძალადობაზე. დაზიანებები მრავლად იყო და მისი პატარა სხეულის უმეტესს ნაწილს ფარავდა, მათ შორის - სახეს. ის თავის არეში მასიური დაზიანებების შედეგად გარდაიცვალა. მისი სხეული იყო გახვეული იაფფასიან, ჟანგისფერ ფლანელის საბანში. ყუთს, რომელშიც ბავშვის ცხედარი იდო, ჰქონდა წარწერა: „მყიფე, მოექეცით ფრთხილად". მიუხედავად იმისა, რომ ეს ალბათ დამთხვევა იყო, ფრაზა თითქოს დაცინვა იყო.ფილადელფიის პოლიციის დეპარტამენტმა გამოძიება დაიწყო 1957 წლის 26 თებერვალს.ახალი ამბავი ფართოდ გაშუქდა ფილადელფიასა და დელავერის მედიაში. გაზეთებმა მსხვერპლს მყისვე შეარქვეს „ბიჭი ყუთში“.პოლიციამ მოინახულა იმ ტერიტორიაზე ყველა ბავშვთა სახლი, საავადმყოფო და დარწმუნდა, რომ ყველა ბავშვი ადგილზე იყო. აღმოჩენის ადგილი 270-მა პოლიციელმა გამოიკვლია, რათა დარწმუნდნენ, რომ არც ერთი ფაქტი  არ იყო გამოტოვებული. მათ იპოვეს მამაკაცის ლურჯი ქუდი, საბავშვო შარფი და მამაკაცის თეთრი ცხვირსახოცი კუთხეში „G“ ასოთი.გავიდა დღეები და კვირები და ბავშვის იდენტიფიცირება ვერ მოხერხდა.ბიჭის არც ერთი ნათესავი, მეზობელი, მეგობარი ან ნაცნობი არ გამოჩნდა. თითქოს საერთოდ არ არსებობდა. ბიჭი დაკრძალეს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ფილადელფიის შორეულ კუთხეში. მის საფლავის ქვაზე ეწერა: „მამაზეციერო, დალოცე ეს უცნობი ბიჭი“.ეს შეიძლება იყოს საქმის დასასრული, რომელიც აღარასოდეს გაიხსნება. თუმცა, ბავშვის მკვლელობის სისასტიკემ იმოქმედა ბევრზე, ვინც ამ საქმეზე მუშაობდა. განსაკუთრებით ოთხ პოლიციელზე.  შემთხვევის ადგილზე 1957 წელსბრისტოუ უთვალავ საათს ატარებდა შესასწავლად, 1993 წლამდე, სიკვდილამდე, ათასობით დოლარი დახარჯა. ის ეძებდა თუნდაც ერთ მინიშნებას, რომელსაც შეეძლო მისთვის სწორი მიმართულების მიცემა, ის, რაც გამოტოვა 1957 წელს.ბრისტოუს მოსაზრება იყო, რომ ბავშვი მინდობით აღზრდაში იმყოფებოდა 25 მილის დაშორებით, სადაც ბიჭის ნეშტი იპოვეს. სახლი, რომელიც ნიკოლეტის ოჯახს ეკუთვნოდა, 1957 წელს დაიხურა მას შემდეგ, რაც პოლიციამ აღმოაჩინა, რომ ყველა ბავშვი იძებნებოდა.ოჯახი, რომელიც მართავდა მიუსაფარ ბავშვთა სახლს, შედგებოდა არტურ და კეტრინ ნიკოლეტებისგან1961 წელს, ბრისტოუმ ნიკოლეტების სახლში აღმოაჩინა კალათები, საბნებით, რომელიც ჩამოკიდებული იყო თოკზე. ისინი იდენტური იყო იმ საბნის, რომელში გახვეულიც იპოვეს „ბიჭი ყუთში“. პოლიციამ არტურ ნიკოლეტი 1984 წელს დაკითხა, მაგრამ უშედეგოდ. მან უარი თქვა ბრისტოუს მოთხოვნაზე, პოლიგრაფიული ტესტის ჩაბარებაზე.ნიკოლეტი ცოლის გარდაცვალების შემდეგ დაქორწინდა თავის გერზე, ანა-მარიზე და ბრისტოუს სჯეროდა, რომ ის იყო Boy in the Box-ის ნამდვილი დედა.თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ერთი შეხედვით დამაჯერებლად შეიძლება ჩანდეს, ბავშვთა თავშესაფარში  საბნები იშვიათი არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ ნიკოლეტის ქორწინება მის გერზე უდავოდ ნორმის მიღმაა, შეიძლება დავასკვნათ, რომ მისი მორალი მკვლელობამდეც დაეცა.ბილ კელი, რომელთანაც რემინგტონი ხშირად საუბრობდა ამ საქმეზე, ასევე თვლიდა, რომ მკვლელობაზე პასუხისმგებელი იყო მშობელი ან მეურვე. თუმცა, მან უარყო მინდობით აღზრდის თეორია, გრძნობდა, რომ მისი კოლეგა ძალიან სასოწარკვეთილი იყო გამოსავლის პოვნაში... განაგრძეთ კითხვა

მილიგანი

1674509109

ვინ იყო 22 წლის ბიჭი, რომლის სხეულში 24 პიროვნება ცხოვრობდა - ერთადერთი შემთხვევა ფსიქიატრიის ისტორიაში

პიროვნების გაორება საკმაოდ პოპულარულია კინემატოგრაფიასა და ლიტერატურაში, თუმცა რეალურ ცხოვრებაში საკმაოდ იშვიათი მდგომარეობაა  (ბოლო 90 წლის მანძილზე სულ დაფიქსირებულ იქნა მხოლოდ 200 შემთხვევა)პირველად ამ სინდრომის შესახებ, ფართო აუდიტორიისთვის ცნობილი გახდა 1977 წელს , ოჰაიოს შტატის პატარა ქალაქში, სადაც ქალების გაუპატიურებისა და გაქურდვის  შემდეგ დაიჭირეს თავად დამნაშავე – უილიამ სტენლი მილიგანი.გამოძიების დროს დადგენილ იქნა, რომ მის სხეულში, როგორც საერთო საცხოვრებელში რამდენიმე პიროვნება ცოცხლობდა…ეს პიროვნებები განსხვავდებოდნენ წარმომავლობით, ასაკით, თვით სქესითაც, ნამდვილ ბილის კი უკვე ოთხი წელია ეძინა და მის სხეულს  სხვები აკონტროლებდნენ. სწორედ ბილი გახლდათ პირველი პიროვნება შტატებში ასეთი მძიმე და იშვიათი დიაგნოზით.მილიგანის საქმემ მთელი ამერიკა მოიცვა და დიდი კამათი გამოიწვია. ვინ იყო იგი სინამდვილეში? – გენიალური მსახიობი, რომელიც დანაშაულის თავიდან არიდების მიზნით თამაშობდა თუ რეალური დაავადების მსხვერპლი. თუ ეს უკანასკნელი მართალი იყო, მაშინ რამ გამოიწვია მისი ცნობიერისა და ქვეცნობიერის გაფანტვა მრავალ ნაწილად? ამის შესახებ კამათი დღემდე მიმდინარეობს.იმის შესახებ, რომ ბილის ციხე ელოდა ეჭვი არავის ეპარებოდა, თუმცა როდესაც მას ფსიქოლოგი გაესაუბრა ყველა ეჭვი განმტკიცებულ იქნა. პაციენტმა მასთან აღიარა, რომ იგი ბილი კიარა 8 წლის დევიდი იყო, მეორე დღეს იგი გაეცნო როგორც კრისტოფერი, მესამე დღეს კი როგორც ტომი და ასე ყოველ ჯერზე სახელთან ერთად იცვლებოდა ბილის ხმის ტემბრი, ხასიათი და აქცენტი.პიროვნების გაორება ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, არის შემთხვევა, როდესაც ადამიანი საკუთარ თავში მოიცავს ორ ან მეტ პიროვნებას. მეცნიერული თეორიის მიხედვით, ყოველ ჩვენგანში ცხოვრობს არანაკლებ სამი პიროვნება – ბავშვი, მოზრდილი და მშობელი. ისინი გარკვეული ასაკის მიღწევისას ენაცვლებიან ერთმანეთს თუ რა თქმა უნდა არ იქნა დარღვეული განვითარების ჰარმონიული ეტაპები. ჯანმრთელი ადამიანი ვერ ამჩნევს თავის თავში სხვების არსებობას და ადვილად აჰყავს კონტროლის ქვეშ. ასეთი გახლდათ იმდროინდელი ფსიქოლოგიური დოქტრინა თუ რა დაემართა ბილის კი ამის შესახებ ვერაფერს ამბობდა თავად შტატის საუკეთესო ფსიქოლოგი – ჯორჯ ჰარდინგი.რამდენი პიროვნება ცხოვრობდა მილიგანში? თავიდან ექიმებმა შეძლეს 10 მათგანის იდენტიფიკაცია, შემდეგ კი კიდევ 14  გაიცნეს. მათში ყველაზე უფროსი იყო 23 წლის რეიჯენი, უმცროსი კი სამი წლის ქრისტინა. ყოველი მათგანი აბსოლუტურად განსხვავდებოდა ერთმანეთისაგან. ზოგი მათგანი ეწეოდა, ზოგი კი ფიზიკურად ვერ იტანდა თამბაქოს სუნს. ზოგს არ შეეძლო ცუდის ჩადენა, ზოგი კი არაადამიანურ ძალას ფლობდა , განსხვავდებოდა ინტელექტის დონითა და ქცევით. ზოგი ლაპარაკობდა რამდენიმე უცხო ენაზე, თუმცა თავად ბილის არასოდეს უსწავლია ისინი. ერთ-რთი მათგანი ალენი კი ხატვის ნიჭითაც გამოირჩეოდა სწორედ მან დახატა ბილის სხეულში მყოფი ხალხის პირტრეტები.ატყდა დიდი ალიაქოთი და ხალხიც ინტერესით მიაწყდა გამოუცნობ ფენომენს. ბილისაგან ინტერვიუს აღებაზე ბევრი ოცნებობდა, მაგრამ იგი მთლიანად მიენდო მხოლოდ ერთადერთ ადამიანს, ეს იყო დენიელ კიზი. კიზი გახდა მისი მეგობარი და დამხმარე, საბოლოოდ კი პაციენტის შესახებ მსხვილტანიანი ნაწარმოებიც დაწერა. (ბილი მილიგანის უამრავი გონება)ავტორთან ერთად, გამოჩნდა ხალხი რომელსაც ბილი ეცოდებოდა და უთანაგრძნობდა, მაგრამ უდიდეს ნაწილს მაინც არ სჯეროდა ექიმების დიაგნოზის და მას საუკეთესო არტისტად თვლიდნენ. თავად კლინიკის ექთნებიც ამ აზრზე იყვნენ, თუმცა ნელნელა ყველა რწმუნდებოდა იმაში, რომ თამაშს ამ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა. ბილის შეეძლო სულ რაღაც წამებში  გამხდარიყო სხვა პიროვნება. ერთ წუთს იგი იყო შეშინებული საბრალო ბავშვი , მეორე წუთს კი საზარელი ადამიანი რომელიც აქეთ ჰგვრიდა ექიმებს შიშს. ყოველი გარდასახვა მიმდინარეობდა საოცარი სისწრაფით. ამის გაკეთება კი ყველასათვის შეუძლებელია.საერთოდ სიმულაცია, როგორც ასეთი საკმაოდ გავრცელებული ფარია დამნაშავეებში, თუმცა ამ შემთხვევაში არა, რადგანაც იგი ხორციელდება და იდგმება რაციონალურად, იმ მიზეზით რომ სიმულიანტმა რაღაც სარგებელი მიიღოს, მილიგანი კი პირიქით არათუ სარგებელს, არამედ უარეს შედეგებს იღებდა. იგი ხდებოდა არა მხოლოდ ასოციალური, არამედ საშიშიც კი სხვების სიცოცხლისათვის.ექიმები რაც დრო გადიოდა, უფრო და უფრო ოცდებოდნენ შემდეგი ფაქტების დადასტურებისას: თავად ბილი იყო ცაცია, თუმცა ერთ-ერთი მისი პიროვნებათაგანი მემარჯვენე. ასევე რეიჯენი, ყველა დანარჩენისაგან განსხვავებით იყო დალტონიკი. ანუ პიროვნებები განსხვავდებოდნენ არა მხოლოდ ფსიქოტიპის მიხედვით, არამედ ფიზიოლოგიითაც.მილიგანის ყველა პიროვნება იყოფოდა კარგ და ცუდ კატეგორიებად, მათ იცოდნენ ერთმანეთის თანაარსებობის შესახებ და ბილის გონებაში ერთი დიდი ოჯახივით თანაცხოვრობდნენ. რა თქმა უნდა როგორც ჩვეულებრივ აქაც იყვნენ ოჯახის უფროსები – არტური და რეიჯენი.არტური – იგი იყო 22 წლის ინგლისელი მოაზროვნე, სრულიად გაწონასწორებული, იგი ძირითადად დომინირებდა უსაფრთხო სიტუაციებში.რეიჯენი – 23 წლის იუგოსლავი, ფლობდა იარაღს, იყო კარატეს სპეციალისტი და საკუთარ თავს ბილის დამცველად მიიჩნევდა. ძირითადად დომინირებდა საფრთხის დროს.როგორც ზემოთხსენებული პიროვნებები ფსიქოლოგებს უამბობდნენ მათი თანაარსებობა გავდა ერთ ბნელ ოთახში მოქცეულ ოჯახს, ოთახის შუაგულში კი ერთი საოცარი სიკაშკაშით განათებული წერტილი მოეთავსებინათ, ისინი საკუთარი ჯერის მოსვლისას დგებოდნენ იქ და სწორედ ასე აკონტროლებდნენ ბილის სხეულს.ნორმალური განვითარება წესით ხდება პიროვნების სრული ფორმირებით, პიროვნება კი პირველ რიგში თვითკონტროლია, ეს უკანასკნელი კი როგორც არისტოტელე ამბობდა ახდენს ცენტრალიზებას და ერთობას. ჩვენი ფსიქიკა,კი ნებისმიერ სიტუაციაში მიილტვის თვითორგანიზაციისაკენ.გიჟი… ასე უწოდებდა ბილის ხალხი, და შესაძლოა თქვენც ასე მონათლოთ, თუმცა აქ დიდ წინააღმდეგობას ვაწყდებით. მოდით კარგად გავიაზროთ ამ ფენომენის მნიშვნელობა.გიჟი არის არაკომპეტენტური ადამიანი, რომელმაც გადაიტანა ფსიქოზი, არის სხვა სამყაროში და არ უწყობს ფეხს რეალობას. პიროვნების გაორებისას კი რეალობა ყოველთვის ნათლადაა ადამიანის მიერ აღქმული, რომელი პიროვნებაც არ უნდა აკონტროლებდეს სხეულს, იგი რეალურად არსებობს, ანუ საკმაოდ სოციალური ქცევაც გააჩნია.საბოლოოდ ფსიქოლოგებმა შესძლეს არტურის და რეიჯენის თანხმობა ბილის გამოღვიძებაზე და ერთ მშვენიერ დილასაც სხეულის ნამდვილი პატრონი გონს მოეგო – “ღმერთო ჩემო! მეგონა რომ მოვკვდი“ ეს სიტყვები წარმოსთქვა მილიგანმა გამოღვიძების შემდეგ 1978 წლის 12 მარტს. იგი საკმაოდ შეშინებული ჩანდა , ერთიანად ცახცახებდა ფსიქოლოგების კითხვებზე კი მხოლოდ ერთი პასუხი ჰქონდა „ მამა ჩელი მომკლავს თუ ხმას ამოვიღებ“ექიმები ფაქტობრივად მიუახლოვდნენ იმ საშინელ საიდუმლოს, რამაც ბილი აიძულა დაეძინა ხოლო მისი ადგილი სხვებს დაეკავებინათ.თურმე, ბილის დედა დოროტი მური მეორეჯერ გათხოვილა ჩელმერ მილიგანზე. ქალი იმედოვნებდა რომ მამინაცვალი შვილობილს კარგად მოექცეოდა და მათ სოციალურ სტატუსსაც აიმაღლებდა, თუმცა როგორც აღმოჩნდა იგი სასტიკად ცდებოდა. მამინაცვალი ცოლს ხშირად სცემდა, ბავშვს კი 9 წლის ბილის აუპატიურებდა მიყრუებულ ფერმაში, თან ატერორებდა და აშინებდა რათა არც დედისათვის ეამბნა არაფერი. ერთ დღეს თურმე ბავშვი ცოცხლად დაუმარხავს და თან მხოლოდ ერთი მილაკი ჩაუტანებია სასუნთქად. ლამის გაგუდულ ბავშვს კი ერთადერთი ჰაერის ყლუპიც წაართვა და მილაკზე მოშარდა.ამერიკა შოკში ჩავარდა. ყველა უკლებლივ სალანძღავი სიტყვებით ავსებდა მამობილს რომელიც ახალ ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა და თან ბილის ბრალდებებსაც უარყოფდა.ფსიქოლოგებმა საბოლოოდ ამოისუნთქეს, მათ შესძლეს იმის გამოკვლევა თუ რატომ დაავადდა ბილი. მათ ეს სინდრომი ფროიდის ცნობილ თეორიას დაუკავშირეს. ამის მიხედვით, ადამიანზე ძალადობის მომენტში ამუშავდა ორგანიზმის დამცავი რეფლექსები, საბრალო ბიჭი აეფარა განსხვავებული პიროვნების სახით გამოგონილ დამცველს. სწორედ ასე გაექცა სულიერ ტკივილს და რეალობას მოსწყდა.ბილი თავის მემუარებში წერს : „როდესაც ძალადობა ისევ განმეორდა მე უბრალოდ თვალები დავხუჭე და წავედი. მალევე გამოჩნდა დევიდიც, რომელმაც ტკივილი საკუთარ თავზე გადაიტანა“ ფსიქოლოგების აზრით, ბილიმ ყველა პიროვნება იდეალად შეიქმნა, ანუ გარდაისახა იმ ადამიანად რომელიც უნდოდა რომ თავად ყოფილიყო. არცერთი პიროვნება არ გაჩენილა მის გონებაში შმთხვევით. მაგალითად რეიჯენი გამოჩნდა იმისთვის რომ დაეცვა, ჯეისონი რომ ტკივილნარევი გრძნობა დაეძლია, არტური რათა საშინაო დავალებებში დახმარებოდა. თუ მაგალითად ბილის არ უყვარდა ვთქვათ ჭურჭლის დარეცხვა, გამოიგონა ის ვინც ამას სიამოვნებით გააკეთებდა და ა.შფსიქოლოგები ასევე დააფიქრა იმ ფაქტმა, რომ ბილის პიროვნებათა კრებული ზედმიწევნით ასახავდა იმდროინდელი ამერიკის მოსახლეობის პროტორიპს.კიზი თავის ნაშრომში ერთის მხრივ ამბობს, რომ იზიარებსფსიქოლოგების ასეთ ახსნას, თუმცა ამასთანავე სვამს იმ კითხვებს, რომლებიც ანგრევენ ამგვარ ანალიზს. თუ ეს დაავადება ძალადობის შედეგი იყო მაშინ რატომ არსებობდა რამდენიმე მათგანი მამინაცვლის გამოჩენამდეც?მაგალითად პირველი პიროვნება – ქრისტინაგამოჩნდა მაშინ, როდესაც ბილი 3 წლის იყო, მეგობარი არ ყავდა და რათა მარტოს არ ეთამაშა თანატოლიც გაიჩინა, ოღონდ ირეალური.ამ ვერსიით გამოდიეოდა, რომ ძალადობა არ იყო ამ მდგომარეობის ერთადერთი მიზეზი. არამედ იგი დაემატა სხვადასხვა ბავშვობისდროინდელ სტრესებს.ამ შემთხვევაში ფროიდი და მისი ფსიქოანალიზი უძლური აღმოჩნდა…დღესდღობით მკვლევარები ერთხმად ამბობენ, რომ მხოლოდ სტრესი ვერაფერს გახდება ფსიქიკასთან თუ ადამიანს არ აქვს ამისი ბიოლოგიური ნიადაგი, ანუ თუ პიროვნება არ ატარებს შესაბამის გენს. ეს კი გამოწვეულია ნეირობილოგიური ან ფიზიკური გადახრებით.ამ საკითხის განხილვასთან ერთად პიველად გაჩნდა შმდეგი კითხვაც : რატომ გახდა ძალადობის მსხვერპლი ბილი თავადაც მოძალადე და რომელი იყო მის პიროვნებებში დანაშაულისკენ მიდრეკილი?ფსიქოლოგები დიდხანს იმტვრევდნენ თავს ამაზე ფიქრით. თუმცა დიდი იყო მათი გაოცება, როდესაც გაირკა რომ მოძალადე 24 პიროვნებას შორის იყო მხოლოდ ერთი და ყველაზე სუსტი, ჩუმი და თითქოს უწყინარი ქალი ადალანა.დამკვირვებლების დასკვნით, ძალადობის მსხვერპლში დიდი შანსებით ჩნდება პიროვნება, რომელიც თავად მიდრეკილია ამგვარი ჩაგვრისაკენ. ბილიმ თავადაც არ იცოდა, რომ მასში მკვლელი ცხოვრობდა. მაშინ როდესაც მის სხეულზე კონტროლს სხვა პიროვნება იღებდა, იგი იძინებდა და არც კი იცოდა რას სჩადიოდა ამ დროის მანძილზე. გამოღვიძებული კი სხვა ადგილას, სულ სხვა ტანსაცმელში აღმოჩნდებოდა ხოლმე. მთელი ეს პერიოდი კი ბილის ეგონა, რომ ამნეზია სჭირდა. დადგა ყველაზე რთული და საპასუხისმგებლო საკითხი როგორ დახმარებოდნენ ბილის და როგორ გაეერთიანებინათ მისი დაფანტული სული?ფროიდი და მისი თეორია არც აქ გამოდგა დიდი დამხმარე. ამ მკურნალობის მიხედვით, იმისათვის რომ პაციენტი განიკურნოს, მან უნდა გააცნობიეროს ბავშვობისდროინდელი ტრავმა და შეურიგდეს მას. ამ შემთხვევაში კი იყო სრულიად საპირისპირო სიტუაცია. ბილიმ მშვენივრად იცოდა რა გადახდა თავს, თუმცა პიროვნებები მასში არსებობას განაგრძობდნენ.ამიტომაც ექიმებმა მიმართეს განსხვავებულ ფსიქოსინთეზის თეორიას, რომლის მიხედვითაც ბილის ყური უნდა დაეგდო მასში არსებული ხალხისათვის, არ უკუეგდო ისინი, შეესწავლა და მათი არსებობა ეღიარებინა.დამეგობრება იმასთან ვისიც ძლიერ გეშინია და ამასთანავე თავად შენ ხარ – ბილის ეს სიგიჟე ეგონა, მაგრამ ნელ-ნელა გააცნობიერა, რომ მის შიგნით მცხოვრებნი არა დემონები არამედ მისი დამცველები იყვნენ.ბილის ისეთივე საშინელი სიტუაცია ჰქონდა სკოლაში როგორიც სახლში. უფროსები ამცირებდნენ, ხოლო კლასელები სასაცილოდ იგდებდნენ. ერთხელაც როცა გოგონებმა შეურაცჰყოფა მიაყენეს მან თავის მოკვლა სცადა და სკოლის სახურავზე ავიდა. კლასში კი წერილი დატოვა „ნახვამდის, ბოდიში მაგრამ მეტს ვეღარ ვუძლებ“როდესაც საბრალო ბილი სახურავის კიდეზე იდგა რეიჯენი მოეგო გონს ბილი დაჯაბნა და სხეულზე მართვა ითავა. ამის შემდეგ  ბილი წლების განმავლობაში დაძინებული იყო სხვები კი მის კონტროლს განაგრძნობდნენ. თუმცა მის თავში გაჩნდნენ არასასურველი პიროვნებებიც, ისინი ვაჭრობდნენ ნარკოტიკით, იღებდნენ მონაწილეობას არალეგალურ საქმეებში ამიტომაც დომინანტებმა გადაწყვიტეს გონებაში წესრიგის დამყარება. გაყარეს არასასურველი კანდიდატები თავად კი მორიგდნენ რიგრიგობით ემართათ სხეული. თუმცა მათ ცუდი კანდიდატებიდან ყველა ვერ წაშალეს. სწორედ ასე სხვებისაგან უჩუმრად ჩადიოდა მკვლელობას ადალანა, სხვებს კი მასზე ეჭვი არც ჰქონდათ. დიახ მკითხველო ბილის თავში კრისტის დეტექტივებისდაგვარად ხდებოდა მოქმედება.როდესაც ბილიმ ყველაფერი გააანალიზა მან ამოიგმინა : „მე პოლიციამ კი არ დამაკავა, არამედ გადამარჩინა!“1978 წელს, სასამართლო პროცესზე ბილი გაამართლეს და სამუდამოდ მიუსაჯეს ფსიქიატრიულში ცხოვრება ექიმების ზედამხედველობის ქვეშ, სადაც საბოლოოდ სულიც განუტევა.ასე დამთავრდა მილიგანის საიდუმლოებებითა და გასაოცარი შემთხვევებით აღსავსე მტანჯველი ცხოვრება. მან სამუდამო სიმშვიდე მოიპოვა და ვინ იცის იქნებ იქაურ სამყაროშიც მარტო კი არა მისი გონების განსხვავებულ ნაწილებთან ერთად აგრძელებს სულიერ არსებობას.ეს ამბავი დასრულდა, თუმცა დავიწყებას არ მიეცა და დღემდე იქცევს მკვლევარებისა და ფსიქოლოგების ყურადღებას.ვინ იყო იგი სინამდვილეში? შიზოფრენიკი, გიჟი თუ ერთგვარი ფენომენი ფსიქოლოგიის ისტორიაში. პასუხი ამ სიტყვაზე არც დღეს მოიპოვება. თუმცა იქნებ ბილი მხოლოდ შეხსენება იყო ადამიანებისთვის იმის შესახებ თუ რა ფაქიზია ჩვენი ფსიქიკა და ამავე დროს რა დიდებულია მისი შინაგანი შესაძლებლობები, რომელთა შესახებაც ჩვენ თითქმის არაფერი არ ვიცით…

ქვრივების ქალაქი

1674467220

VIDEO: როგორ ცხოვრობენ ქალები, რომლებსაც ქმრის სიკვდილის შემდეგ, ოჯახები სახლიდან აძევებენ - „ქვრივების ქალაქი“ ინდოეთში

ინდოელებს სწამთ, რომ ქვრივ ქალს უიღბლობა მოაქვს. ამიტომ ქმრის სიკვდილის შემდეგ ქალები მშობლიურ სახლს სამუდამოდ ტოვებენ.ოჯახისგან უარყოფილი ქალები სიცოცხლის ბოლომდე თავს მათხოვრობით ირჩენენ. ზოგიერთი მათგანი ქუჩაში ეძებს საკვებს.ვრინდევანს ქვრივების ქალაქად იცნობენ. აქ 55 000-მდე ადამიანი ცხოვრობს. მათგან 20 000 ქვრივია.ქვრივებთან ურთიერთობაზე უარს მხოლოდ ოჯახის წევრები არ ამბობენ, ისინი საზოგადოებისგანაც იკვეთებიან. მათ ეკრძალებათ რელიგიურ ფესტივალებსა და სხვა ღონისძიებებზე დასწრება.