სერიული მკვლელი

1716067761

მკვლელი კვალს პომადით ტოვებდა - უილიამ ჰეირენსის საქმის დეტალები

უილიამ ჰეირენსი, ცნობილია როგორც „პომადის მკვლელი“ - მან 1946 წელს აღიარა სამი საზარელი მკვლელობა ჩიკაგოში და შემდეგ მთელი ცხოვრება - 65 წელზე მეტი - ციხეში გაატარა.პირველად ჰეირენსის მკვლელობის შესახებ 1945 წელს გახდა ცნობილი, ორი ქალის, ჯოზეფინ როსისა და ფრენსის ბრაუნის ცალ-ცალკე მკვლელობის შედეგად. მეორე მკვლელობის ადგილზე, ტუჩსაცხით კედელზე დატოვებული იყო შემდეგი წარწერა: „ღვთის გულისთვის, დამიჭირე სანამ მეტს მოვკლავ. მე ვერ ვაკონტროლებ ჩემს თავს”.ფრენსის ბრაუნის მკვლელობიდან დაახლოებით ორი კვირის შემდეგ, 1946 წლის 7 იანვარს, 6 წლის გოგონა გაუჩინარდა. პოლიციამ დაადგინა, რომ მკვლელმა ის დაახრჩო და ცხედარი ახლომდებარე შენობის სარდაფში გადაიტანა, სადაც გოგონას სხეული დაანაწევრა. მისი თავი კანალიზაციაში იპოვეს, სხეულის სხვა ნაწილები კი მიმდებარე ტერიტორიაზე იყო მიმოფანტული. მედიამ მკვლელობას საუკუნის დანაშაული უწოდა.თითქმის ექვსი თვის შემდეგ, მისტერ ჰეირენსი, ჩიკაგოს უნივერსიტეტში ქურდობისთვის დააკავეს. პოლიციამ მკვლელობისთვის ბრალი მას თითის ანაბეჭდების აღების შემდეგ წაუყენა. მისტერ ჰეირენსმა აღიარა დეგნანის მკვლელობა.მისტერ ჰეირენსი ამბობდა, რომ ციხეში სცემეს და ჩვენების მიცემა აიძულეს. ის აპირებდა  ხელი მოეწერა აღიარებით ჩვენებაზე ერთი სამუდამო ვადის სანაცვლოდ. ამის შემდეგ პროკურორებმა უფრო მეტი მტკიცებულებები შეაგროვეს. ჰეირენსის თქმით, მსგავს ჩვენებას მხოლოდ იმიტომ დათანხმდა, რომ სიკვდილით დასჯა აეცილებინა თავიდან. 2002 წელს შეწყალების ერთ-ერთ შუამდგომლობაში, მისმა ადვოკატებმა განაცხადეს, რომ საქმეში „პროკურატურის გადაცდომა იყო“. სრულად

რომის პაპის დიზაინერი

1716064416

ვინ არის კაცი, ვინც რომის პაპს აცმევს – ვატიკანის მოდის „რუხი კარდინალი“ ფილიპო სორჩინელი

სოციალურ ქსელში გავრცელებული ყალბი და ნამდვილი ინფორმაციის ერთმანეთისგან გარჩევა სულ უფრო რთულდება, ამიტომ როცა ინტერნეტში Balenciaga-ს თეთრ ქურთუკში გამოწყობილი რომის პაპის ფოტო გამოჩნდა, ბევრმა დაიჯერა, რომ ვატიკანის საჭეთმპყრობელი დემნა გვასალიას მოდის მიმდევარია. სინამდვილეში „ბალენსიაგას“ ქურთუკში გამოწყობილი პაპის ფოტო ყალბია. პაპის ჩაცმაზე მისი პირადი მკერავი და დიზაინერი ფილიპო სორჩინელი ზრუნავს.ვინ არის ფილიპო სორჩინელიმაღალი, წვერიანი მამაკაცი, უჩვეულო სვირინგებით და ძალიან ჭკვიანური მზერით დანახვისთანავე ნებისმიერი ადამიანის ყურადღებას მიიპყრობს.ფილიპო სორჩინელი ცნობილი იტალიელი მხატვარი, დიზაინერი, მუსიკოსი, პარფიუმერი და რომის პაპის პირადი მკერავია.სორჩინელის Oversize-ის სტილის ტანსაცმელი და შიშველი ტორსით ფოტოების გადაღება მოსწონს და დიახ, ძნელი წარმოსადგენია, რომ ასეთი ადამიანი კათოლიკური ეკლესიის მეთაურს აცმევს.ინტერესი ეკლესიის მიმართფილიპო მონდოლფოში 1975 წელს დაიბადა. ბიჭუნას რელიგიის მიმართ ინტერესი ადრეულ ასაკში გაუჩნდა და ეს გასაკვირი არ არის, რადგან დედამისი ღრმად მორწმუნე კათოლიკეა. ქალი მონდოლფოს ერთ-ერთ უდიდეს ეკლესიაში დამლაგებლად მუშაობდა და შვილი ხშირად სამსახურში დაჰყავდა.სანამ დედა იატაკს წმენდდა, პატარა ფილიპო ტაძრის მშვენიერებით ტკბებოდა. თითოეულ ფრესკას და ხატს აკვირდებოდა და საკუთარ წარმოსახვაში მათ გაცოცხლებას ცდილობდა.სორჩინელი ამბობს, რომ სამი საათის განმავლობაში, რომელსაც დედა ტაძრის დალაგებას ანდომებდა, მის წინაშე ეკლესიური ხელოვნების მთელი მშვენება იშლებოდა. დიზაინერი იხსენებს, როგორ იპოვა ტაძრის ძველ კარადაში გასაღებების ასხმა, რომელიც ძველისძველი, მტვრიანი კარის გაღებაში დაეხმარა. კარის გაღების შემდეგ ბიჭუნა ხის კიბეზე ავიდა და დიდი ლითონის ურჩხული დაინახა, რომელიც კვარცხლბეკზე იდგა. ეს ორგანი იყო. ბიჭმა მასზე დაკვრა სცადა, მაგრამ არ გამოუვიდა. მოგვიანებით ინსტრუმენტი თავისით ჩართო და ამღერდა... სრულად

ბარძიმი შეუსმელი

1716054442

სასწაულთმოქმედი ხატი „ბარძიმი შეუსმელი“ - სასწაული, რომელიც ამ ხატს უკავშირდება

„ბარძიმი შეუსმელად“ წოდებული ხატის გამოცხადება 1878 წ. მოხდა. ტულის გუბერნიის ეფრემოვოს მაზრის ერთ-ერთი გლეხი, გადამდგარი ჯარისკაცი, მემთვრალეობის ვნებას ჰყავდა დაპყრობილი. მან მთელი თავისი სარჩო-საბადებელი ლოთობაში გაანიავა და მალე სრულიად გაღატაკდა. უზომო სმისაგან მას ფეხები სავსებით წაერთვა, მაგრამ მაინც განაგრძობდა სმას. ერთხელ მას სიზმრეულ ჩვენებაში ბერი ეჩვენა და უბრძანა ქალაქ სერპუხოვოს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მონასტერში ჩასულიყო, სადაც ღვთის დედის ხატი „ბარძიმი შეუსმელი“ ბრძანდებოდა და მის წინაშე სავედრებელი პარაკლისი გადაეხადა.მონასტერში მისულმა იქაურებს მოუთხრო თავის სიზმრეულ ჩვენებაზე და პარაკლისის გადახდა სთხოვა. მაგრამ მონასტერში არავინ უწყოდა ღვთისმშობლის ამგვარი ხატის შესახებ. მაშინ იფიქრეს, სადიაკვნის შესასვლელში რომ ხატი ჰკიდია, ის ხომ არ არისო? მართლაც ხატის უკანა მხარეს ნახეს წარწერა: „ბარძიმი შეუსმელი“. მღვდელმთავარ ალექსის მოწაფეში – ღირს ვარლაამში – დასნებოვნებულმა გლეხმა მაშინვე შეიცნო სიზმრად ნანახი ბერი. სერპუხოვოდან შინ გლეხი სავსებით გამოჯანმრთელებული დაბრუნდა.ღვთის დედის ხატის საკვირველი განდიდების ამბავი მალე მთელს რუსეთს მოედო. მემთვრალეობის სენით შეპყრობილნი, მათი ახლობლები და ნათესავები იჩქაროდნენ ლოცვები აღევლინათ სნეულებისაგან განკურნებისათვის ღვთისმშობლის ხატის წინაშე, ბევრი კი იმისთვის მოილტვოდა მის წინაშე, რათა სამადლობელი შეეწირა დედუფლისათვის მისი უდიდესი წყალობის გამო.რას გამოხატავს ეს ხატი? იკონოგრაფიული თვალსაზრისით იგი ღვთის დედის ერთ-ერთი უძველესი გამოსახულების „ორნატას“ ტიპს მიეკუთვნება, ოღონდ ეგაა, რომ ღვთიური ყრმა ბარძიმში ფეხზე მდგომია გამოხატული. ბარძიმი მაკურთხეველი ღვთიური ყრმით – ესაა ბარძიმი ზიარებისა, რომელიც სარწმუნოებით მისდამი მოლტოლვილებს ყველა იმ კურთხევას ანიჭებს, რომელიც უფლისა ჩვენისა იესუ ქრისტეს გამომსხნელმა ღვაწლმა მიჰმადლა კაცთა ცოდვილ მოდგმას. ბარძიმი ესე მართლაც შეუსმელია, ანუ დაულევნელი, რამეთუ ტარიგი მისი „მარადის იჭამების და არა დაილევის“. ხოლო დედა ღვთისა, ზეაპყრობილი ყოვლდაწმიდა ხელებით, ვითარცა ძალმოსილი მღვდელმთავარი, შუამავლობით აღუვლენს ღმერთს ზეცისა საკურთხეველში, ხსნისათვის ყოვლისა სოფლისა, ამ მსხვერპლს – თავის დაკლულ ძეს, რომელმაც მისთა სისხლთაგან მიიღო სისხლი და ხორცი, და სთავაზობს ჭამად მართალთა.იგი ყოველი ცოდვილისათვის ლოცულობს, ყველას ცხონება სურს, მდაბალი დამღუპველი მიდრეკილებების ნაცვლად იგი სულიერი სიხარულისა და ნუგეშის ამოუწურავი წყაროსაკენ მოუწოდებს. იგი ამცნობს, რომ სულიერი შეწევნისა და მოწყალების შეუსმელი ბარძიმი თითოეული მათგანისთვისაა განმზადებული, ვისაც კი ეს სურს.ლოცვა ყოვლად-წმიდა ღმრთისმშობლის ხატის „დაულევნელი ბარძიმი“-ს წინაშელოთობისა და ნარკომანიის საწინააღმდეგოდჰოი, ყოვლად-მოწყალეო დედუფალო! შენსა მფარველობასა შეუვრდებით, ლოცვათა ჩუენთა ნუ უგულებელსყოფ, არამედ მოწყალებითა შენითა შეისმინე ჩუენი, ცოლთა, შვილთა და დედათა, და მემთვრალეობისა სასტიკითა სენითა შეპყრობილნი და მით დედისა მათისა – ქრისტეს ეკლესიისა და სულის ჴსნისაგან განშორებულნი ძმანი და დანი და მონათესავენი ჩუენნი განჰკურნენ.ჰოი, მოწყალეო დედაო ღმრთისაო, შე-რა-ეხე ესე გულთა მათთა, მსწრაფლ აღადგინე ცოდვითა დაცემულნი და მჴსნელი მოთმინება მიჰმადლე.ევედრე ძესა შენსა, ქრისტესა ღმერთსა ჩუენსა, რათა შეგვინდოს ჩუენ შეცოდებანი ჩუენნი და არა გარემიაქციოს წყალობა თჳსი ერისაგან თჳსისა, არამედ განგვამტკიცოს ჩუენ სიფხიზლესა და უბიწოებასა შინა.ყოვლად-წმიდაო ღმრთისმშობელო, მიითვალე ვედრება დედათა, ძეთა თჳსთათჳს ცრემლთა დამთხეველთა; ცოლთა, ქმართა თჳსთათჳს მგოდებელთა; შვილთა, ობოლთა და გლახაკთა გზა-აბნეულად დატევებულთა; და ჩუენ ყოველთა, წმიდასა ხატსა შევდრომილთა, და ჰყუენ, რათა ლოცვითა შენითა, გოდება ესე ჩუენი მიეახლოს საყდარსა მაღლისა ღმრთისასა.დაგვიცევ და დავგიფარენ ჩუენ ბადეთაგან მაცდურისასა და მტერისა ჩუენისა ყოველთა მზაკვრობათაგან, ხოლო საშინელსა ჟამსა სულისა ჩუენისა განსვლისასა, შეგვეწიენ მშჳდობით განსლვად ჰაერთა საზვერეთასა. ლოცვითა შენითა გვიჴსენ ჩუენ საუკუნო სასჯელისაგან, რათა გვფარვიდეს ჩუენ წყალობა ღმრთისა, დაუსრულებელთა საუკუნეთა მიმართ. ამინ.

ამერიკის პოლიცია

1715983441

28 წლის ქართველი გეოლოგის მიერ მოკლული ცოლი და მეგობარი კაცი - საქმე, რომელმაც 60-იან წლებში თბილისი აალაპარაკა

ზოგიერთი მთავარი გმირის ვინაობა შეცვლილია და მათი ვინმესთან მსგავსება შემთხვევითია.1968 წლის 1-ელ მაისს თბილისში, ზემო ვერაზე მდებარე ერთ-ერთ კერძო სახლში ორმაგი მკვლელობა მოხდა. 28 წლის ვახტანგ თარგამაძემ სანადირო თოფიდან ორი გასროლით მოკლა საკუთარი მეუღლე – 25 წლის ალისა ბალიაშვილი და მისი საყვარელი – მილიციის პოლკოვნიკი, 45 წლის ჯემალ კუტუბიძე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს დანაშაული ეჭვიანობის ნიადაგზე განხორციელდა, თანაც დადასტურებული ფაქტი იყო, რომ გათხოვილი ქალი და ცოლშვილიანი მილიციელი ერთმანეთთან ინტიმურ კავშირში იმყოფებოდნენ და ასეთ მძიმე სასჯელს არ იმსახურებდა, თარგამაძეს მაინც სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანეს. მას მილიციის მაღალჩინოსნის მკვლელობა არ აპატიეს და ეს საქციელი საბჭოთა სისტემის წინააღმდეგ ქმედებად ჩაუთვალეს, რაც იმდროინდელი კანონმდებლობით უმკაცრესად ისჯებოდა.ვახტანგი და ალისა ერთი წლის დაქორწინებული იყვნენ და შვილი არ ჰყავდათ. ალისა და კუტუბიძე კი ერთი რაიონიდან იყვნენ და მილიციის პოლკოვნიკმა გოგონა ჯერ კიდევ არასრულწლოვნებისას გაიხადა საყვარლად. მკვლელობის დღეს თბილისში საზეიმო დემონსტრაცია იმართებოდა და ვახტანგს მასში უნდა მიეღო მონაწილეობა. თარგამაძე პროფესიით გეოლოგი იყო, ლაბორანტად მუშაობდა და საზეიმო ღონისძიებაზე სამსახურის ეგიდით უნდა გასულიყო. თუმცა, მას უკვე ეჭვი ჰქონდა ცოლზე და დემონსტრაციაზე არ წავიდა. იქვე, სახლთან დაიმალა და როდესაც უტიფარი პოლკოვნიკი მის ცოლს ესტუმრა, გარკვეული დრო დააცადა, შემდეგ სახლში ჩუმად შეიპარა, წინასწარ გამზადებული ორლულიანი თოფი აიღო, საყვარლებს საძინებელში თავზე წამოადგა და ორივეს თითო ჟაკანი დაახალა. შემდგომ მილიციაში დარეკა და შემთხვევის ადგილზე მისულ ოპერატიულ ჯგუფს ჩაბარდა.შორეული ეტაპივახტანგ თარგამაძე პატიოსანი, განათლებული ადამიანი იყო და კოლეგებს შორის დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა. ამიტომ, ცნობილმა ქართველმა მეცნიერებმა თავდების თხოვნით მიმართეს ვასილ მჟავანაძესა და ედუარდ შევარდნაძეს, რომელიც იმ პერიოდში შინაგან საქმეთა მინისტრი იყო. თუმცა, საქმეში მოსკოვი ჩაერია. კუტუბიძის ძმას საკავშირო შინაგან საქმეთა სამინისტროში მაღალი პოსტი ეკავა და სწორედ მან დაბლოკა ცნობილი და ღვაწლმოსილი ადამიანების სამართლიანი თხოვნა. ამიტომ, ვახტანგ თარგამაძეს განაჩენი არ შეუცვალეს და ორთაჭალის ციხის სიკვდილმისჯილთა საკანში გამოამწყვდიეს. სამი კვირის შემდეგ კი გაზეთ „თბილისში“ პატარა განცხადება გამოქვეყნდა, რომელიც თარგამაძის სიკვდილით დასჯის ამბავს იტყობინებოდა. სინამდვილეში კი ვახტანგ თარგამაძე ეტაპით შორეული ურალის მთებს იქით გაამგზავრეს და ურანის საბადოებზე სამუშაოდ გაამწესეს. რადგან ვახტანგი შავი სამყაროს წარმომადგენელი არ იყო და მკვლელობა ღალატის გამო ჰქონდა ჩადენილი, ის საშიშ დამნაშავედ არ მიიჩნიეს და სიცოცხლე გაუხანგრძლივეს. თუმცა ამ სამუშაოზე მხოლოდ ერთ წელს თუ გაძლებდა – მას რადიაციული დაავადება მოკლავდა.ურანის საბადოებზეგეოლოგ ვახტანგ თარგამაძეს ურალში მდებარე საბადოები საფუძვლიანად ჰქონდა შესწავლილი – იმ მიდამოებში სტუდენტური პრაქტიკისას, საერთო ჯამში, 8 თვე ჰქონდა გატარებული. სადაც ურანია, იქვეა ოქროც და ძვირფასი მინერალებიც. ვახტანგის სადიპლომო ნამუშევარიც ამ თემას შეეხებოდა და მას იმ მიდამოების მინერლოგიური რუკა ჰქონდა შედგენილი.ბანაკს, სადაც ურანის საბადოებზე მომუშავეები ჰყავდათ გამომწყვდეული, პატიმრები „ლუჩევაია სმერტს“ უწოდებდნენ. დაბას კი, სადაც ეს ბანაკი მდებარეობდა, „ალმაზნაია“ ერქვა. ურანის საბადოებში, ეგრეთ წოდებულ, „შახტები“ იყო მოწყობილი, რომლებიც გამოქვაბულებისგან შედგებოდა. პატიმრები სპეციალური ლიფტით ჩაჰყავდათ 50 მეტრის სიღრმეში და ცვლებით ამუშავებდნენ. თითოეული ცვლა 4 საათს გრძელდებოდა და პატიმარს სამუშაოს შესრულება ყოველ მესამე დღეს უწევდა. რადიაციული დასხივების მიღების შიშით, ბადრაგი შახტში არ ჩადიოდა. პატიმრები ურანის მადანს წერაქვებით მოიპოვებდნენ, სპეციალურ კონტეინერში ათავსებდნენ და ლიფტით ამოჰქონდათ. მიუხედავად იმისა, რომ პატიმრებს რძესა და სპეციალურ ტაბლეტებს ასმევდნენ, რომ რაც შეიძლება, გვიან დაავადებულიყვნენ, 11-12 თვეზე მეტს აქ ვერავინ ცოცხლობდა. ყველაზე მეტხანს საბადოზე ერთმა მაღაროელმა გაძლო, რომელსაც საბოტაჟისთვის ტყუილუბრალოდ დახვრეტა ჰქონდა მისჯილი. მან იქ 13 თვე გაატარა და შემდეგ გარდაიცვალა. მკვდრებს სპეციალურ ღუმელში წვავდნენ და მათ ფერფლს მიწაში ღრმად მარხავდნენ.გაქცევავახტანგ თარგამაძე საბადოზე 1968 წლის ივლისის დასაწყისში მიიყვანეს, თვე-ნახევარში კი ის იქიდან გაიქცა. იმ დღეს ვახტანგი მეცამეტედ ჩავიდა შახტაში და 4 საათის შემდეგ დანარჩენ პატიმრებს არ ამოჰყვა, ყველას ეგონა, რომ გარდაიცვალა. ამიტომ, მორიგ ცვლას შახტაში ორი რადიოლოგი ჩააყოლეს. ისინი სპეციალური სკაფანდრებით იყვნენ აღჭურვილი და 3 საათის განმავლობაში უშედეგოდ ეძებნენ თარგამაძეს. თუმცა მათ სრულიად შემთხვევით წყალქვეშა მდინარე აღმოაჩინეს, რომელიც კლდეებში მიედინებოდა. როგორც გამოძიებამ მოგვიანებით დაადგინა, იმ ტერიტორიის საუცხოოდ მცოდნე ვახტანგმა წერაქვით გამოთხარა კლდე და წყალქვეშა დინებას გაჰყვა. სამართალდამცავები ვარაუდობდნენ, რომ პატიმარი მდინარეში დაიღუპებოდა. თუმცა, ვახტანგი ცოცხალი გავიდა იქიდან, რადგან კარგად იცოდა, რომ ეს წყალქვეშა მდინარე დაბა სოლნეჩნაიაში გადიოდა. მეტიც, თვე-ნახევრის განმავლობაში გაქცეულმა ვახტანგმა შახტაში ოქროს მარცვლები და რამდენიმე ძვირფასი მინერალი იპოვა და ეს ჯოჯოხეთი საკმაოდ მდიდარმა დატოვა. 1969 წლის დასაწყისში თარგამაძემ იაპონიაში მოახერხა ჩასვლა და თავისი განძით ბიზნესი წამოიწყო. იქვე დაქორწინდა და 2020 წელს 80 წლის ასაკში გარდაიცვალა ქალაქ ოსაკაში.წყარო

ჩვილი

1715703665

„ნაყოფი მუცელში ოთხად იყო მოკეცილი...“ - ამბავი გოგოსი, რომელიც ქვეყანას სასწაულებრივად მოევლინა

ეს ამბავი დიდი ხნის წინ მეან-გინეკოლოგმა მერაბ ხიდაშელმა გვიამბო და ალბათ, იმ უთვალავ სასწაულთაგანია, ჩვენ გარშემო ყოველწამიერ რომ აღესრულება, თუმცა, თანამედროვე რაციონალისტურ ცნობიერებას მათი სასწაულად აღქმა უკიდურესად უჭირს და ჯიუტად ნათლავს სულ სხვა სახელით, - შემთხვევითობად, ნორმიდან გადახრად, ბედის წყალობად...მაგრამ როდესაც ადამიანის ჯანმრთელად დაბადება ან სულაც დაბადების ალბათობა ნულს უტოლდება, ამ დროს კი ქვეყნად უჯანმრთელესი გოგონა მოდის, მაშინ სად უნდა დაისვას კითხვის ნიშანი?!მერაბ ხიდაშელი: - "კარგა ხნის წინ ექვსი თვის ფეხმძიმემ მოგვმართა... ეს ქალბატონი სხეულით ვაჭრობს და ორსულობის შეწყვეტა სურდა...ამ ხნის ნაყოფი აბსოლუტურად ჩამოყალიბებული ორგანიზმია, რომელსაც, კომუნისტური ეპოქიდან მოკიდებული, თავში ჩაქუჩის ჩარტყმით ასალმებდნენ სიცოცხლეს... ტელევიზიით ნაუწყებ ქუჩაში თუ ნაგავსაყრელზე მიგდებულ ახალშობილთა გამო ვითომ ერთ ამბავს რომ ვტეხთ და ვწუხვართ, სინამდვილეში მსგავსი ამბები ჩვენში მრავლადაა...მოკლედ, ამ ქალბატონს საკმაოდ დიდხანს ვესაუბრეთ და განვუმარტეთ, თუ რა ელოდა მომავალში თავად მას და რომ საკუთარი პირმშოს მკვლელი ხდებოდა...შევთანხმდით, ოღონდ ორსულობა ბოლომდე მიეყვანა, ბავშვი გაეჩინა და იქით დავეხმარებოდით...პირადად მე ვამშობიარე და სვეტიცხოვლობას, უფლის შეწევნით, ქვეყნიერებას შესანიშნავი გოგონა - სიდონია (სახელიც ჩვენ შევურჩიეთ) მოევლინა...წარმოიდგინეთ, რას გადაურჩა მისი სიცოცხლე და ჯანმრთელობა, როცა დედამისი მთელი ცხრა თვე ჩვეული წესით განაგრძობდა ცხოვრებას...მშობიარობის შემდეგ კი, - უფლისავე განგებულებით, დედამ ბავშვთან განშორება და, შეთანხმებისამებრ, მისი ჩვენთან დატოვება აღარ ისურვა... ამჟამად თავად ზრდის შვილს, თუმცა, კარგა ხანს თვალ-ყურს ვადევნებდით...ცხადია, იგი ცხოვრების წესს მალე ვერ შეიცვლიდა, თუმცა, გამორიცხული არაფერია, მაგრამ დედობრივმა ინსტინქტმა თავისი გაიტანა, ბავშვი კი, შესაძლოა, ნებისმიერ ჩვენგანზე უკეთეს პიროვნებად ჩამოყალიბდეს.უფლის სასწაული კი სწორედ ის გახლავთ, რომ, ყველა წესით და კანონით, სიდონია ჯანმრთელი არ უნდა დაბადებულიყო, თუნდაც იმიტომ, რომ დედამისმა, ორსულობა გარეშე თვალისთვის რომ დაემალა, ცხრავე თვე მჭიდროდ ქამარშემორტყმულმა გაატარა და არც ჩვენ მიერ მიცემულ დანიშნულებას ასრულებდა. ნაყოფი მუცელში ოთხად იყო მოკეცილი...ყველაფრის მიუხედავად, მართლაც რომ უფლის დიდი წყალობით, დედამ გაურთულებლად იმშობიარა (რაც, მსგავს შემთხვევებში, ასევე წარმოუდგენელია) და უჯანმრთელესი ბავშვი გააჩინა. რა უნდა იყოს ამაზე ცხადი სასწაული?!"

სეფისკვერი

1714982755

ის იყო, სეფისკვერი უნდა აეღო, რომ თითქოს უხილავმა, ძლიერმა ხელებმა უკან გადმოაგდო... - დაუჯერებელი სასწაული

ამბავი, რომელსაც ახლა წაიკითხავთ, სოფიო მანენკოვამ 1907 წელს ოპტის უდაბნოში სერგი ნილუსს უამბო:წარმოშობით ორიოლის გუბერნიიდან ვარ, აზნაურიშვილი. ჩემს მშობლებს ელეცკის მაზრაში მამული ჰქონდათ, მისი შემოსავალი ძლივს გვყოფნიდა. როცა წამოვიზარდე, მშობლებმა ინსტიტუტში მიმაბარეს, რომელიც წარმატებით დავამთავრე. კეთილი ადამიანების დახმარებით გოგონათა სკოლა გავხსენი, რომელიც მერე ქალთა გიმნაზიად გადაიქცა. საქმე კარგად წავიდა. შემოსავალი ლაღად ცხოვრების ნებას მაძლევდა.დედაჩემის მამულის მეზობლად ჩემი ინსტიტუტის მეგობარი ცხოვრობდა. ის ცნობილი ორიოლელი ექიმის გოლოსტენოვის ცოლი იყო. ზაფხულობით ვნახულობდი მეგობარსა და მის ოჯახს. დავუახლოვდი მის მულს. ყველანი ახალგაზრდები ვიყავით, ვცხოვრობდით მეგობრულად და უდარდელად.ამ დროს სულიერებისგან შორს მყოფი ხალხის თავს შავი ღრუბელი შეიყარა - ჩემი მეგობრის ქმარი ჰიპნოზმა და სპირიტიზმმა გაიტაცა და ჩვენც "დაგვასნეულა". დიდი ინტერესით შევუდექით შესწავლას, პრაქტიკულად როგორ ხდებოდა სულების გამოცხადება. მაგრამ თუ ვისგან შეიძლება ყოფილიყო ეს, ამაზე არ დავფიქრებულვართ. არც გვაინტერესებდა - რაც მთავარია, ვმხიარულობდით და ვაცოცხლებდით სოფლის ერთფეროვან ცხოვრებას. ჩვენ გვშიოდა სულიერი საჭმელი, რომელსაც ვერც მეცნიერება გვაძლევდა და, როგორც მაშინ ვფიქრობდით, ვერც რელიგია.მალე თეორიიდან პრაქტიკაზე გადავედით: დავიწყეთ აზრების გამოცნობა, შთაგონება. ვატრიალებდით თეფშს და უხილავ სამყაროსთან კავშირს ვამყარებდით ამ "მეცნიერების" იმავე მეთოდებით და ხერხებით, რომლითაც დღესაც არიან გატაცებულნი ქრისტეს სარწმუნოებისაგან შეგნებულად თუ შეუგნებლად განდგომილები. ამ საქმეში ყველაზე მეტად წარვემატეთ მე და ჩემი მეგობრის ქმარი. "მეცნიერების სასწაულების" ქმნაში ისე გავერთეთ, რომ ხშირად ხორციელი დასვენებაც კი გვავიწყდებოდა.მაგრამ დადგა ჩვენი უგუნურებისთვის ანგარიშსწორების ჟამი. ჩემი მეგობრის ანგელოზის დღეს ყველანი მასთან შევიკრიბეთ. ის სოფელში წირვაზე წასულიყო. სუფრაზე ეწყო ჩაი, ღვეზელი. როგორც კი დაბრუნდა და ჩაი მივირთვით, გასართობად დავიწყეთ ერთმანეთისთვის აზრების შთაგონება. გადაწყდა - მე სახლის უკიდურეს ოთახში რაღაც მომეფიქრებინა და ის შთაგონებით მეგობრის მულს უნდა შეესრულებინა.ეს ოთახი გახლდათ მეგობრის ქმრის კაბინეტი. კაბინეტში შესვლისთანავე თვალში მომხვდა საწერ მაგიდაზე დადებული წირვიდან მოტანილი ნაკვეთი ცხრანაწილიანი, დიდი სეფისკვერი. სეფისკვერი ხელში ავიღე, ხელსაბანზე დავდე და ჩავიფიქრე - მან (ჩემი მეგობრის მულმა) ეს სეფისკვერი ისევ საწერ მაგიდაზე დადოს-მეთქი. მერე კი მათ დავუძახე: მზადაა! ყველანი გამოვიდნენ სამზარეულოდან. მეგობრის მული უყოყმანოდ მივიდა საწერ მაგიდასთან, მერე კი ხელსაბანთან. ის იყო, სეფისკვერი უნდა აეღო, რომ თითქოს უხილავმა, ძლიერმა ხელებმა უკან გადმოაგდო და იატაკზე გონდაკარგული დაენარცხა. ამ დროს მეც ბნედამ მომიარა და იატაკზე ვიკრუნჩხებოდი. შთაგონებამ გოგონას მალევე გაუარა, მე კი სამი საათის შემდეგღა მომიყვანეს გონს. ჩვენ არაფერი გვახსოვდა და ვერ ვხვდებოდით, ასე რატომ დაგვემართა. უკვირდა ექიმსაც. წაიკითხეთ სრულად

მაცხოვარი

1714923240

„მაცხოვრის ჯვარცმის ფრესკისთვის თვალი დანით ამოუჩიჩქნია და ამისთვის იტანჯებოდა“… – მარტვილის მონასტერში მომხდარი ისტორია

გთავაზობთ ისტორიას, რომელიც დეკანოზი სერაფიმე დანელიას, მარტვილის ტაძარში მედავითნედ მსახურობისას გადახდა თავს:„მაცხოვრის ჯვარცმის ფრესკის ეს ფრაგმენტი, მარტვილის მონასტრის ჩრდილოეთ სამხროშია გამოსახული და ყურადღებას იპყრობს, მაცხოვრის სახეზე დაფენილი ნათელი სიმშვიდით…წლების წინ, როცა მარტვილის ტაძარში მედავითნედ ვმსახურობდი, ამ ფრესკასთან დაკავშირებით მოძღვარი მოგვიყვა ამბავს, რამაც უფრო დაგვაახლოვა მასთან და შეგვაყვარა იგი.90-იან წლებში, ტაძარში მსახურების ამოქმედების დროისთვის, ამ ფრესკაზე მაცხოვარს მარცხენა თვალი ამოჩიჩქნილი ჰქონდა, – ეტყობა ვიღაცას გულმოდგინედ და მიზანმიმართულად ეზრუნა მის დამახინჯებაზე.მოძღვარი, თუმცა კი წუხდა ამის გამო, ისტორიულ ფრესკაზე ხელის შევლებას მაინც ერიდებოდა. დრო გადიოდა, ხოლო ჯვარცმული ფრესკა, ძველებურად რჩებოდა ადამიანთა უმადურობისა და უგუნურების ნათელ მაგალითად.ერთხელაც, ტაძარში შემოსული მოძღვარი, ჯვარცმის წინ დამხობილ და მოტირალ ქალბატონს წააწყდა. როდესაც მოძღვარი ქალს გამოელაპარაკა, აღმოჩნდა, რომ იგი რუსეთიდან იმისთვის ჩამოსულიყო, რათა მოენახულებინა მარტვილის მონასტერი და შეხვედროდა მის მღვდელმსახურს.იგი ცრემლებით მოჰყვა თავისი გარდაცვლილი მეუღლის ამბავს – წლების წინ, თვალის ავადმყოფობით დაავადებულა.ყოველნაირ მკურნალობას, უშედეგოდ ჩაუვლია. ბოლოს, იძულებული გამხდარან თვალი ამოეღოთ, მაგრამ ვერც ამას უშველია და გარდაცვლილა.გარდაცვალების წინ, ავადმყოფს ცოლისთვის გაუმხელია, რომ ახალგაზრდობაში, თავის სამშობლოში, მარტვილის ეკლესიაში მაცხოვრის ხატისათვის თვალი დანით ამოუჩიჩქნია და ახლა ამისთვის იტანჯებოდა.ქალი ტირილით მოთქვამდა, ჩემს ქმარს არ ახსოვდა და თურმე სწორედ, იმ მარცხენა თვალით ყოფილა დაავადებული, რომელიც ფრესკაზე დაუზიანებიაო…გულშემუსვრილმა ქალბატონმა, შენდობა ითხოვა მეუღლის გამო და ფრესკის აღსადგენად საჭირო თანხა შემოსწირა ტაძარს.მოძღვარმა კი მოსახსენიებელი პანაშვიდი გადაიხადა მიცვალებულის სახელზე და დღევანდელ დღემდე იხესენიებს მას და ამ საკვირველ ამბავს“… – იხსენებდა დეკანოზი დანელია.

ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ხატი - დედოფალი - სიხარულის მომნიჭებელი”

1714903624

კომაში მყოფ პაციენტს ნათლიამ ხატის ასლი თავთან დაუდო... უცებ ბავშვი თავისი ფეხით გავიდა ოთახიდან - ხატი, რომელიც უამრავ სასწაულს ახდენს

ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ხატი - „დედოფალი სიხარულის მომნიჭებელი“,  რომელსაც ორი ახალგაზრდა მცველი ჰყავს - რეჟისორი ზურაბ შიოშვილი და მუსიკოსი გიორგი ჭოლოკავა, აბსოლუტური ანალოგია, ათონის მთაზე ივერონის მონასტერში დავანებული დედა ხატის - ივერიის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის, რომელსაც „პორტაიტისა“ (კარიბჭისა) ეწოდება.ხატის მცველები „პრაიმტაიმთან“ ექსკლუზიურ ინტერვიუში, ათონის მთაზე და იერუსალიმში მოგზაურობის შესახებ, საინტერესო ისტორიებს ჰყვებიან და აცხადებენ, რომ „სიხარულის მომნიჭებელი" პატრიარქმა უწოდა:მე და გიორგის ცოცხალი კონტაქტი გვაქვს ღვთისმშობელთან. ალბათ, სხვაგვარად არც შეიძლება იყოს ქრისტიანი, როცა ვინმე დახმარებას გვთხოვს, უკვე ვიცით, როგორ შეიძლება ამ კონკრეტულ შემთხვევაში დავეხმაროთ.არის შემთხვევები, როცა ადამიანს მივუთითებ, თუ როგორ უნდა მოიქცეს, მაგრამ სულ სხვა რამეს აკეთებს და ეს ისტორია, სამწუხაროდ, ცუდად მთავრდება.თითქმის ათი წელია, რაც ხატს - „დედოფალი“ დავაბრძანებთ, ადრეც თხოვნით მოგვმართავდნენ, ხატის გამობრძანებას.გთავაზობთ მცირე ამონარიდს ვრცელი ინეტრვიუდან- უამრავ სასწაულს ჰყვებიან ხატზე...სიმართლე გითხრათ, არც ვიცი რა ჩამოვთვალო.პაციენტს, რომელიც კომაში იმყოფებოდა, ნათლიამ ხატის ასლი მიუტანა და თავთან დაუდო. ბრწყინვალე შვიდეულის ორშაბათი იყო. უცებ ხედავენ, რომ თავის ფეხით გამოვიდა ოთახიდან - ბავშვს თავის ტვინის სიმსივნე ჰქონდა, უმძიმეს მდგომარეობაში იყო...იერუსალიმში, მაგალითად, ერთ მომლოცველს ხატი "დედოფალი" ესაუბრებოდა, ეს ზეთისხილის მთაზე მოხდა. ეს კაცი, ხატის წინ მუხლებზე დაეცა და წამოიძახა - „ის მე მესაუბრება, ღვთისმშობელი, მესაუბრება". როდესაც ვკითხეთ, თუ რა უთხრა მას ღვთისმშობლის ხატმა, მან ისეთი რამ გვითხრა ხატის ცხოვრებისა, რომელიც მხოლოდ მცველებმა ვიცოდით და არავის ეცოდინებოდა, მეტადრე უცხო კაცს იერუსალიმში.საქვეყნოდაა ცნობილი ის ფაქტი, რომ ღვთისმშობლის ხატის ასლებზე, რეპროდუქციებზე, დედა ღვთისას ხელები თბილი აქვს და ამას, ასიათასობით მომლოცველი შეიგრძნობს, მაგრამ ცხადია, ეს ფაქტი, უკლებლივ ყველამ არ იცის მაინც.იერუსალიმში როდესაც ვიყავით, აღდგომის ტაძარში იყო ერთი მორჩილი, სამოც წლამდე მამაკაცი, რომელსაც ვხვდებოდით, რომ დიდი განსაცდელები ჰქონდა.ერთ დღეს ტაძრის ატრიუმში შეგვხვდა და გამოველაპარაკეთ, საკმაოდ პირქუში და უსიტყვო კაცი იყო, შემდეგ სანუგეშებლად ხატის ასლი მივეცით და საუბარი გავაგრძელეთ.მორჩილმა არ იცოდა რომ ხატს ხელები უთბებოდა და შესაბამისად, არც ის, რომ ეს მხურვალება, ზოგჯერ ძალიან მატულობს. საუბრისას, უცებ ამ კაცმა ყვირილი დაიწყო - „ვიწვი, ვაიმე ვიწვი ფეხები სულ გამიცხელდა და ეს ცეცხლი ზემოთ ამოდისო",ჩვენ მას ვუთხარით, რომ ეს ხატიდან მოდიოდა და დავამშვიდეთ. უცებ როდესაც გაიაზრა, თუ რაოდენ დიდი ცხოველმყოფელობა და ნუგეში იყო ეს, ადამიანმა იერი იცვალა, თითქოს, სახე გაუნათდა, გაებადრა და უდიდესი მადლიერებით აივსო.როდესაც ხატს განსაკუთრებულ წმინდა ადგილებზე დავაბრძანებთ, ეს მხურვალება სულ მატულობს და მატულობს. წმინდა მიწაზე მოგზაურობის დროს, ისე ხდებოდა, რომ ძირითადად, გიორგი იღებდა ვიდეო მასალას და ხატი მე მეპყრა. წაიკითხეთ სრულად

რომის პაპის დიზაინერი

1714168570

ვინ არის კაცი, ვინც რომის პაპს აცმევს – ვატიკანის მოდის „რუხი კარდინალი“ ფილიპო სორჩინელი

სოციალურ ქსელში გავრცელებული ყალბი და ნამდვილი ინფორმაციის ერთმანეთისგან გარჩევა სულ უფრო რთულდება, ამიტომ როცა ინტერნეტში Balenciaga-ს თეთრ ქურთუკში გამოწყობილი რომის პაპის ფოტო გამოჩნდა, ბევრმა დაიჯერა, რომ ვატიკანის საჭეთმპყრობელი დემნა გვასალიას მოდის მიმდევარია. სინამდვილეში „ბალენსიაგას“ ქურთუკში გამოწყობილი პაპის ფოტო ყალბია. პაპის ჩაცმაზე მისი პირადი მკერავი და დიზაინერი ფილიპო სორჩინელი ზრუნავს. ვინ არის ფილიპო სორჩინელიმაღალი, წვერიანი მამაკაცი, უჩვეულო სვირინგებით და ძალიან ჭკვიანური მზერით დანახვისთანავე ნებისმიერი ადამიანის ყურადღებას მიიპყრობს.ფილიპო სორჩინელი ცნობილი იტალიელი მხატვარი, დიზაინერი, მუსიკოსი, პარფიუმერი და რომის პაპის პირადი მკერავია.სორჩინელის Oversize-ის სტილის ტანსაცმელი და შიშველი ტორსით ფოტოების გადაღება მოსწონს და დიახ, ძნელი წარმოსადგენია, რომ ასეთი ადამიანი კათოლიკური ეკლესიის მეთაურს აცმევს.ინტერესი ეკლესიის მიმართფილიპო მონდოლფოში 1975 წელს დაიბადა. ბიჭუნას რელიგიის მიმართ ინტერესი ადრეულ ასაკში გაუჩნდა და ეს გასაკვირი არ არის, რადგან დედამისი ღრმად მორწმუნე კათოლიკეა. ქალი მონდოლფოს ერთ-ერთ უდიდეს ეკლესიაში დამლაგებლად მუშაობდა და შვილი ხშირად სამსახურში დაჰყავდა.სანამ დედა იატაკს წმენდდა, პატარა ფილიპო ტაძრის მშვენიერებით ტკბებოდა. თითოეულ ფრესკას და ხატს აკვირდებოდა და საკუთარ წარმოსახვაში მათ გაცოცხლებას ცდილობდა.სორჩინელი ამბობს, რომ სამი საათის განმავლობაში, რომელსაც დედა ტაძრის დალაგებას ანდომებდა, მის წინაშე ეკლესიური ხელოვნების მთელი მშვენება იშლებოდა. დიზაინერი იხსენებს, როგორ იპოვა ტაძრის ძველ კარადაში გასაღებების ასხმა, რომელიც ძველისძველი, მტვრიანი კარის გაღებაში დაეხმარა. კარის გაღების შემდეგ ბიჭუნა ხის კიბეზე ავიდა და დიდი ლითონის ურჩხული დაინახა, რომელიც კვარცხლბეკზე იდგა. ეს ორგანი იყო. ბიჭმა მასზე დაკვრა სცადა, მაგრამ არ გამოუვიდა. მოგვიანებით ინსტრუმენტი თავისით ჩართო და ამღერდა..პატარა ბავშვის ცნობისმოყვარეობა საბოლოოდ, ცოდნის მიღების დიდ სურვილში გადაიზარდა.ხელოვნების სკოლის შემდეგ ფილიპომ პესაროს კონსერვატორია დაამთავრა. შემდეგ კი რომის სასულიერო მუსიკის პონტიფიკურ ინსტიტუტში ორღანის შესასწავლად გაემგზავრა.როგორ იქცა მუსიკოსი დიზაინერად?2021 წელს ფილიპომ კიდევ ერთი მიმართულებით დაიწყო განვითარება. მან კომპანია LAVS (Laboratorio Atelier Vesti Sacre) დააარსა, რაც ლათინურიდან ითარგმნება როგორც “ქება”.სორჩინელის ატელიემ კათოლიკურ წრეებში პოპულარობა სწრაფად მოიპოვა და ახლა ფილიპო უმაღლესი სასულიერო იერარქების სამოსს კერავს.

წმინდა ცეცხლის გარდამოსვლა იერუსალიმში

1713973053

„საფლავის შიგნით შევდივარ, წყვდიადში გზას ვიკვლევ... სადაც იესოს ცხედარი ესვენა, მუხლს ვიყრი უფლის შიშით და...“- პატრიარქი დიოდორე I წმინდა ცეცხლის გარდამოსვლაზე   

წმინდა ცეცხლის გარდამოსვლა, მართლმადიდებელთა რწმენით, უდიდესი საიდუმლოა, რომელიც ყოველწლიურად დიდ შაბათს, აღდგომის წინა დღეს, მაცხოვრის საფლავზე აღესრულება.წმინდა ცეცხლი, რომელიც იერუსალიმში მაცხოვრის ტაძრის კუვუკლიიდან გამოაქვთ, სიმბოლურად გამოსახავს საფლავიდან გადმოსულ „ნათელ ჭეშმარიტს“-  იესო ქრისტეს აღდგომას.გადმოცემის თანახმად, ზეციური ცეცხლის რიტუალი, იერუსალიმის აღდგომის ტაძარში, III საუკუნიდან სრულდება.წმინდა ცეცხლის გადმოსვლისთვის აღდგომის ტაძარში მომლოცველები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩადიან. მათ შორის, მომლოცველები საქართველოდანაც.მაცხოვრის საფლავზე აღმართული სამლოცველოდან, კუვუკლიადან,  წმინდა ცეცხლი იერუსალიმისა და სრულიად პალესტინის პატრიარქს, თეოფილე მესამეს გამოაქვს. იერუსალიმის პატრიარქი დიოდორე I (1923-2000) ცეცხლის გარდამოსვლის შესახებ:„როდესაც ცეცხლი ქრება (საუბარია უწინ ანთებულ კანდლებზე), მე ვიხრები და საფლავის შიგნით შევდივარ. იქიდან წყვდიადში გზას ვიკვლევ ქვაბულის შიგნით შესასვლელში, იქ, სადაც იესოს ცხედარი ესვენა. მუხლს ვიყრი უფლის შიშით და...წარმოვთქვამ გარკვეულ ლოცვებს, რომლებმაც ასწლეულების გავლენით მოაღწია ჩვენამდე, და ველოდები. ზოგჯერ ლოდინი რამდენიმე წუთია საჭირო, თუმცა ჩვეულებრივ, სასწაული აღსრულდება ხოლმე ლოცვების დასრულებისთანავე.ქვის წიაღიდან, რაზედაც ქრისტეს ცხედარი ესვენა, მოედინება შეუდარებელი ნათელი. როგორც წესი, მას ცისფერი დაჰკრავს, თუმცა შეიძლება, ფერი იცვალოს და განსხვავებული შეფერილობები შეიძინოს.ამ მოვლენის აღწერა შეუძლებელია. შუქი ქვიდან ჩნდება, რომელიც ტბას ემსგავსება. საფლავის ქვას თითქოს ნოტიო ღრუბელი ფარავს, თუმცა ეს შუქია. ყოველ წელს ის განსხვავებულად გვევლინება. ზოგჯერ მთელ კუვუკლიას ანათებს ისე, რომ გარეთ მყოფი ადამიანებიც კი, თუ მათ საშუალება აქვთ შემოიხედონ, ამჩნევენ, რომ შიგნითა სივრცე შუქით ივსება.ეს ცეცხლი არ წვავს. მას სხვა ბუნება აქვს, არა ფიზიკური, არა ისეთი, როგორიც კანდელშია. გარკვეულ ალაგს ის მაღლა იზიდება და სვეტს ქმნის, ამ ალს სხვა ბუნება აქვს, ასე რომ, მე შემიძლია, მოვუკიდო ჩემს სანთლებს.ვიღებ და გამოვდივარ, თავდაპირველად ცეცხლს სომეხთა პატრიარქს გადავცემ, შემდეგ კოპტს. ბოლოს მე ვურიგებ ცეცხლს ტაძარში მყოფთ...ჩვენს ეკლესიებში ჩვენ ვაწყდებით მრავალ სასწაულს, სასწაული ჩვენთვის არ არის რაიმე უცნაური... თუმცა ვერც ერთი სასწაული თავისი სიმბოლურობითა და ძალით ვერ შეედრება წმინდა ცეცხლის სასწაულს.ეს სასწაული - ღვთაებრივი საიდუმლოა. ის ქრისტეს აღდგომას იმდენად აცოცხლებს ჩვენთვის, რომ თითქოს სულ რამდენიმე წლის წინ აღსრულდა ეს ყოველივე.მე იერუსალიმში 1939 წლიდან ვცხოვრობ, ქალაქში 15 წლის ასაკში ჩამოვედი, მას შემდეგ ვესწრები წმინდა ცეცხლის გარდამოსვლის ღვთისმსახურებას, სასწაულის მოწმე 61-ჯერ ვიყავი. ჩემთვის არ არსებობს შეკითხვა, მწამს თუ არა სასწაულის უტყუარობა...“

9 აპრილი

1712609635

„დღემდე არავისთან მილაპარაკია, თქვენ პირველი ხართ“ - 9 ამბავი 9 აპრილზე

ისტორიები, რომლებსაც 9 აპრილის დაღუპულების ოჯახების წევრებისგან 33 წელია ვისმენთ, ამოუწურავია და თითქმის არასდროს მეორდება. ბუნებრივია, არც წლევანდელი 9 აპრილია გამონაკლისი. „პრაიმტაიმმა“ 9 აპრილს დაღუპულების 9 ოჯახის ისტორია მოამზადა.პრაღაში მიდიოდნენ მეგობრები და ბილეთები დააბრუნამერი სადრაძე, თამარ დოლიძის ბიცოლა: „თამუნა განსაკუთრებული ბავშვი იყო, უშიშარი. ის ჩემს ორ შვილთან ერთად გავზარდე.თამუნა პატრიოტი იყო. ეროვნულ მოძრაობაში იყო ჩართული. პრაღაში მიდიოდნენ მეგობრები, ზვიადმა როცა გამოაცხადა ყველა უნდა მოვიდეს მიტინგზეო. ბილეთები უკან ჩააბარა.დავურეკე ჩემს მულს, თამუნა არ გაუშვა მიტინგზე, ტანკები შემოდიან და რამე არ მოხდეს-მეთქი. მეზობელი შეხვდა, სოდიანი წყლითა და მარილით გარბოდა მიტინგზე, გაზებს გაუშვებენო, ზვიადმა თქვაო და თვალების დასამუშავებლად. მეზობლის ქალს უთქვამს, სად მიდიხარ თამუნა უკვე ძალიან საშიში მდგომარეობაა, ტანკები შემოვიდნენო. გაკვირვებული თვალებით მიყურებდა და მიპასუხა, რას ამბობ ვერა დეიდა, თუ ჩემი სისხლი დაიღვრება ჩემი სამშობლოსა და დამოუკიდებლობისთვის, ამაზე დიდი ბედნიერება რა არისო. ჩემი თამუნა ემსხვერპლა სამშობლოს თავისუფლებას.თამუნა დილას 9 საათზე მორგში ვიპოვეთ. პალტოთი ვიცანი, ყველანი დასიებულები იყვნენ, არ ვიცი რა შეასხეს. თამუნას დედა 5 წელიწადში გარდაიცვალა, შვილის გარდაცვალებიდან.მე და დედა ხელჩაკიდებულები ვიდექით, როცა დარბევა დაიწყოთეონა ბაღათურია, ექიმ მზია ჯინჭარაძის შვილი: „იმ დღეს დედასთან და ჩემს დასთან ერთად წავედით რუსთაველის გამზირზე. გვიხაროდა ერთმანეთის ნახვა, იყო ამაღლებული განწყობა. არ ველოდით რომ ასეთი საბედისწერო დღე იქნებოდა ჩვენთვის.ჩემი და პატარა იყო, 15 წლის. ღამე დედამ ის სახლში წაიყვანა და თვითონ დაბრუნდა. მე და დედა ხელჩაკიდებულები ვიდექით. როცა დარბევა დაიწყო დავკარგეთ ერთმანეთი. მე სრულიად უცნობი ადამაიანები დამეხმარნენ. ეკლესიის ეზოში ჩამახტუნეს. დედას ვეძებდი ყველგან, მთელი ღამე და ბოლოს რესპუბლიკური საავადმყოფოს მორგში ვიპოვე. მქონდა წინათგრძნობა, რომ აღარ იყო. დიაგნოზი მძიმე მოწამვლა იყო, ასევე ხელკეტი ჰქონდა ჩარტყმული.ნათია ბაღათურია, ექიმ მზია ჯინჭარაძის შვილი: მახსოვს, რომ დედამ როცა დამტოვა სახლთან ხელს რაღაცნაირად ვუქნევდი, რა წინათგრძნობა იყო არ ვიცი…43 წლის იყო, ფსიქიატრი გახლდათ. მემორიალთან არასოდეს გავსულვართ, სულ საფლავზე მივდივართ ხოლმე.“ორმოცი გასული იყო, გონს რომ მოვედი და არ მეუბნებოდნენ, ეკა რომ აღარ იყოლალი ბეჟანიშვილი, ეკა ბეჟანიშვილის დედა: „არაფერი არ შეცვლილა თითქოს. დედისთვის არასოდეს არაფერი შეიცვლება. ერთადერთი ველოდები ამ დღეს და მის დაბადების დღეს. ახლა ეკა 46 წლის გახდებოდა.ეკა მასწავლებელთან მამამისმა წაიყვანა. მასთან ერთად პარალელური კლასელი იყო. არასოდეს არ მიფიქრია, რომ ასეთი სასწაული მოხდებოდა. 8 საათზე სახლში არ მოსულა, მე და ჩემი მეუღლე მის მოსაძებნად წავედით. სამჯერ მოვედით სახლში, გვეგონა თვითონ მოვიდოდა. ბუნდოვნად მახსოვს, პატრიარქის გამოსვლას ვუსმენდით. მოვიწამლე და აღარაფერი მახსოვს… ორმოცი გასული იყო გონს რომ მოვედი და არ მეუბნებოდნენ ეკა რომ აღარ იყო. კედლის ნგრევა დავიწყე, ეკა ფეხშიშველი მოვიდოდა ჩემს სანახავად, დამამშვიდებელი გამიკეთეს. დედა მოვიდა. მივხვდი რომ ეკა აღარ იყო… ბევრჯერ მიფიქრია, თუ ამდენი ბრძოლა ეწერა ჩვენს ქვეყანას ბოლო ის დღე ყოფილიყო…აზრზე რომ მოვედი აღარავინ აღარ იყო – ზოგი მკვდარი იყო, ზოგიც – მოწამლულინუკრი ალბუთაშვილი, ზაირა კიკვიძის შვილი: „რუსის ტანკები რომ ჩამოატარეს აღშფოთებული იყო, „არ უნდა შევარჩინოთო“ – ამბობდა. ცალცალკე ვიყავით. არეულობის დროს ვეძებდი და ვერ ვპოულობდი. აზრზე რომ მოვედი აღარავინ აღარ იყო, ზოგი მკვდარი იყო, ზოგიც მოწამლული. არამიანცის პროზექტურაში ვიპოვე. დასკვნაში ეწერა, რომ ქლორითა და ციანიდით იყო მოწამლული. სრულად

სამშობლო

1712313000

„არა დედა, ამას არასოდეს ამოვიღებ, ეს საქართველოს ეკალი არისო“ - პატარა ემიგრანტის ემოციური ისტორია

ჟურნალი "კარიბჭე" აქვეყნებს ემიგრანტის წერილს, რომელიც ერთი გოგოს დიდ სიყვარულზეა, რომელსაც საქართველო ძალიან უყვარს.წერილს უცვლელად გთავაზობთ:"მოგესალმებით. ძალიან დიდი თავმდაბლობით მინდა ერთი პატარა ამბავი მოგითხროთ, რომელიც ჩემს პატარა გოგოს ნინოს გადახადა. ჩვენ ოჯახით 2004 წელს საბერძნეთში წამოვედით დროებით საცხოვრებლად , ნინო მაშინ 4 წლის იყო და ძალიან განიცდიდა საქართველოდან წამოსვლას, განსაკუთრებით ბებიასთან და ბაბუასთან განშორებას. 2 წლის მერე დავბრუნდით საქართველოში და ბავშვებმა 2 ძალიან ბედნიერი კვირა გაატარეს სოფელში. როცა ისევ დავბრუნდით საბერძნეთში, ერთ დღეს (დაახლოებით ერთი კვირის დაბრუნებულები ვიყავით), ნინო მოვიდა და მეუბნება: დედა ხელი მტკივა და ვეღარ ვუძლებ, გაწითლებული მაქვსო, დავხედე და ეკალი ჰქონდა ხელის გულზე და დაჩირქებოდა. მე ვუთხარი: უნდა ამოგიღო, დედა, ეკალი, დაჩირქებული გაქვს-მეთქი. იმ წამსვე ხელი გამომგლიჯა, ჩაიხუტა და მითხრა: არა დედა, ამას არასოდეს ამოვიღებ, ეს საქართველოს ეკალი არისო. რამდენიმე დღე კიდევ გაუძლო ტკივილებს და ეკალი არაფრით არ ამომაღებინა ხელიდან.ახლა ნინო 15 წლისაა, ჩვენ ისევ საბერძნეთში ვცხოვრობთ, ნინო ძალიან წარმატებული მოსწავლეა, ახლაც საქართველოს და თავისი სოფლის სიყვარულით ცხოვრობს. აუცილებლად დავბრუნდებით, როცა სკოლას დაამთავრებს. დღესაც, როცა ამ ამბავს ვახსენებ, ისევ ტირის.დიდი მადლობა, არ ვიცი რატომ, მაგრამ გადავწყვიტე რომ ეს ამბავი თქვენთვის მომეყოლა. ასე ძალიან უყვარს ყველას ჩვენი სამშობლო",-წერს თეა ლომაშვილი.