tragedia

1664957995

„ძმები ჩხაიძეების საბედისწერო გასეირნება...“ - სამეგობროს ტრაგედია, რომელმაც თბილისი შეძრა

ტრაგედია, 37 წლის წინათ, თბილისის ზღვაზე მოხდა. ხუთი მეგობარი: გიგი ხაბეიშვილი, გოგლიკო ჩოგოვაძე, ვახო დუჩიძე და ძმები – გოგიტა და კახა ჩხაიძეები იმ დღეს ბედისწერამ ზღვაზე მიიყვანა.ცოტა ხნით ადრე მეგობრებმა იალქნიანი იახტა შეიძინეს. მოკლედ, 1985 წლის 27 მაისს ბიჭები საკუთარი იახტით ზღვაში შევიდნენ. მალე იახტა წყალში რაღაცას წამოედო და გაჩერდა. ამბობენ, რომ იახტა წყალში გადებულმა თევზსაჭერმა ბოძმა შეაკავა, რომელშიც დიდი ძაბვა გადიოდა. იმის გასარკვევად, თუ რა აფერხებდა იახტას, ბიჭები წყალში ჩახტნენ.ჯერ ერთი ჩხაიძე ჩახტა, მას მეორე მიჰყვა, მერე გოგლიკო ჩოგოვაძეც შეუერთდა ძმებს… სამივეს დენმა დაარტყა. ბიჭები წყალში გარდაიცვალნენ. გიგი ხაბეიშვილიც წყალში მეგობრებთან ერთად გადამხტარა, დენს მისთვისაც დაურტყამს, მაგრამ იგი გადარჩა. ამბობენ, გიგის გულში კაფსულა ჰქონდა ჩადგმული, რომელმაც დენი გაატარა და ამან გადაარჩინაო.„ასე ლაპარაკობდნენ, თორემ ტყუილია. ბავშვობაში 7 წლის ასაკში, გულის ოპერაცია მაქვს გაკეთებული. დენმა მეც დამარტყა. გათიშული ერთი თვე ვიწექი. მაგრამ გადავრჩი“, – ასე იხსენებს ამ ტრაგედიას გიგი ხაბეიშვილი. ვახო დუჩიძე წყალში არ გადამხტარა. შესაბამისად, იგი ხუთი მეგობრიდან, გიგის შემდეგ, მეორეა, რომელიც ტრაგედიას გადაურჩა.სამეგობროს ტრაგედიახუთივე 55-ე სკოლელი იყო. დიდი სამეგობრო ჰქონდათ. მათ თაობაში შედიოდნენ ძმები გაჩეჩილაძეები. ბიჭები სპორტული ცხოვრებით ცხოვრობდნენ. გიგი მოთხილამურე იყო, ძმები ჩხაიძეები კალათბურთელები. იმ დღეს იახტით გასეირნებას არ აპირებდნენ. სხვადასხვა გეგმები ჰქონიათ, გოგლიკო ჩოგოვაძე საფრანგეთში სასწავლებლად უნდა გაფრენილიყო. მაგრამ გეგმა ჩაშლია და ზღვაზე აღმოჩენილან.გიგი, სოლიკო ხაბეიშვილის შვილი გახლავთ, გოგლიკო, ირაკლი ჩოგოვაძის (ყოფილი ეკონომიკის მინისტრი) ძმაა. გოგლიკოს მშობლები ტრაგედიის დროს საფრანგეთში იყვნენ. მამა, გოჩა ჩოგოვაძე, წლობით საფრანგეთის ელჩი იყო (ახლა იუნესკოში მუშაობს).„გოგლიკოს შეყვარებული ნინო სუხიშვილი იყო. იმ დროს, როგორც მე ვიცი, ნაჩხუბრები იყვნენ“ – ისტორიას აცოცხლებს ელენე ჩხაიძე, კახა ჩხაიძის შვილი.ბიჭები სტუდენტები იყვნენ, გოგიტა ჩხაიძე 20 წლის იყო, მისი ძმა, კახა 19-ის. ერთი ისტორიის ფაკულტეტზე, მეორე სამედიცინო ფაკულტეტზე სწავლობდა. ძმები ისტორიკოსების ოჯახიდან იყვნენ. მათი მშობლები გურამ ჩხაიძე და ია ჩიჩუა გახლავთ. გოგლიკო ჩოგოვაძე ჩხაიძეების ბაღელი, ჯგუფელი, კლასელი და მეზობელი იყო. „ფაქტობრივად, დედაჩემმა სამი შვილი დაკრძალა ერთ დღეს“ – ამბობს ელენე.ბედად გადარჩენილი ვახო დუჩიძე ერთი თვის განმავლობაში საერთოდ ვერ ლაპარაკობდა. გიგი ხაბეიშვილს ამნეზია დაემართა. მომხდარ ფაქტამდე ორი დღით ადრე და შემდეგი ათი დღე რა მოხდა, არ ახსოვდა.ძმების მამას ეტყობა გულმა უგრძნო და ზღვაზე ასულა. სამწუხაროდ, შვილები 5 წუთის გარდაცვლილები დახვდა. სამი ახალგაზრდის გარშემო უკვე ხალხი იყო შემოხვეული. დაღუპულების ოჯახებს არ უჩივლიათ, ან რა აზრი ჰქონდა? 20 წლის ბიჭებს ამით ვერავინ გააცოცხლებდა. სამოქალაქო პანაშვიდები იმართებოდა. როგორც ამბობენ, ჭავჭავაძის გამზირზე ჩხაიძეების და ჩოგოვაძეების სახლის წინ, ხალხის ნაკადი არ წყდებოდა. სამივე ვაკის სასაფლაოზე დაკრძალეს. ძმები ერთად, გოგლიკო კი მათ მახლობლად.ამ თემაზე საუბარი დღესაც არავის უნდა. ეს ამბავი გასაიდუმლოებულიც იყო, ყველა ერიდებოდა მის მოყოლას და გახსენებას. 80-იან წლებში ტრაგიკული შემთხვევები ხშირი არ იყო.ელენე ჩხაიძე: „დედაჩემიც ამბობს, ეკლესიაში შვილმკვდარი დედები სულ რამდენიმე ვიყავით და ახლა ძალიან მოვმრავლდითო. დედას დღემდე ძაძები აცვია. უკვე 70 წლისაა.“იახტა წლების განმავლობაში ეგდო ზღვაზე. იახტკლუბის პრეზიდენტი ილო ფერაძე იყო. „ჩხაიძეების დედა ჩემი კლასელი იყო. ამ ტრაგედიის დროს იქ ვიყავი, საავადმყოფოში მივიყვანეთ ბავშვები. მე ამ თემაზე ვერ ვისაუბრებ“ – მითხრა ბატონმა ილომ.ჩხაიძეების მამა 7 წლის წინ გარდაიცვალა. გურამ ჩხაიძეს მუდმივად გულის შეტევები ჰქონდა. ვაჟების გარდაცვალების შემდეგ თავის მოკვლაც უცდია… განაგრძეთ კითხვა

ბერი ილია

1664953547

ამ სიყვარულის ამბავი, ყველაზე გახმაურებული სკანდალი იყო თბილისში - არქიმანდრიტი ილიას საერო ცხოვრების ისტორია

ერისკაცობაში ის სანდრო კავსაძე იყო, დღეს ბერი ილიაა. ერისკაცობაში – სახელმწიფო მოხელე, დღეს – ღვთის მსახურია. სპორტსმენი, ცეკას ინსტრუქტორი, გორის რაიკომის პირველი მდივანი, 7 წელი შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე, წოდებით გენერალი, ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე, მთავარი სახელმწიფო არბიტრი, დეპუტატი, ვიცე-პრემიერი და პრივატიზაციის მინისტრი, ადამიანის უფლებათა და ეროვნებათა შორის ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე – ეს იმ რეგალიათა არასრული ჩამონათვალია, რომელიც ბერ ილიას დღეს უკვე უკან აქვს მოტოვებული, წინ მხოლოდ უფალი და სიყვარულია, რომელსაც მან მთელი ცხოვრება მიუძღვნა, სიყვარული, რომელიც დაკარგა მეუღლის გარდაცვალებასთან ერთად და ახლა მასთან შესახვედრადაც ემზადება.გთავაზობთ ბერი ილიას ინტერვიუს „პრაიმთაიმის“ არქივიდან, რომელიც პირველად გამოქვეყნდა 2016 წლის 13 აპრილს დაიბეჭდა. სტატიაში არის პირველი ემოციები, მღელვარება და მომავლის განჭვრეტა, თუ რაზე თქვა უარი და რას ელოდებოდა ახლა უკვე არქიმანდრიტი სასულიერო ცხოვრებაში. აქვე ნახავთ ფოტოს, რომელიც 1992 წელს New York Time-ში დაიბეჭდა, მეორედ მხოლოდ გაზეთ „პრაიმთაიმში“. (ინტერვიუს ავტორია: თამარ გორთამაშვილი)ვფიქრობდი, როგორ დამეწყო საუბარი ბერთან მის წარსულზე, თუმცა ეს დაბრკოლება თავადვე მომიხსნა... ბერი ილია, ხილიანზე, წმინდა ბარბარეს სახელობის მამათა მონასტერში ვნახე. ინტერვიუზე ვერ დავითანხმე, მითხრა: მხოლოდ ვისაუბროთ და ყველაფერს მოგიყვები, რა იყო, რა არის და საით მივდივარო.რაც იყო...დატვირთული ცხოვრება მქონდა, დადებითიც ბევრი იყო და უარყოფითიცო, – მითხრა. იქვე ბოდიში მომიხადა, ინტერვიუს ვერ გაძლევ და ეს საუბარიც ჟურნალისტთან რაღაც პერიოდის განმავლობაში ბოლო იქნებაო. მიზეზი ამიხსნა: „ბერობას ბევრი რამ მოსდევს, რომელიც აქამდე არ ვიცოდი. რაც მთავარია, ბერობას არ უხდება სიტყვამრავლობა, ადამიანებისა და მოვლენების განსჯა, საზოგადოებრივი აქტივობა.მისი დიდი ბაბუა მღვდელი ყოფილა, თავად, ისევე როგორც მთელი მისი თაობა, რელიგიისგან შორს იყო. ვერც დღეს ხსნის ბოლომდე, რამ განაპირობა მისი დღევანდელი მდგომარეობა. ამბობს, რომ უფალი წყვეტს იმ საკითხებს, რომელსაც ადამიანის გონება ვერ სწვდება. ის კომუნისტური პარტიის წევრი, მაშინდელი რეჟიმის შვილი იყო. წარმატებულ კარიერას იკეთებდა. როგორც მითხრა, პარტიაში კორუფციასთან საბრძოლველად შევიდა. 19 წლისა სამხედრო სავალდებულო სამსახურში გაიწვიეს. აკადემიური ნიჩბოსნობის ნაკრების წევრი იყო. საბჭოთა კავშირის პირველობა ახლოვდებოდა და რესპუბლიკაში დატოვეს. შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ 32 წლის ასაკში გადაიყვანეს, 36 წლისა კი უკვე გენერალი იყო, ყველაზე ახალგაზრდა გენერალი მთელ საბჭოთა კავშირში, საკავშირო მინისტრმა დეპეშით აცნობა ამის შესახებ...ამბობს, რომ ურწმუნო საზოგადოებაში გაიზარდა და თავადაც, როდესაც ახალგაზრდა იყო, ვერასოდეს წარმოიდგენდა, თუ ბერად აღიკვეცებოდა. იარაღი არასოდეს გამოუყენებია. აფრასიძეების გახმაურებული ამბავი მომიყვა, სვანეთში გაქცეული, 20 წლის ძებნილის დაკავების ოპერაცია დაუგეგმავს 1980 წელს. ოლიმპიური თამაშები იწყებოდა და დავალება მიუღიათ: „არც ერთი ძებნილი, პირდაპირ ლიკვიდაცია მოხდესო“. პირველი ოპერაცია რომ ჩაატარეს, 60 კაცი წაუყვანიათ მთაში, ტყე-ღრე უვლიათ. ძებნილის შვილს გაუგია და მოკლე გზით გაქცევა გადაუწყვეტია. ჩასაფრება იყო გზაზე. ჯგუფს მსოფლიო ჩემპიონი გივი ყვარელაშვილი ხელმძღვანელობდა. კავსაძისთვის მოუხსენებია, შეგვიძლია, ლიკვიდაცია მოვახდინოთო, მაგრამ მცირეწლოვან შვილთან ერთად არის და როგორც გვეტყვით, ისე მოვიქცევითო. მინისტრის მოადგილემ სროლაზე უარი თქვა, ოპერაცია ჩავარდა. ამის გამო ლამის თანამდებობიდან მოხსნეს, თუმცა მეორე ჯერზე გაუმართლათ... განაგრძეთ კითხვა

 თამაზ ჭეიშვილი

1664948100

ვინ არის ქართველი პარაფსიქოლოგი, რომელიც ტრამპმა ხელში აყვანილი ატარა

გთავაზობთ პარაფსიქოლოგ თამაზ ჭეიშვილთან ინტერვიუდან ამონარიდებს, რომელიც ჟურნალ "გზაში" გამოქვეყნდა:აშშ, დონალდ ტრამპი და გიჟური საახალწლო მოგონება- აშშ-ში 1990 წელს ვიყავი. ერთ-ერთმა ქართველმა ებრაელმა მილიონერმა წამიყვანა - გივი ბერცვიმ. სულ ამბობდა, ებრაელი კი ვარ, მაგრამ ქართული სული მაქვსო. ნიუ-იორკში ლონგაილენდზე ცხოვრობდა და იქ ჩამიყვანა. მათ ახალ წელს ხანუკა ჰქვია, ეგენი 31 დეკემბერს არ აღნიშნავენ, მაგრამ ჩემ გამო დიდი წვეულება გამართა. პირველის ნახევარია და რეკავს ტელეფონი... ვიღაც კაცია, ეუბნება დონალდ ტრამპის დავალებით გირეკავთო და გაბრაზდა, რას მაშაყირებს, ვინააო. კიდევ დარეკა, ახლა თქვენს სახლთან ვერტმფრენი დაეშვებაო და მართლაც, გვესმის, გუგუნის ხმა ძლიერდება და ჩვენს აეროდრომზე შვეულმფრენი დაჯდა.... ტრამპტაუერზე დავეშვით. დარბაზში ყველაფერი ბროლის იყო, საკონცერტო როიალიც კი. საოცარი ინტერიერი. ერთ-ერთ ტახტზე 19-20 წლის გოგონა იწვა - ხანა, გრძელი, თეატრალური ბრჭყვიალა კაბა ეცვა, ტკივილისგან კვნესოდა, საბრალო. იქვე, ახალგაზრდა ბიჭი იყო, ალბათ მისი მეუღლე და მიყვებოდა, ხანას "კოსმეტიჩკა" დაუვარდა და რომ დაიხარა, ვეღარ გასწორდაო, ნემსები გავუკეთეთ და არაფერი შველისო. ამასობაში, დონალდ ტრამპიც მოვიდა, მაღალი, მხარბეჭიანი, ახმახი კაცი. წინასწარ ხომ ვიცოდი, რომ მოვარჩენდი და შევიფერე, ცოტა თამაში დავიწყე, - სიჩუმე იყოს, ხელი არ შემიშალოთ, კოსმოსთან კავშირზე გავდივარ-მეთქი (იცინის). ხალხი გაისუსა... 50-მდე დაითვლი, ღრმად ამოისუნთქავ და ადგები-მეთქი......რად უნდოდა 50-მდე დათვლა, სიგნალები აღარც მოდიოდა და უკვე ვიცოდი, რომ გაუვლიდა. წამოდგა, გაიარ-გამოიარა და ატყდა ტაში და ოვაციები! ვიღას ახსოვდა ახალი წელი? მეჯლისი ჰქონდათ, ყველანაირი ჯურის, რელიგიის ადამიანი იყო იქ შეკრებილი და დროს ატარებდნენ. ბევრი შამპანური და კონიაკი დავლიე და კარგადაც შევთვერი. დონალდ ტრამპმა რომ გამომაცილა, რამდენია თქვენი ჰონორარიო, მკითხა. ოჰ, გავიგიჟე თავი, არ გრცხვენია, რა ჰონორარი, რის ჰონორარი, ძმა არ ხარ-მეთქი?! (იცინის).რომ არ მომეშვა, მოდი ასე გავაკეთოთ-მეთქი, ლიმუზინი ხომ გყავს, ჰოდა, შენი ლიმუზინით ახლა ლონგაილენდზე წამიყვანე, მანქანიდან ხელით გადმომიყვანე და ჰონორარიც ეგ იყოს-მეთქი! სხვათა შორის, ძალიან ექსცენტრიული ტიპი იყო და კი, ბატონოო, დამთანხმდა.მანამდე, ხელი გადავწიოთ-მეთქი, ვუთხარი და თუ მე გადაგიწევ, წამიყვან და თუ წავაგე, ჰონორარს მე გიხდი-მეთქი! რისი გადამხდელი ვიყავი?! (იცინის) მე მგონი, ითამაშა და ძალით გადამაწევინა, წავაგეო. აბა, მე რას მოვერეოდი?სახლთან ხალხი გაოცდა, წარმოიდგინეთ, დონალდ ტრამპს ხელში ვყავარ აყვანილი და მომაბრძანებს (იცინის). ტანად იმდენად დიდია, რომ მასთან შედარებით, ერთი ციცქნა ვჩანდი. იმ საღამოზე მაგრად გაერთო, როკ-ენ-როლი ისე იცეკვა, შპაგატშიც კი ჩაჯდა. ვიღაც ქალი აიყვანა, ატრიალა, აბზრიალა. მხიარული, გულღია, უშუალო ტიპი იყო, სულ იცინოდა, ხუმრობდა, ანეკდოტებს საკუთარ თავზეც ჰყვებოდა და სტუმრებიც ისევე მხიარულობდნენ და კარგად ერთობოდნენ, როგორც მასპინძელი. ჟურნალი „გზა“

shurisdzieba

1664865117

ცხედარი ტანისამოსის ნაფლეთებით ამოიცნეს - პოლიციის მაღალჩინოსნის ამბავი, რომელმაც შვილის გამტაცებლებს წლების შემდეგ მიაგნო

1998 წელს, პოლიციის მაღალჩინოსნის (გვარს არ ვასახელებთ) შვილი, 12 წლის გოგონა გაიტაცეს. სკოლაში წასული ბავშვი შინ არ დაბრუნდა. რაღა თქმა უნდა, მაშინვე დაიწყეს ძებნა, მაგრამ გოგონას კვალს ვერსად მიაგნეს.ნუგზარ კურტანიძე იმ დროს ასევე პოლიციის მაღალჩინოსანი იყო და მიუხედავად იმისა, რომ თავად ამ საქმეს არ იძიებდა, მისთვის ბევრი დეტალია ცნობილი. როგორც მან „პრაიმტაიმთან“ საუბრისას აღნიშნა, მამა თავად იყო ჩართული შვილის სამძებრო ოპერაციებში, თუმცა ამბავი კარგად არ დასრულებულა.ყველაფერი კი ასე მოხდა:გატაცებიდან მეორე დღეს, მშობლებს შეატყობინეს, რომ 100 000 დოლარის სანაცვლოდ დაუბრუნებდნენ შვილს. ეს მაშინ დიდძალი თანხა იყო და არ იყო იოლი მისი თავმოყრა. მამა ცდილობდა, პროცესი გონივრულ დრომდე გაეწელა, რომ ბავშვის ადგილსამყოფელისთვის მიეგნო, თუმცა, გამტაცებლებს ალბათ კარგად ჰქონდათ გათვლილი თითოეული ნაბიჯი, რადგან იცოდნენ, ვისთან ჰქონდათ საქმე. ამიტომ საქმე იოლი გასახსნელი არ გამოდგა. თანაც, დრო მცირე იყო, გამტაცებლებმა სულ 2 დღე მისცეს ფულის მოსაგროვებლად. ქვეყნის მასშტაბით, ყველა განყოფილება და თითოეული პოლიციელი იყო ჩართული საქმეში, მაგრამ ყველაფერი ძალიან კონფიდენციალურად ხდებოდა. ისე, რომ ამბავი არ გახმაურებულა არც მაშინ და არც დროის გასვლის შემდეგ, რადგან მამას სხვა გეგმები ჰქონდა იმ შემთხვევისთვის, თუ საქმე სასიკეთოდ არ დასრულდებოდა.მამამ როგორღაც მოახერხა და დამნაშავეებთან მოლაპარაკება შეძლო, რომ ფულის საშოვნელად 5 დღეზე დაითანხმა, თუმცა არც ეს 5 დღე აღმოჩნდა საკმარისი, ბავშვის კვალის მისაგნებად. თანხა შეგროვდა და მამამ იმ ადგილას მიიტანა, სადაც გამტაცებლებმა მიუთითეს. იგეგმებოდა მათი აყვანის ოპერაციაც, თუმცა, დამნაშავეებმა ისე მოახერხეს, რომ ადგილზე არ გამოჩენილან, ფული ისე გააქრეს. ბავშვი კი არ დააბრუნეს. იმ წუთიდან, რაც ფული ხელში ჩაიგდეს, მათი კვალი დაიკარგა. არავინ იცის, ბავშვი ცოცხალი დატოვეს თუ მოკლეს. განაგრძეთ კითხვა

ieso

1664861134

„3 საათი გაუძლო ამ რეალობას!“ - ამერიკელი მეცნიერების დასკვნა ქრისტეს ფიზიკურ სიკვდილზე

იესო ქრისტეს ცხოვრებასა და მის ჯვარცმაზე მსოფლიოში აღიარებულ რეჟისორებს არა ერთი ეკრანიზაცია აქვთ გადაღებული.განსაკუთრებით შთამბეჭდავი და ემოციურია ჯვარცმის ეპიზოდი, სადაც მესიის წამების თანაზიარი ვხდებით. მიუხედავად ამგვარად მდიდარი ვიზუალური წარმოდგენისა, მაინც არ შეგვიძლია ბოლომდე გავიაზროთ, რა ტკივილებისა და ტანჯვის გადატანა მოუხდა ძეს ღვთისას. 1986 წელს ამერიკის სამედიცინო ასოციაციამ გამოაქვეყნა სტატია სათაურით "იესო ქრისტეს ფიზიკური სიკვდილი". მასში დეტალურადაა აღწერილი იესოს სასამართლოს მთელი პროცესი, ჯვარზე მის სიკვდილამდე. ლუკას 22-ე თავში, სანამ იესოს დააპატიმრებდნენ, წერია, რომ ის დიდ განსაცდელში იყო და ოფლის ნაცვლად სისხლი სდიოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მოვლენა იშვიათია, იგი აღიარებულია, როგორც ჰემატიდროზი, რომელიც გამოწვეულია დიდი რაოდენობით სტრესით.იმ დროს ჯვარცმა ყველაზე სასტიკ ტანჯვით სიკვდილად ითვლებოდა და მას ყველაზე ბოროტი დამნაშავეებისთვის იყენებდნენ. მაგრამ ეს არ არის ყველაფერი. მან გაუძლო მათრახს ისე რომ, შოლტის ბოლოებზე მობმული ლითონის ბურთულები და გამხმარი საქონლის ძვლის ნამსხვრევები, სხეულიდან ხორცს გლეჯდნენ. ის ისე საშინლად სცემეს, რომ სახე და წვერი დაგლეჯილი ჰქონდა. ეკლის გვირგვინი, რომლის ეკლებიც 2-3 დუიმი (5-7 სმ) სიგრძის იყო, ღრმად ერჭობოდა თავში. ტყავის მათრახს, რომელიც გამოიყენებოდა მის დასარტყმელად, ჰქონდა რკინის პატარა ბურთები და ბასრი ძვლები. ბურთებმა შინაგანი დაზიანებები გამოიწვია, ხოლო ბასრმა ძვლებმა მისი ხორცი დაგლიჯა და მას ჩონჩხი, კუნთები, ვენები და ნაწლავები მოუჩანდა, ამან კი გამოიწვია დიდძალი სისხლის დაკარგვა.ადამიანების უმეტესობა ამ ტიპის წამებას ვერ გაუძლებდა. მას შემდეგ, რაც იესო სასტიკად აწამეს, ის აიძულეს ეტარებინა საკუთარი ჯვარი, ხოლო ხალხი, ეეჰ, ხალხი... დასცინოდა და აფურთხებდა მას.ჯვარცმა იყო პროცესი, რომელიც მიზნად ისახავდა ძლიერი ტკივილის შედეგად, ნელი და მტანჯველი წამებით, სიცოცხლის დასრულებას. იესო 8 დუიმის (20 სმ-ის) სიგრძის ლურსმნებით მაჯებსა და ფეხებში, მიაჭედეს ჯვარზე. რომაელმა ჯარისკაცებმა იცოდნენ, რომ მაჯის მყესი გატყდებოდა და მოწყდებოდა. ეს სიტუაცია იესოს აიძულებდა სუნთქვისთვის გამოეყენებინა ზურგის კუნთები. წარმოიდგინე ბრძოლა, ტკივილი, გამბედაობა და ჟინი რომ ჩვენ გადავერჩინეთ...იესომ 3 საათი გაუძლო ამ რეალობას! იოანეს სახარება წერს, რომ იესოს სიკვდილის შემდეგ რომაელმა ჯარისკაცმა შუბით ფერდი განუგმირა, რის შედეგადაც მას ფერდიდან სისხლი და წყალი გადმოსკდა. მეცნიერები განმარტავენ, რომ ჰიპოვოლემიური შოკის შედეგად, სწრაფი გულისცემა იწვევს სითხის შეგუბებას ფილტვებისა და გულის გარშემო. გულის მემბრანაში სითხის დაგროვებას გულის ირგვლივ ეწოდება პერიკარდიული გამონაჟონი და ფილტვების ირგვლივ კი პლევრალური გამონაჟონი.მსოფლიოსთვის ქრისტიანობა დღესაც ისეთივე სულელურია, როგორც როგორსაც მას პირველ საუკუნეში აღიქვამდნენ. იესოს ჯვარი არ ყოფილა ოქროსი და არ ყოფილა მოჩუქურთმებული ადგილი, ის საშინელი საწამებელი იარაღი იყო და დღესაც ბევრს სჯერა, რომ ქრისტიანობა სუსტებისთვისაა. მაგრამ როცა აწყდები რეალობას ჯვარცმის ფაქტის შესახებ, ხვდები რომ ის აშკარად არ იყო ლამაზი სანახაობა. ის იყო სასტიკი და საშინელი მოვლენა. ეს არის საზღაური ჩვენი ცოდვებისთვის, რომელიც იესომ იტვირთა. ყველაფერი მოხდა იმის გამო რომ ჩვენ გვეცოცხლა და უფლისთვის გვემსახურა, ჩვენი ცხოვრებით. ღვთის რისხვა სრულიად დაცხრა იესოს თავგანწირვით ჩვენს გამო.ეს არის ფაქტი, რომელიც გვაძლევს მონანიებისა და პატიების გარანტს უფლისაგან. მაშ, მოინანიეთ და იწამეთ იესო და მისი სახარება! იესო არის „ჩვენთან არს ღმერთი“ ანუ ,,იმანუელი" ხორციელად. იესო არის ჩვენი მხსნელი.  მისი დანთხეული სისხლი არის საბაბი იმისა, რომ მხოლოდ ისაა შუამდგომელი ადამიანსა და მამა ღმერთს შორის, მხოლოდ ისაა მფარველი და მხოლოდ მისგან მოდის წყალობა და მადლი,რომელიც ჩვენი ცოდვების პატიებაში გამოიხატება...იოანეს სახარება 3:16:"ვინაიდან ისე შეიყვარა ღმერთმა წუთისოფელი, რომ მისცა თავისი მხოლოდშობილი ძე, რათა ყოველი მისი მორწმუნე არ დაიღუპოს, არამედ ჰქონდეს საუკუნო სიცოცხლე."

გეგა კობახიძე

1664803754

ციხის ყველა სართული ერთად, ხმის ჩახლეჩვამდე ღრიალებდა გეგას სახელს - გეგა კობახიძის უკანასკნელი სიტყვები

„თვითმფრინავის ბიჭები“ – ასე ეწოდათ ბიჭებს, რომლებმაც 1984 წელს სცადეს თვითმფრინავის გატაცებით თავი დაეღწიათ იმ ბოროტი საბჭოთა რეჟიმისგან.„თვითმფრინავის ბიჭები” დააკავეს და უმაღლესი სასჯელი – დახვრეტა მიუსაჯეს.  ერთ-ერთი მათგანი გეგა კობახიძე იყო. ის 1961 წლის 6 ივნისს დაიბადა და ცნობილი კინორეჟისორის, მიხეილ კობახიძისა და მსახიობ ნათელა მაჭავარიანის ერთადერთი ვაჟი იყო.მწერალმა დათო ტურაშვილმა ამ ამბავზე წიგნი დაწერა და მას „ჯინსების თაობა” უწოდა.გთავაზობთ ნაწყვეტს დათო ტურაშვილის ნაწარმოებიდან, რომელიც მართლაც საოცარი ისტორიაა:“სიკვდილმისჯილთა საკნები იყო ორთაჭალის ციხის ჯურღმულებში, მიწისქვეშა გუბერსკის სულ ქვედა სართულზე, საიდანაც გაჰყავდათ კიდეც პატიმრები დასახვრეტად იმავე სართულზე არსებულ სპეციალურ ოთახებში. თუმცა იმავე სართულზე არამხოლოდ სიკვდილმისჯილები ისხდნენ და ამიტომაც ციხემ იცოდა, ვინ სად იჯდა, ვინ გაჰყავდათ ან შემოჰყავდათ სართულზე და მით უმეტეს, კარგად იცოდნენ სიკვდილსმისჯილების შესახებ ყველაფერი ერთი სართულით ზემოთ არსებულ საკნებში. სწორედ ზემოთ, სიკვდილმისჯილთა სართულის თავზე, ერთ-ერთ საკანში იხდიდა მაშინ სასჯელს ერთ-ერთი ცნობილი ავტორიტეტი, დიმა ლორთქიფანიძე, რომელიც პარიზში, ქართველი პოლიტიკური ემიგრანტების ოჯახში იყო დაბადებული და მისი ანტისაბჭოური შეხედულებებიც სულ არ იყო შემთხვევითი.მისი საკნის გვერდით კი მაშინ აღმოჩნდა რამდენიმე პატიმარი ქალი, რომლებიც ვაჭრობის გამო იყვნენ დაკავებულები და სანამ მიუსჯიდნენ და ქალთა ზონაში გადაიყვანდნენ, საღამოობით თურმე ღიღინებდნენ ხოლმე. მათი ღიღინის შესახებ დიმა ლორთქიფანიძემ შეიტყო ზედამხედველისგან, რომელმაც ერთხელ უბრალოდ დაიწუწუნა, ნეტა ამ ქალებს რა სიმღერა აუტყდათ, მერე შენიშვნას მე მაძლევს უფროსობაო და ლორთქიფანიძემ ზედამხედველს დაწვრილებით გამოჰკითხა ყველაფერი მოღიღინე პატიმრების შესახებ.ზედამხედველმა მხრები აიჩეჩა, მაგ ქალებიდან ზოგი ბუღალტერია და ზოგიც მაღაზიის გამყიდველი და მეც ეგ მიკვირს, რო ეგრე კარგად მღერიანო. მაშინ პატიმარმა დიმა ლორთქიფანიძემ ზედამხედველი უფრო ახლოს მოიხმო და უფრო ჩუმად უთხრა:– მაგ ქალებმა რომ ხმამაღლა იმღერონ, ქვემოთ თუ გაიგონებენ?– სად ქვემოთ?– სიკვდილმისჯილებში.– დაკეტილ საკნებში, აბა, როგორ გაიგებენ.– დერეფნებში ხომ გაიგებენ?– თუ ბოლო ხმაზე იმღერეს ამ ქალებმა, ქვემოთ დერეფანში ალბათ გაიგონებენ.– ალბათ თუ ნაღდად?– ალბათ.– ახლა მომისმინე. შენი პატივისცემა ჩვენზეა, თუ პატარა თხოვნას შეასრულებ.– სამსახურს ნუ დამაკარგვინებ და…– სამსახური კი მართლა ისეთი გაქვს, რომ აფსუსი იქნება ამის დაკარგვა, მაგრამ მაინც კარგად მომისმინე.– აბა, გისმენ.– ქვემოთ, სიკვდილმისჯილებში გეგა ზის, მსახიობი ბიჭია.– ხო, ვიცი, თვითმფრიავის ამბავზეა, სხვებიც მანდ არიან.– სხვებს ვერ დავეხმარებით, თანაც ეგ დახმარება გეგას ყველაზე მეტად სჭირდება, ოცდაორი თუ ოცდასახმი წლისაა, პატარა ბიჭია.– ჰო, ვიცი. კინოშიც მყავს ნანახი.– კინოც გყვარებია და, აბა, ერთი ეგეც მითხარი, იმ გეგას რომ დასახვრეტად გაიყვანენ, რამდენ ხანში გაიგებ?– ეგრევე გავიგებ, მაგ სართულზე ჩემი ბიძაშვილია ზედამხედველი.– ნაღდი ბიძაშვილია თუ გარე?– ალალი.– მაშინ გაყვანას რომ დაუპირებენ, ეგრევე მეც უნდა ვიცოდე.– სამსახურს ნუ დამაკრგვინებ, ორი პატარა შვილი მყავს და რომ ვიცოდე მაინც, რას აპირებთ.– ისეთს არაფერს.– მე ნუ დამღუპავთ. მაინც?– გეგას რომ გაყვანას დაუპირებენ, ქალებს ვეტყვი, რომ სიმღერა დაიწყონ, რაც შეიძლება ხმამაღლა, ბოლო ხმაზე იმღერონ. ქალებს უთხარი, რომ ჩემი თხოვნაა გეგას გასამხნევებლად, ისიც უთხარი, რომ დასახვრეტად მიჰყავთ.ზედამხედველი გაოგნებული იდგა და ამ უცანურ პატიმარს უსმენდა, რომლის მსგავსიც აქ არ ენახა, არც იმ სხვა ციხეებში, სადაც ადრე, მანამდე მუშაობდა…ისინი ყველანი ერთ დღეს დახვრიტეს, მაგრამ მაქსიმალურად შეეცადნენ, რომ ეს არ გახმაურებულიყო და სამ შემთხვევაში ეს გაცილებით ადვილად გამოუვიდათ, რადგან ბერი და ძმები სპეცილაურად დღისით გაიყვანეს საკნებიდან, რადგან დღისით ციხის ყურადღება უფრო მოდუნებულია და ბოლოს იმ საკნის კარიც გააღეს, რომელშიც გეგა იჯდა.თუმცა გეგა ფეხზე იდგა და მაინც სჯეროდა, რომ ეს არ მოხდებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ არ იცოდა, სად მიჰყავდათ. არ იცოდა, რომ დერეფნის ბოლოს იყო ოთახი, სადაც მას თავისი განაჩენი ელოდა. იმ დერეფნის გავლისას კი გეგას სიმღერის ხმა შემოესმა სადღაც შორიდან, სადღაც ზევიდან, მაგრამ იფიქრა, რომ მოეჩვენა და ოდნავ, სულ ოდნავ გაეღიმა კიდეც. ერთი სართულით ზევით კი პატიმარი ქალები მართლა მღეროდნენ, იდგნენ ძალიან ახლოს ჩაკეტილი საკნის სარკმელთან და ხმამაღლა, ტირილით მღეროდნენ. მათი ხმა, გეგასაგან განსხვავებით, კარგად ესმოდა დიმა ლორთქიფანიძეს, რომელიც გამეტებით ურტყამდა თავისი საკნის კარს დასისხლიანებულ მუშტს და მთელი ციხის გასაგონად ყვიროდა.დიმას ხმას მაშინვე მოჰყვა დანარჩენი პატიმრების რეაქცია, რადგან რამდენიმე წამში ორთაჭალის ციხის ყველა პატიმარმა იცოდა, რომ ქვემოთ, სარდაფში, ადამიანი დასახვრეტად მიჰყავდათ. რამდენიმე წამში ციხის ყველა სართული ერთად, ხმით ჩახლეჩვამდე ღრიალებდა გეგას სახელს და როცა გეგა დერეფნის ბოლოს მიუახლოვდა, მთელი ციხე უკვე ისე გუგუნებდა, რომ გეგას გამცილებელმა ზედამხედველებმა საკმაოდ შეშფოთებულებმა გადახედეს ერთმანეთს.შეიძლება აჩქარების ბრალი იყო ან საბჭოთა იმპერიაში მართლაც რაღაც ლპეპოდა, რადგან იმ ოთახში შეყვანისთანავე, ჯალათმა, რომელიც გეგას ელოდებოდა, ინსტრუქციის თანახმად, უკნიდან ესროლა სიკვდილმისჯილს, მაგრამ ტყვია არ გავარდა. პროფესიონალი მკვლელისთვის ეს ისეთი მოულოდნელობა იყო, რომ იგი დაიბნა და აღელდა კიდეც.გეგა კი, საიდანღაც მოგონილი სიმშვიდით, ჯალათისკენ შემოტრიალდა მაშინვე ღიმილით უთხრა:– ადრე ხალხის დახოცვა მაინც შეგეძლოთ, ახლა ეგეც აღარ შეგიძლიათ. მკვლელმა მეორედ გაისროლა და უცებ ყველაფერი დამთავრდა.”გეგა კობახიძე 1984 წლის 3 ოქტომბერს დახვრიტეს.

მამაო

1664531083

ყველასგან უარყოფილი ვიყავი, დედისგან, მეუღლისგან... მერე მივხვდი, რომ ეკლესიაში იყო ჩემი ადგილი - რას ჰყვება მაგდა პაპიძისა და ბექა შენგელიას მოძღვარი

მისი ცხოვრება ხან ბურუსით იყო მოცული, ხან კი ნათლით. საკუთარი თავის ძიებამ, უპასუხო სიყვარულმა და ათეიზმმა აღმა-დაღმა ატარა. დღეს ის მაგდა პაპიძისა და კანიბალიზმში ბრალდებულ ბექა შენგელიას მოძღვარია და საკუთარი თავის ძიებას კვლავ აგრძელებს. მამა გურამ ოთხოზორია თავისი ცხოვრების გზაზე „კვირის პალიტრასთან“ საუბრობს.- სამეგრელოში ვიზრდებოდი. ექვსი დედმამიშვილი ვართ. ერთხელ სახლი დაგვეწვა და დავრჩით შიშველი. მამამ ფიცრული გააკეთა და ადგილი რომ არ იყო, მე მაგიდაზე ვიწექი. სულ მინდოდა მესწავლა, მაგრამ ისე გვიჭირდა, ფანქარი არ მქონდა, რომ დამეწერა. მახსოვს "თ" ასოს წერა რომ ვისწავლე, ძალიან გამიხარდა, მივვარდი მამაჩემს, საწყალი რაღაცას აშალაშინებდა, მამა "თ"-ს წერა ვისწავლე-მეთქი და დამიღრიალა. არავის ეცალა ჩემთვის. მიუხედავად ამისა, სკოლაში სულ ხუთებზე ვსწავლობდი.- სიღარიბის გამო თუ გიწუნებდნენ გოგონები? - პირველად რომ შემიყვარდა, მდიდარი მამის დედისერთა გოგო იყო. გულში დავიწვი ეს სიყვარული მთელი ოთხი წელი. ბოლოს მერვე კლასში ხუთი ფურცელი წერილი მივწერე, მთელი ჩემი გული ჩავაქსოვე. დახია და ჩემს კლასელს მისცა, თავზე გადააყარეო. მერე ქალაქში რომ გადმოვედი, იქ ერთი გოგო შემიყვარდა, მთელი სამყარო მის გარშემო ტრიალებდა, წერილი მივწერე და, ალბათ, დედამ უნახა. ზუგდიდში მოადგა ჩვენი სახლის კარს, გურამი აქ ცხოვრობსო? მე ვარ-მეთქი. შე უბედურო, რა ღატაკი ხარ, შენ გაგატან ჩემს შვილსო და შემომაყარა დახეული წერილი.სტუდენტობისას ვერაზე ვცხოვრობდი, სადაც 15 ნომერი ავტობუსი ამოდიოდა ბელინსკიდან გოგებაშვილზე. ერთხელ გაჭედილ ავტობუსში გოგონა ამოვიდა და გავქვავდი. დავინახე, რომ გოგებაშვილზე ჩავიდა, მაგრამ ვერ დავეწიე. სექტემბერში მეოთხე კურსზე რომ მივედი უნივერსიტეტში, ის პირველ კურსზე დამხვდა. მერე გავიგე, რომ ტიციან ტაბიძის შვილიშვილი ყოფილა და ჩემთვის მიუწვდომელი გახდა. აუდიტორიებში, ყველგან დავდევდი. რამდენჯერ სახლთან დავლოდებივარ, მოფიქრებული მქონდა, რომ გამოვა, ამას ვეტყვი-მეთქი, მაგრამ ვერაფერს ვეუბნებოდი. ისე დავდევდი, ნინოს ეგონა, ვიღაც ყაჩაღი დამდევსო და ძველი ბიჭები მომიგზავნა, მეც მივედი ჩემს ახლობლებთან ერთად. წავიდა საქმის გარჩევა, ძლივს ამოვილუღლუღე, მიყვარს-მეთქი. გაგიჟდნენ, ნინოს ვაჩვენებთ სეირსო... მეორე დღეს ნინო მოვიდა ჩემთან, ხელი გამომიწოდა და გამარჯობაო, მომესალმა. მერე სახლში დამპატიჟა. მეგობრისგან ვითხოვე კოსტიუმი, ტიციანს ტიტები და მიხაკები რომ უყვარდა, უკანასკნელი ფულით ვიყიდე და მივედი.- ჭყვიშში ტიციანის სახლში ცხოვრობდით. - ნინოს ოჯახმა ჭყვიშში გამიშვა მასწავლებლად, ტიციანის სახლში ვცხოვრობდი, ნინოს ვურეკავდი, სველ ნაჭერში შეხვეული ვარდები ჩამომქონდა, ლექსებს ვუგზავნიდი... რუსეთიდან მათთან სტუმრად ჩამოდიოდნენ პასტერნაკის ქალიშვილი, შვილიშვილი და მათ უყვებოდნენ ამ სიყვარულის ისტორიას. ნინო ბავშვი იყო, თამაში უნდოდა. მითხრა, შენ მე არ გიყვარვარო. სწორად დაინახა, მართლა არაფერი გამოვიდოდა... ჩემთვის უკვე სულერთი იყო, ვის მოვიყვანდი ცოლად - სხვა მოვიყვანე და ერთ კვირაში ნინოც გათხოვდა.როდესაც ნინოს სიყვარულით ვიტანჯებოდი, ერთხელ ჩემი კურსელი მეუბნება, ადვენტისტების შეკრებაზე წავიდეთო. მე ინტრიგისთვის წავედი, რომ დამეცინა. ვერ წარმომედგინა, იქ ახალგაზრდა თუ ვინმე იქნებოდა.მაშინ ღმერთს დავცინოდით, ვხარხარებდით... რომ მივედი, იქ ერთ ქალს ამერიკული ბიბლია ჰქონდა. ოთხი ბიჭი მივედით. იმ ქალს უთხრეს, გურამი შეყვარებულიაო და გადაშალა სახარება. მაშინ სიკვდილის შიშიც დავძლიე, გაქრა სიგარეტიც, უწმაწური სიტყვები... ჯარში რომ წამიყვანეს ახალციხეში, ადვენტისტები ფიცს არ დებდნენ, საბჭოთა კავშირს არ ემსახურებოდნენ. უნივერსიტეტიდან გაგრიცხავენო, მითხრეს, მაგრამ ფიცზე მაინც არ მოვაწერე ხელი.- ოჯახის წევრები როგორ რეაგირებდნენ ამაზე? - ყველა სკოლას თავი დავანებე, სადაც ვასწავლიდი. ყველასგან უარყოფილი ვიყავი - დედისგან, მეუღლისგან, იმიტომ, რომ სექტანტი ვიყავი. აქ ვერ ვძლებ და სოხუმში უნდა გადავიდე-მეთქი, რომ ვთქვი, ჩემი მეუღლე და მშობლები კინაღამ დაიხოცნენ.ჩემი სკოლის მოსწავლეები ტიროდნენ, გაგიჟდა გურამ მასწავლებელიო. საცემრად დამდევდა დიდი თუ პატარა, ჯობია მოვკლათო. ვიყავი იეჰოვას მოწმე, ბაპტისტი, ორმოცდაათიანელი, კრიშნაიდი და არსად პასიური წევრი არ ვყოფილვარ.- მილიციელი როგორ გახდით? - მამაჩემს უნდოდა მილიციელი გავმხდარიყავი. ჩემთვისაც ახალი გამოწვევა იყო და დავთანხმდი. კუკარაჩას მეძახდნენ, ლეიტენანტი გავხდი, მაგრამ მერე წამოვედი.- როგორ მოხვდით მართლმადიდებლობაში? - ჩემს რაიონში მეუფე სპირიდონი ჩამოვიდა და მეუღლემ მთხოვა, შეხვდიო. იმის ნაცვლად, ეთქვა, წადი, სექტანტი ხარო, მითხრა, სახარება რა კარგად გცოდნია, მოდი ჩვენთან, პატრიარქის კურთხევა მაქვს, წავიდეთ ყველა რაიონში და ერთად ვიქადაგოთ მე და შენო.მერე პატრიარქმა გაიგო ჩემ შესახებ. იქ ისეთი სითბო და სინათლე დამხვდა, გულში ჩამიკრა, დავუჩოქე, შენდობა ვთხოვე. 1995 წელს დიაკვნად მაკურთხა.- მაგრამ თქვენ მაინც არ გაჩერდით ეკლესიაში, რატომ?- პატრიარქმა ორ წელიწადში ორჯერ დამიბარა მღვდლად კურთხევაზე, მაგრამ ჩემში მაინც იყო ბრძოლები. იმ პერიოდში ინდურ რელიგიას ვსწავლობდი მალულად. ერთმა მეუფემ შენ ღალატობ ეკლესიასო, მაგრამ პატრიარქთან რომ შევედი, ავუხსენი ყველაფერი და მითხრა: წადი, თუ კაბა ხელს გიშლის მსახურებაში, გაიხადე და როცა დაამთავრებ ძიებას, მაშინ მოდიო. ეს არის სიბრძნე. მას მერე 13 წელი წიგნებს ვყიდდი, ეს ძიებაში მეხმარებოდა და თან შემოსავალი მქონდა. არც მიფიქრია ის 13 წელი ტაძარში დაბრუნება, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ ეკლესიაში იყო ჩემი ადგილი. ის ორი წელი ძალიან ახლოს ვიყავი პატრიარქთან, ერთად ვჭამდით, ფულს მჩუქნიდა ხოლმე, როცა დავბრუნდი, მითხრა დაბრუნდი, მეცნიეროო.- ძიებას დღესაც განაგრძობთ? - ადამიანებისთვის მადლის კეთებაში მღვდლობა ხელს მიწყობს, თორემ მე მღვდლობის გარეშეც ვცხონდები ჩემი მართლმადიდებლობით. თუ ღმერთმა ხვალ სხვა გზა დამანახა, შეიძლება შემეცვალოს გზა.- როგორ გახდით მაგდა პაპიძისა და კანიბალიზმის საქმეში მსჯავრდადებულ ბექა შენგელიას მოძღვარი? - მე ყოველთვის დავდიოდი საპატიმროებში, კვირაში ხუთი დღე დილიდან საღამომდე იქ ვიყავი. ყველა მოძღვარს აქვს თავისი მიმართულება, ჩემი არის ციხეში ანაზღაურების გარეშე სიარული. როდესაც მაგდა პაპიძის, მოგვიანებით კი ბექა შენგელიას ამბავი გავიგე, გამიჩნდა სურვილი, მენახა. მაგდას როგორც კი გამოუტანეს განაჩენი, მასთან იმ დროიდან დავდივარ. რომ დამინახა, ჩამეხუტა, ატირდა. მე თუ მასთან შევდივარ, სულაც არ ნიშნავს, რომ ვამართლებ. ჩემი მისიაა როგორმე ღვთის ნათელი შევიდეს მასში, რომ შეძლოს მონანიება და მიხვდეს, რომ ღმერთი არ დასჯის ამის გამო. მაგდა ხატავს, თავისი სამყარო აქვს და ცდილობს თავი არ მოიკლას.

მამლუქის გოჩა

1664432338

„მამლუქი გოჩა“ გარდაიცვალა - ნახეთ, რას ამბობდა „პრაიმტაიმთან“ უკანასკნელ ინტერვიუში

76 წლის ასაკში გარდაიცვალა  ქართული ფილმის, „მამლუქის“ გმირი  ვაჟა ჯოჯუა - პატარა გოჩა. ამის შესახებ ინფორმაცია, „პრაიმტაიმს“, მისმა მეუღლემ, იამზე კიკალიამ მიაწოდა.მას შემდეგ, რაც ისტორიული ჟანრის ქართული ფილმის „მამლუქის“ ერთ-ერთი მთავარი გმირის, ხვიჩას - დავით დანელიას შესახებ სტატია გამოვაქვეყნეთ, საზოგადოების მხრიდან დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. „პრაიმტაიმის“ მკითხველი მეორე „მამლუქის“, გოჩას მოძებნას ითხოვდა. რა თქმა უნდა, ჩვენ მათ ეს თხოვნა შევუსრულეთ.ფილმი „მამლუქი“ გადაღებულია სტუდია „ქართული ფილმის“ მიერ, რომელიც პირველად ეკრანებზე ზუსტად 60 წლის წინ, 1959 წლის 3 ნოემბერს გამოჩნდა.მამლუქ გოჩას, იგივე ვაჟა ჯოჯუას, რომელიც მთელი ამ ხნის განმავლობაში ფართო საზოგადოების წინაშე არ გამოჩენილა, „პარაიმტაიმმა“ აბაშაში მიაგნო და მასთან ექსკლუზიური ინტერვიუ ჩაწერა:- 1948 წლის 14 იანვარს დავიბადე აბაშაში. საშუალო სკოლა აბაშაში დავამთავრე და შემდეგ სოხუმის უმაღლეს სასწავლებელში - საოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში ჩავირიცხე. ამჟამად 71 წლის ვარ.ვცხოვრობ აბაშაში, ლტოლვილი ვარ აფხაზეთიდან. 1976 წელს დავქორწინდი იამზე კიკალიაზე. როცა ომი დაიწყო, ცოლ-შვილით და ერთი ჩანთით გადმოვსახლდი აბაშაში.ყველაფერი მქონდა მაგრამ, ომის დროს ყველაფერი დავკარგე. ამ ეტაპზე თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ. ვცხოვრობ სოფლის ცხოვრებით, ვმუშაობ.თავისუფალ დროს კი ტელევიზორთან ვატარებ - დღევანდელი ცხოვრებით კმაყოფილი ვარ. მყავს ქალ-ვაჟი ივეტა და გივი ჯოჯუები და ოთხი შვილიშვილი - ნიკა და ლუკა ჯოჯუები, თეკლე და ელენე მესხები.- როგორ მოხვდით ლეგენდარულ ფილმში „მამლუქი“ და რამდენი წლის იყავით გადაღებების დროს?- მაშინ 10 წლის ვიყავი. სკოლის პერიოდში, ცეკვის წრიდან გასტროლზე წაგვიყვანეს ფოთში. ფილმის დამდგმელმა რეჟისორმა და სცენარის ავტორმა, ბატონმა დავით რონდელმა, პირველად სცენაზე მნახა, სრულიად შემთხვევით.იმ დროს, რეჟისორს ფილმ „მამლუქისთვის“ უკვე აყვანილი ჰყავდა ხვიჩას როლის შემსრულებელი და ეძებდა ბავშვს, ვინც გოჩას როლისთვის შესაფერისი იქნებოდა. დავითმა, ცეკვის დროს დამინახა სცენაზე და მოვეწონე. აქედან შედგა ჩვენი პირველი შეხვედრა.მე და ხვიჩა - დავით დანელია ერთი ასაკის ვართ. ამის შემდეგ შევასრულე გოჩას როლი. ფილმში მონაწილე მსახიობებიდან, არავინ აღარ არის ცოცხალი. მხოლოდ მე და ხვიჩა - დათო დანელია შემოვრჩით.ჩემს გვერდით ფილმში ლეგენდარული მსახიობები მონაწილეობდნენ - დუდუხანა წეროძე, რომელიც დედის როლს ასრულებდა, ოთარ კობერიძე (მაჰმუდი), მანანა ლონდარიძე (ცირა), აკაკი ხორავა, ლია ელიავა, გიორგი შავგულიძე, ვერიკო ანჯაფარიძე, ბუხუტი ზაქარიაძე, გურამ საღარაძე, ბელა მირიანაშვილი და სხვები.- როგორ გაგრძელდა თქვენი ცხოვრება ბავშვობაში თავსდატეხილი პოპულარობის შემდეგ?- ზღაპრული ცხოვრება მქონდა. მთელი ევროპა მაქვს მოვლილი. 6 წელი საბერძნეთში ვცხოვრობდი. ახლაც ვაპირებ წასვლას. მართალია „ბედკრული საქართველოს შვილების“ სახელით ვართ ცნობილი, მაგრამ მინდა გითხრათ, ჩვენ არ ვართ ბედკრული საქართველოს შვილები, არ არის საქართველო „ბედკრული“. დღემდე, „გოჩას“ მეძახიან აბაშაში და შვილებს „ჩემი გმირის“ ისტორიას აცნობენ.- „მამლუქის“ გარდა, თუ გაქვთ მონაწილეობა მიღებული სხვა ფილმებში?- არა, არც ერთ ფილმში აღარ მიმიღია მონაწილეობა. სკოლა სოხუმში დავამთავრე. თბილისში წამყვანი არავინ მყავდა და კინოკარიერა ვეღარ გავაგრძელე. თბილისში რომ მეცხოვრა, ალბათ ბედი გამიღიმებდა და არავინ იცის როგორ განვითარდებოდა ჩემი მოღვაწეობა. არ იყო მაშინ ის ცხოვრება, როგორიც ახლა არის. მშობლებს ეკონომიურად უჭირდათ და ჩემი თბილისში ჩამოყვანა ვერ შეძლეს.- რა ურთიერთობა აქვს  ამ ეტაპზე „გოჩას“ და „ხვიჩას“?- დათოსთან დიდი ხანია აღარ მაქვს კონტაქტი. ვიცი, რომ ადრე პოლონეთში ცხოვრობდა. რუსი მეუღლე ჰყავს და ერთი ვაჟი. გასულ წლებში ხშირი კონტაქტი გვქონდა, მაგრამ წლებია აღარ დამკონტაქტებია.- თქვენთან ინტერვიუ ჩვენმა მკითხველმა მოითხოვა. გინდათ რამე უთხრათ მათ?- მიყვარს ძალიან ჩემი საქართველო. ვამაყობ, რომ მე ვარ ქართველი. დიდი მადლობა ჩემს ერს ასეთი სითბოსთვის და სიყვარულისთვის. გმადლობთ, რომ ისევ ვახსოვარ ჩემს ხალხს.

merab mindiashvili

1664291268

ცოცხლად წვავდნენ და ის მაინც შავლეგოს მღეროდა  - გაუგონარი სიმამაცისა და ერთიანობის სიმბოლოდ ქცეული ქართველი კაცის ისტორია

მერაბ მინდიაშვილზე, ლეგენდები ჯერ კიდევ მის სიცოცხლეში დადიოდა. აქტიურად იყო ჩაბმული რუსი და ოსი სამხედროების წინააღმდეგ გამართულ თავდაცვით ბრძოლებში.ერთი შეხედვით უბრალო ქემერტელი ბიჭი, შიშის ზარს სცემდა ოსებს და სასტიკადაც უსწორდებოდა ყოველ უსამართლობაზე მათ. ამბობდნენ, რომ სიმამაცით განთქმული მებრძოლის მოკვლისთვის ოსებს ჯილდოც კი ჰქონდა დაწესებული. მერე როცა განაჩენი სისრულეში მოიყვანეს, სეპარატისტებს ცხინვალში ფოიერვერკიც კი გაუსვრიათ.ფოიერვეკამდე კი იყო წამება, გაუგონარი და შემზარავი...1991 წლის 18 მარტს, გამთენიისას, მერაბ მინდიაშვილი და მისი თანამებრძოლი, ზურაბ ხაბარელი, ერედვის გზის გავლით, ზვიად გამსახურდიასთან მიდიოდნენ. ზურაბ ხაბარელი მისი „ქვისლი“ იყო. ოსებმა გაიგეს, რომ მერაბი და მისი თანამებრძოლი, ზვიადთან შესახვედრად მიდიოდნენ, ისიც იცოდნენ, თუ რომელი გზით უნდა წასულიყვნენ. ოსმა სეპარატისტები მერაბს ჩაუსაფრდნენ. პირველი ტყვია, ზვიად ხაბარელს მოხვდა და ადგილზე დაიღუპა. მერაბი, ამ დროს, მანქანის საჭესთან იჯდა. ცეცხლი რომ გაუხსნეს, მანქანიდან გადმოხტა. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, მაგრამ დაჭრილი თანამებრძოლი არ დაუტოვებია, მის დასახმარებლად უკან მიტრიალდა. სწორედ ამ დროს, მერაბს, ტყვია, მუცელში მოხვდა; დაჭრილი ტყვედ აიყვანეს.ოსმა სეპარატისტებმა, მერაბ მინდიაშვილი, ერედვის გზაზე, ხეზე მიაბეს და ცოცხლად დაწვეს. ცოცხლად წვავდნენ და ის მაინც „შავლეგოს“ მღეროდა.ეს ისტორია წლების შემდეგ, მის წამებაში მონაწილე ერთ-ერთმა ოსმა მოყვა: „ისე მოხდა, რომ 1991 წელს, დიდი ლიახვის ხეობაში, ხეზე მიბმული ერთი ქართველი მღეროდა, ვიდრე ცეცხლმა, მისი სხეული, ფერფლად არ აქცია.“მაშინ მერაბის მეუღლე ორსულად იყო, მეოთხე შვილს ელოდებოდა.წლების შემდეგ მისი შვილები გაიხსენებენ, რომ მათ მებრძოლ, გმირ მამას, იმ საბედისწერო დღეს იარაღიც არ ჰქონდა წაღებული... იმდენად ცოტა ადამიანმა იცოდა მისი გადაადგილების მარშრუტი, რომ არ ჰქონდა იმის ეჭვი, რომ გზაში ვინმე დახვდებოდა.მისი ოჯახი დღემდე ამ მძიმე ტრაგედიით ცხოვრობს. ამბობენ, დრო ყველაფრის მკურნალიაო, მაგრამ ამაოდ. დღესაც მაშინდელივით სტკივათ და მოუშუშებელ იარად რჩება 1991 წლის საბედისწერო 18 მარტი.31 წლის წინანდელ ტრაგიკულ ისტორიას, რომელმაც მთელი საქართველო შეძრა, „პრაიმტაიმთან“ მერაბის ბავშვობის მეგობარი, მეზობელი და თანამებრძოლი ნუგზარ ყაულაშვილი იხსენებს.„მე და მინდია ერთად ვიზრდებოდით. ჩვენს შორის ასაკობრივი სხვაობა სამი-ოთხი წელია. ბავშობიდან უშიშარი იყო. ფიზიკურად ძლიერი, პრინციპული და ჯიუტი იყო, ამის გამო პაპამ ზედმეტ სახელად „ვირო“ შეარქვა. ჩემი ძმა და მინდია მძღოლად მუშაობდნენ, რუსეთში დაჰქონდათ ტვირთი. 1989 წლის ნოემბრიდან რუსეთიდან ჩამოსვლის შემდეგ, მებრძოლი გახდა. როცა მინდია სოფელში იყო, მცხოვრებლებს არაფრის შიში აღარ ჰქონდათ. ყველა უყვარდა და მასზეც გიჟდებოდნენ. ძალიან უშუალო და მეგობრული იყო. საკმარისი იყო ერთხელ მაინც გენახა, რომ სამუდამოდ დაგმახსოვრებოდა. სიმართლის მოყვარული კაცი იყო და ასეთი წავიდა ამ ქვეყნად.როცა ქართველებსა და ოსებს შორის მდგომარეობა დაიძაბა და ოსი სეპარატისტები ქართველებს ავიწროებდნენ, მერაბი, პირველი შეუერთდა ეროვნულ მოძრაობას - იარაღიც, პირველად, ყველა ოჯახს დაურიგა. მოსახლეობას შეეძლო, აგრესიული სეპარატისტული დაჯგუფებებისთვის წინააღმდეგობა გაეწია. დიდ წილად, ამის წყალობითაც იყო, რომ თითქმის 2008 წლამდე შევინარჩუნეთ დიდი ლიახვის ხეობა - საქართველოს განუყოფელი ნაწილი...“- ამბობს ნუგზარ ყაულაშვილი.„1991 წლის 18 მარტს, დილის შვიდ საათზე ვნახე. უბნიდან გავაცილეთ, რამდენიმე საათში ტყიდან ამოსული კვამლი, რომ შევნიშნეთ, ცუდად გვენიშნა. რომ ავედით საშინელი სურათი დაგვხვდა. მისი სხეული დანახშირებული იყო...მესამე დღეს დავასაფლავეთ... სამძიმარზე ადამიანების ნაკადი არ წყდებოდა, ვინ აღარ მოდიოდა, საიდან აღარ ჩამოდიოდნენ...სანამ ეს ტრაგედია დატრიალდებოდა, დაახლოებით სამი კვირით ადრე, დიდი ლიახვის ხეობის 9 სოფლის მოსახლეობა შეიკრიბა და მინდია აირჩიეს მეთაურად. მასზე ლეგენდები დადიოდა. ხან მწამებლად მონათლეს, ხანაც ავაზაკად, მაგრამ ეს ყველაფერი ტყუილი იყო. მინდია სიმართლის მოყვარული, ალალი და მართალი კაცი გახლდათ. არ ჰქონდა მნიშვნელობა რა ეროვნების ადამიანზე იყო საუბარი, ის ყოველთვის სიმართლის მხარეს იდგა და ბოლომდე გაჰქონდა თავისი სიმართლე. ბევრს მისი სამართლიანობა არ მოსწონდა. ოსი სეპარატისტები მუქარებს უთვლიდნენ, სადაც დაგიჭერთ ცოცხლად მოგხარშავთო, ამაზე ხალისობდა - თუ დამიჭირეს რაც უნდათ ის მიქნანო. მუქარაც არ აშინებდა... თვითონ უღალატო კაცი იყო, მაგრამ საუბედუროდ მას უღალატეს...როცა ცოცხლად წვავდნენ და ის მაინც „შავლეგოს“ მღეროდა, თვითონ ოსებსაც უკვირდათ, ვინ არის ამისთანა ან ამდენი ძალა საიდან აქვსო.მაშინ როცა ეს ტრაგედია დატრიალდა, მინდიას ორსული მეუღლე და სამი შვილი ჰყავდა. მისი გარდაცვალების შემდეგ დაიბადა მისი შვილი, მეოთხეც გოგონა გაუჩნდა.იმ ტრაგედიის ადგილას, სადაც მინდია დაწვეს, წლების შემდეგ კიდევ ერთი ტრაგედია დატრიალდა... ვიროს ქვისლის ძმამ გადაწყვიტა შური ეძია ბიჭების მკვლელებზე. დიდხანს ეძებდა ამ სისასტიკის ჩამდენებს. ერთ დღესაც უთხრეს, რომ მკვლელი ვიპოვეთ, სადაც შენი ძმა და მინდია მოკლეს, იმ ადგილას მოვიყვანთ და რაც გინდა ის უქენიო. მოტყუებით მიიყვანეს და ისიც იმავე ადგილას მოკლეს...“- ამბობს ნუგზარ ყაულაშვილი.მერაბ მინდიაშვილი 1957 წლის 14 იანვარს, სოფელ ქემერტში დაიბადა. ის 1989-91 წლებში რუსი სამხედროებისა და ოსი სეპარატისტების წინააღმდეგ თავდაცვით ბრძოლებში აქტიურად მონაწილეობდა.

meri kapeliani

1664283716

რუს ჯარისკაცებს მისი დაჭერა სურდათ... მერის ჯიბეში ხელყუმბარა ედო, ამოიღო, თავი აიფეთქა და ისინიც თან გაიყოლა - გმირი ქალის უკანასკნელ წუთებს ძმა იხსენებს

ეს კიდევ ერთი გმირული ისტორიაა კამანის ბრძოლიდან.  მერი კაპელიანი აფხაზეთში საომარი მოქმედებების დაწყებისთანავე გვერდით დაუდგა თანასოფლელებს. ასეულის მებრძოლებს ეხმარებოდა და საჭიროების შემთხვევაში პირველად სამედიცინო დახმარებას უწევდა.ორი პატარა შვილი, ნათესავებთან ჰყავდა დატოვებული, თვითონ კი კამანში მერბძოლებთან ერთად იმყოფებოდა. მის ასეულში სხვა თანასოფლელებთან ერთად მისი მეუღლე ალექსანდრე გამსახურდიაც იბრძოდა.1993 წლის 5 ივლისს, მაშინ როდესაც საწინააღმდეგო მხრიდან კამანზე ფართომასშტაბიანი შემოტევა დაიწყო, მერი პაკელიანი თავის თანამებრძოლებთან პირველ საგუშაგოზე იმყოფებოდა, აქვე იყო მისი მეუღლეც. როდესაც მტერი მიუახლოვდათ, მერის უბრძანეს იქაურობას გასცლოდა და იქვე ახლოს ეკლესიისთვის შეეფარებინა თავი.მიუხედავად იმისა, რომ მეუღლის დატოვება უჭირდა, იძულებული გახდა საგუშაგოდან წასულიყო. ეკლესიისაკენ გაიქცა. მეუღლემ თვალი გააყოლა და დაინახა, თუ ეკლესიის ეზოს შესასვლელში როგორ წაბორძიკდა...იქ რუსი ჯარისკაცები დახვდნენ, რომლებსაც მისი დაჭერა სურდათ... მერის ჯიბეში ხელყუმბარა ედო, ამოიღო, თავი აიფეთქა და ისინიც თან გაიყოლაამ მძიმე ისტორიას, მერის ძმა, ვახტანგ კაპელიანი იხსენებს.

თამილა გასვიანი

1664279940

VIDEO: სიმამაცისა და გაუტეხელობის სიმბოლო - თამილა გასვიანის სულის შემძვრელი ისტორია

ქართველების გმირობაზე ბევრი თქმულა და დაწერილა, ახალს ვერც ახლა გეტყვით, მაგრამ ადამიანები, რომლებმაც ჩვენი ქვეყნის უახლესი ისტორია დაწერეს, გახსენებას ნამდვილად იმსახურებენ. ერთ ქალზე უნდა გიამბოთ, ომის ვეტერანზე, სიმამაცის, გაუტეხელობის და ერთიანობის სიმბოლოდ, რომ იქცა ისეთ ქალზე.თამილა გასვიანის სულის შემძვრელი ისტორია აფხაზეთის ომს და მის დედმამიშვილებს უკავშირდება. ის თავადაც აფხაზეთის ომის ვეტერანია. 

ბაბუშერას ტრაგედია

1664279349

VIDEO: ტრაგიკული ისტორია - რას იხსენებს დედა, რომლის ორი შვილი თვითმფრინავის აფეთქებას ემსხვერპლა

სოფელ ასურეთის მხოლოდ ერთი უბნიდან, 7 მებრძოლი აფხაზეთის ომში დაიღუპა. აქედან ორი გარდაცვლილი მარგარიტა გურგენიძის შვილი იყო.28 წლის სოსო და კობა გურგენიძეები ბაბუშერას აეროპორტში თვითმფრინავის აფეთქებას ემსხვერპლნენ. ასევე ნახეთ: ჰოლივუდში დაწერილ სცენარს არ ვყვები… არავის უნდა ამის მოყოლა… – დავით კაკულიას სულისშემძვრელი ინტერვიუ