მაია ბითაძე

პოლიტიკა 1708418797

მაია ბითაძემ შოვის ტრაგედიასთან დაკავშირებით გავრცელებულ ყალბ მოსაზრებებთან დაკავშირებით ბრიფინგი გამართა

გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების კომიტეტის თავმჯდომარემ მაია ბითაძემ ბრიფინგი გამართა, სადაც შოვის ტრაგედიასთან დაკავშირებით გავრცელებულ ყალბ ინფორმაციებთან დაკავშირებით ისაუბრა. მისი თქმით, შოვის ტრაგედიასთან დაკავშირებით, საზოგადოებაში არსებულ ყველა შეკითხვას რომ  ამომწურავი პასუხი გასცემოდა გარემოს ეროვნულმა სააგენტომ შეფასების პროცესში ჩართო შვეიცარიელი ექსპერტები, რომელთაც ევროპის მასშტაბით მსგავსი სტიქიური მოვლენების შეფასების მრავალწლიანი გამოცდილება აქვთ. შვეიცარიელმა  სპეციალისტებმა თანამედროვე ტექნოლოგიების გამოყენებით შეისწავლეს და გადაამოწმეს გარემოს ეროვნული სააგენტოს მიერ მოპოვებული და დამუშავებული მასალები, რის შედეგადაც მათ დაადასტურეს  პირველად დასკვნაში გამოქვეყნებული ყველა ძირითადი  ასპექტი, რითაც პასუხი გაეცა საზოგადოების ყველა კითხვას.კომიტეტის თავმჯდომარემ დეტალურად გამოყო ყველა ის საკითხი, რომელთა თაობაზეც დაუსაბუთებელი მოსაზრებები ვრცელდება. მისი თმით, შვეიცარიელი ექსპერტების დასკვნით დადასტურდა, რომ სტიქიის განვითარებამდე, მდინარე ბუბისწყლის აუზში წყლის გრძელვადიან  შეგუბებას ადგილი არ ჰქონია, რასაც ადასტურებს სტიქიამდე დაახლოებით 3 საათით ადრე გადაღებული სატელიტური სურათები და მდინარე ჭანჭახზე (რიონის შესართავთან) არსებული ჰიდროლოგიური სადგურის მონაცემები. უცხოელი ექსპერტების დასკვნით  შოვში დამანგრეველი მეწყრის მიზეზად დასახელდა კლიმატის ცვლილების ფონზე მყინვარის ინტენსიური დნობა, რამაც გამოიწვია მყინვარი ბუბას სათავეებში 1 მილიონი კუბური მეტრი კლდე-ზვავის ჩამოშლა, რამაც ხელი შეუწყო ჯამში 4 მილიონი კუბური მეტრი მეწყრისა და ღვარცოფის ფორმირებას.მეორე საკითხი, რომელზეც მაია ბითაძემ ყურადღება გაამახვილა, ხე-ტყის უკანონო ჭრასთან დაკავშირებით გავრცელებული ხმაა, რომელიც თითქოს სტიქიის ერთ-ერთი მიზეზი იყო. მისი თქმით, შვეიცარიელი ექსპერტების დასკვნაში ხე-ტყის უკანონო ჭრა სტიქიის გამომწვევ მიზეზად არ სახელდება. მით უფრო, რომ იმ ტერიტორიაზე ტყე არ არის.„საზოგადოებაში ამბობდნენ, რომ თითქოს კაპიტალური დამცავი ნაგებობა რომ ყოფილიყო შეაკავებდა მეწყერს და ღვარცოფს და არ ექნებოდა ასეთი დამანგრეველი შედეგები.  შვეიცარიელი ექსპერტების დასკვნით, მსგავსი ტიპის ხეობებში,  კაპიტალური დამცავი ნაგებობების მშენებლობა ასეთი მასშტაბის სტიქიურ პროცესებს ვერ შეაკავებდა.  მსოფლიოში  ამ დროისთვის  საუკეთესო და ყველაზე ეფექტიან გზას, ადამიანებისა და ინფრასტრუქტურის დასაცავად, ტერიტორიის სწორი სივრცითი დაგეგმარება წარმოადგენს. ასევე ამბობდნენ რომ თითქოს  განგაშის სისტემის არსებობის შემთხვევაში შეიძლებოდა ტრაგედიის თავიდან აცილება. სინამდვილეში, შვეიცარიელი ექსპერტების დასკვნით საუკეთესო და ყველაზე თანამედროვე განგაშის სისტემების არსებობის შემთხვევაშიც კი, გაფრთხილების დრო იმდენად მცირეა, რომ არათუ სტიქიის ზონიდან, არამედ მიმდებარე დასახლებებიდანაც კი მოსახლეობის დროული ევაკუაცია ხშირ შემთხვევაში თეორიულადაც კი შეუძლებელია“, - განაცხადა მაია ბითაძემ.მან ბრიფინგზე  ასევე ისაუბრა შვეიცარიელი ექპერტების მიერ გაცემულ რეკომენდაციებზე, რომლის შესაბამისადაც საჭიროა საქართველოს ტერიტორიაზე მყინვარული ხეობების ქვემო წელში არსებული დასახლებული პუნქტების და ინფრასტრუქტურის საფრთხეების/რისკების შეფასება, რისკის ზონაში არსებული დასახლებული პუნქტების იდენტიფიცირება და შესაბამისი პირველადი რეკომენდაციების მომზადება. „ასევე შესაძლებელია დეტალური კვლევების საფუძველზე,  ცალკეულ შემთხვევაში მონიტორინგისა და გაფრთხილების კომპლექსური სისტემების გამოყენებაც. ექსპერტების რეკომენდაციით, მდინარე ბუბისწყლის ხეობაში სტიქიის გავრცელების არეალში (26 ჰა) დაუშვებელია რაიმე სახის ახალი ინფრასტრუქტურის მოწყობა და არსებული შენობა-ნაგებობების ფუნქციონირება. ასევე, აღნიშნულ  ხეობაში და კურორტ შოვის სტიქიის გავრცელების არეალისათვის უნდა შემუშავდეს გადაადგილების წესები და მოეწყოს შესაბამისი გამაფრთხილებელი ნიშნები“, - განაცხადა მაია ბითაძემ.

soso

კულტურა 1707404715

"შეთეს და გედიას ჩხუბი ხომ გახსოვთ?! დადგმულიც იყო, მაგრამ ნამდვილადაც ვჩხუბობდით. მერე, კომპენსაციის მიზნით, სოსო საჭმელად მეპატიჟებოდა" - "ნატვრის ხეში" დაწყებული მეგობრობის ამბავი

არის როლები და სახეები, რომლებიც მუდმივად რჩება როგორც თავად მსახიობის ცხოვრებაში, ისე მაყურებლის მეხსიერებაში. "ნატვრის ხის" სამივე მთავარი პერსონაჟი - მარიტა, გედია და შეთე, სწორედ ამგვარი სახეებია. ლიკაც, სოსოც და ზაზაც ბოლომდე ამ ფილმის გმირებად დარჩნენ...სოსო ჯაჭვლიანი და ზაზა კოლელიშვილი თენგიზ აბულაძის ამ გენიალური ფილმის გადასაღებ მოედანზე დაახლოვდნენ. ზაზა 18 წლის იყო, სოსო - წელიწად-ნახევრით უმცროსი.ერთმა ყურებამდე შეყვარებული გედიას როლი შეასრულა, მეორემ - შეთესი, რომელსაც გარიგებით რთავენ ცოლს. გლეხის ულამაზესი მარიტას გამო მათი გმირები დაუძინებელ მტრად ექცნენ ერთმანეთს.კადრს მიღმა გაჩაღებული მეგობრობა ეკრანზე უნდა დაევიწყებინათ, ეს კი, გენიოსი რეჟისორის წყალობით, საუკეთესოდ გამოუვიდათ. ჩხუბიც ისეთი ბუნებრივი ჰქონდათ, რომ ერთმანეთს დარტყმისგან სისხლჩაქცევებს უჩენდნენ. აბა, მშრალად ვინ დაუძვრებოდა მკლავჭიდში მსოფლიო ჩემპიონ სოსო ჯაჭვლიანს. მერე, კადრს მიღმა, დაჟეჟილ "შეთეს" "გედია" საჭმელად ეპატიჟებოდა...ზაზა კოლელიშვილი: - გადაღების დროს, მთელი წლის მანძილზე, მე და სოსო თითქმის ყოველდღე ერთად ვიყავით. ერთ ოთახში ვცხოვრობდით. ჩვენს ოთახში გადაღებების მერე სუფრა იშლებოდა და ვეპატიჟებოდით ყველას, ჩვენს ლეგენდებს - სესილია თაყაიშვილს, სოფიკო ჭიაურელს, თინა ბურბუთაშვილს, ეროსი მანჯგალაძეს, კახი კავსაძეს, კოტე დაუშვილს, რამაზ ჩხიკვაძეს, ჯემალ ღაღანიძეს, გივი ბერიკაშვილს, ყველას... ეს იყო დიდი ზეიმი და ბედნიერება. წარმოგიდგენიათ, მათთან ერთად ვახშამი რა იყო?! დაუვიწყარი რამ...ბატონი თენგიზ აბულაძე სამ ჭიქას დალევდა და სუფრას პირველი ტოვებდა, სამუშაოდ მიდიოდა, ჩვენ კი დაგვიბარებდა - თვალები გქონდეთ კრიალაო. დიდი მსახიობები მაგალითს გვაძლევდნენ ახალგაზრდებს და ზედმეტს არც ისინი სვამდნენ. ნაბახუსევზე თვალები სულ სხვა გამომეტყველებისაა ეკრანზე, კამერა მგრძნობიარეა, შეშუპებულ თვალებს მაშინვე აფიქსირებს. ამიტომ გვარიგებდა მაესტრო.მე წელიწად-ნახევრით ვარ სოსოზე უფროსი. წამოდიო, მითხრა და სასადილოში დამპატიჟა. იქ მოხდა ჩვენი გაცნობა. მებუფეტე ეკითხება სოსოს, რას უკვეთავთ და რამდენსო? მხოლოდ მე და სოსო ვართ. ხუთი ბიფშტექსი და ხუთი ლიმონათიო. მე ვუთხარი, არ მშია, მხოლოდ ლიმონათს დავლევ-მეთქი. მაშინ - ხუთი ლიმონათი და ოთხი ბიფშტექსიო. წარმოიდგინეთ, ოთხი ბიფშტექსი შეჭამა, გაოცებული ვუყურებდი. დღე და ღამე ვარჯიშობდა იქაც, გადაღებების პარალელურად. იმ პერიოდში სპორტულ კარიერაში წარმატება ჰქონდა. მსოფლიოს ჩემპიონი იარიკინი დაამარცხა. დიდ იმედებს ამყარებდნენ სოსოზე, მაგრამ კოჭის ტრავმის გამო ნელ-ნელა შეეშვა სპორტს და გადაერთო კინოზე. შეთეს და გედიას ჩხუბის ეპიზოდი ხომ გახსოვთ?! სად არ გადავიღეთ, ბოლოს ხორნაბუჯის ციხეზე ათ წუთიანი ჩხუბი გადაიღეს. მაგრამ ბოლოს 58 წამიანი მონაკვეთი დარჩა ფილმში.წარმოიდგინეთ, რა დღე გაგვატარა თენგიზ აბულაძემ! გადაღების დროს დადგმული ჩხუბი იყო, ვიცოდით აპაჩით (დადგმული დარტყმა) მუშაობა. მაგრამ როცა მართლა მოგხვდება, მწარდები და პასუხობ. იყო მომენტები, მართლა ვარტყამდით ერთმანეთს. ერთმანეთი დავლეწეთ, ყურების უკან სულ სისხლჩაქცევები მქონდა. ყურებზე ხელს მკიდებდა და თავს მიწაზე მარტყმევინებდა. მერე, კომპენსაციის მიზნით, საჭმელად მეპატიჟებოდა.ფარიკაობის და სასცენო მოძრაობის პედაგოგი - შოთა სხირტლაძე გვადგმევინებდა ჩხუბის კადრებს, ჩვენი უფროსი ძმაკაცი იყო. პენოპლასტის ქვები დაამზადეს, რომ ერთ სცენაში სოსოსთვის თავში ჩაერტყათ. ეს გაკეთებული ქვები ნამდვილ ქვებს შორის ეგდო და შოთას შეეშალა და ერთი დუბლის დროს, ნამდვილი ქვა ისე ჩაარტყა სოსოს, რომ თავი გაუტეხა. ლიკას რაც შეეხება, დასამალი არ არის, რომ ბიჭები, "ნატვრის ხის" გადაღების დროს, მასზე ვიყავით შეყვარებული. თან იცით, როგორ გვიყვარდა? მასთან ფიზიკურ სიახლოვეს საკუთარ თავსაც ვერ ვკადრებდით. იმდენად სუფთა და ხალასი იყო ლიკა, რომ მხოლოდ წრფელი სიყვარულით გვიყვარდა. ბიჭებს ერთმანეთისთვის თავ-ყბა დაგვილეწია მისი გულისთვის. ვინმე უშნოდ თუ იხუმრებდა ლიკაზე, მე ვურტყამდი, სოსოს ვაწოდებდი და მერე ის კვანძავდა და ყრიდა.ვირზე შესმული ლიკას კადრების გადაღების დროს, როცა ტალახისგან და წვიმისგან სველდებოდა, მისი ნებით, მხოლოდ მე ამყავდა ხელში და მანქანაში ვსვამდი, რომ სიღნაღის სასტუმროში წაგვეყვანა, სადაც ერთ ნომერში ცხელ აბაზანას იღებდა, რომ არ გაცივებულიყო. ხელში აყვანილი მანქანამდე დიდხანს რომ მეტარებინა, მძღოლს ვეუბნებოდი, მანქანა შორს დააყენე, თორემ საბურავებს დაგიჭრი-მეთქი... "ნატვრის ხის" შემდეგ, როცა ცოლი შევირთე, სოსო ჩემი მეჯვარე და ორი შვილის ნათლია გახდა. ასევე დაგაინტერესებთ: „საცოლე თვალწინ მოუკლეს, გოგონა გაქანებული მატარებლის ქვეშ ჩააგდეს...“ - საინტერესო ფაქტები სერგო ფარაჯანოვზე, რომელიც დღეს 100 წლის გახდებოდა"ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა"ხშირად ჰყვება ხოლმე, პალტო არ მქონდა და გიორგიმ, თავისი პირველი ხელფასით მიყიდაო. ერთმანეთს უვლიდნენ..." - კირა ანდრონიკაშვილი ელდარ შენგელაიაზე

festivalze

კულტურა 1706544118

"არ შეიძლება ადამიანმა, ფულის გულისთვის, საკუთარი სინდისი გაყიდოს. ეს პატარა და ძველი ფორმულა ყოველთვის ძალაშია..." - ქართველების ფილმი, რომელმაც ნიუ-იორკის ფესტივალზე ჯილდო აიღო

რეალურ ამბავზე გადაღებული მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმის - "ილუზიის" საპრემიერო ჩვენება პირდაპირ ნიუ-იორკის კინო ფესტივალზე შედგა. ქართველების ფსიქოლოგიურმა დრამამ ფესტივალზე პრიზი აიღო. სურათმა ჟიურის ყურადღება სცენარით მიიქცია. "ილუზიის" ერთ-ერთი სცენარის ავტორი მზექალა გოგოჭური გახლავთ, რომელიც უკვე ერთი წელია, რაც ამერიკაში იმყოფება. სცენარის თანაავტორები ლუკა მჭედლიშვილი და ჯოზეფ დი ქროსი არიან. ფილმის რეჟისორი კი გიორგი ტყემალაძეა. ოთხ წლიანი ამერიკული ცხოვრების თავზე, ახალგაზრდა ხელოვანმა, უკვე მესამე მოკლემეტრაჟიანი ფილმის გადაღება მოახერხა. არის მიზანსწრაფული, საქმეზე უზომოდ შეყვარებული  და არტისტულად მოუსვენარი. ამაზე ის ფაქტიც მეტყველებს, რომ ამერიკული უზარმაზარი ინდუსტრიის ნაწილად იქცა და წინ ჯიუტად მიიწევს. ტემპზე ეტყობა, რომ გაჩერებას არ აპირებს. საქართველოდან გულშემატკივრები ამხნევებენ. მათ შორის, პედაგოგი გიორგი ოვაშვილია. რეჟისორი, ახალბედა კოლეგას, მისთვის შესაფერისი საფესტივალო ცხოვრების რიტმისთვის ფეხის აწყობას ასწავლის. პროფესიონალის რეკომენდაციები ამართლებს. წინ არაერთი გამოწვევაა...გიორგის ფილმი - "მე ვარ შენი" (როგორც "საუკეთესო დრამა" და საუკეთესოს მსახიობი) ხუთი კინო ფესტივალის გამარჯვებული მოკლემეტრაჟიანი ფილმია. პირველი ნამუშევარი კი ამერიკულ-ქართული ფილმი "რომანსია". მოკლედ, გიორგის ანგარიშზე საქართველოში - ოთხი და ამერიკაში კი სამი მოკლემტაჟიანი ფილმია.ახლა "ილუზია" საფესტივალო ცხოვრებას გადის. რამდენიმე კვირაში ვაშინგტონის ფესტივალის მაყურებლის წინაშე წარდგებიან. ამერიკული კინოს ქართველი შემქმნელები ამ დღეს სიხარულით ელიან."პრაიმტაიმის" მკითხველს, პატარა ფილმის წარმატებულ დასაწყისზე, მზექალა გოგოჭური და გიორგი ტყემალაძე უყვებიან.მზექალა გოგოჭური: ამერიკაში შარშან გაზაფხულზე ჩამოვედი და ახლობელმა, თამარ გოგატიშვილმა (მადლობას ვუხდი), ქართველ ახალგაზრდებთან მოკლემეტრაჟიან ფილმებზე მუშაობა შემომთავაზა. გიორგი ტყემალაძე და ლუკა მჭედლიშვილი უკვე ოთხი-ხუთი წელია ამერიკულ კინემატოგრაფში მოღვაწეობენ და საკმაოდ წარმატებითაც. წერენ სცენარებს, იღებენ ფილმებს. გიორგი იღებს, ლუკა მონაწილეობს კიდეც ფილმებში. ბიჭებმა გამაცნეს იმ მოკლემეტრაჟიანი ფილმის სცენარი, რომლზედაც იმხანად მუშაობდნენ. სცენარი საინტერესო მეჩვენა, დატვირთული ღრმა სულიერი განცდებით. მთავარი პერსონაჟი ფსიქოლოგიური წნეხის ქვეშ იმყოფება. "ილუზია" ათწუთიანია, მაგრამ განცდებითა და ემოციებით სავსეა. ეხება დამნაშავეს, რომელსაც სასამართლომ დანაშაული ვერ დაუმტკიცა; "დამშვიდებული სინდისით" გამოდის სასამართლოდან და იწყებს ცხოვრებას.ბიჭებს ეცოდებოდათ გმირი, მისი ჩადენილი ცოდვების გამო და სურდათ მისთვის რაიმე შვება მოეტანათ, მაგრამ მე ფინალი შევცვალე. ამისთვის ორკვირიანი საუბრები დაგვჭირდა. მე დავარწმუნე, რომ ფილმს ჰქონოდა ის ფინალი, რაც აქვს. ანუ გმირი დაიტანჯა სინანულით. ის შვებას ვერ იპოვის! საბოლოოდ, გიორგიმ თქვა, რა კარგია, რომ შევცვალეთ ფინალი, სწორედ მან მოუტანა ფილმს გარკვეული წარმატებაო.მე მიმაჩნია, რომ სამივეს თანაბარი წვლილი მიგვიძღვის ამ სცენარის შექმნაში. მიმაჩნია, რომ თუ ეს სცენარი დასახელდა, როგორც საუკეთესო, ამ ჯილდოს სამივე ვინაწილებთ. თემა, რომელიც ბიჭებმა აირჩიეს, ძალიან მნიშვნელოვანია. ეს რეალური ამბავია, გიორგიმ სადღაც მოისმინა, ოდნავ შეცვალა და გაოცებულმა და აღშფოთებულმა გადაწყვიტა ამ მოვლენის მიმართ საკუთარი აზრი გამოეხატა. ამით საზოგადოებას თავისი ზნეობრივი მაღალი საფეხურები დაანახა. ეს სასიამოვნოა და როგორც ჩანს, დაფასდა.ფილმში ადამიანის სულიერებაა წამოწეული. დღეს, ამ ციფრულ საუკუნეში, სადაც ფულის აღზევება მიდის, არაფრით არ შეიძლება ადამიანის სულიერი სამყარო - სინდისი, ადამიანობა, სიყვარული შეეწიროს. არ შეიძლება ადამიანმა ფულის გულისთვის საკუთარი სინდისი გაყიდოს. ეს პატარა და ძველი ფორმულა ყოველთვის ძალაშია და საჭიროა, ის ადამიანებს, დროდადრო, შევახსენოთ. არ შეიძლება ადამიანის მომავალი კეთილდღეობა სიხარბეზე, ბოროტებასა და გაუტანლობაზე იყოს აგებული. მადლობა ჟიურის და ამერიკას, რომელიც გაძლევს იმის საშუალებას, რომ ყოველთვის მოტივირებული იყო. ეს ლეგენდა არ არის. ეს აქ რეალობაა. თუ გაქვს გარკვეული ცოდნა და უნარი, ამერიკაში გიფასდება. თან ნებისმიერ ასაკსა და ასპარეზზე, შეგიძლია საქმე წამოიწყო და საუკეთესო შედეგებს მიაღწიო. მიხარია, ამ ნიჭიერ ბიჭებთან ერთად მუშაობა. ლუკა ცალკეული ფანტაზიებით მამარაგებს. მე სიუჟეტებად ვაქცევ, მათ შორის ლოგიკური ჯაჭვის გაბმას ვცდილობ... და ასე ვმუშაობთ.ამ ფილმის წყალობით, ამერიკული კინემატოგრაფის საიტზე, დამარეგისტრირეს როგორც სცენარისტი. ანუ მე უკვე ამერიკელ ხელოვანთა სიას მივეკუთვნები და მიხარია. სასიამოვნოა.გიორგი ტყემალაძე ოთხი წელია ამერიკაშია. ნიუ იორკი, ლოს-ანჯელესი, ჩიკაგო, ვაშინგტონი, ისევ - ნიუ იორკი. საფესტივალო ცხოვრების მატარებელს დაჰყვება.ახლაც ამგვარად მიუყვება საკუთარი მოკლემეტრაჟინი ფილმების გაკვალული გზის ბილიკებს. "პრაიმტაიმთან" ამბობს, რომ მოკლე ფილმების გადაღება ძალიან ადრეულ ასაკში დაიწყო. ამ საქმისადმი გიორგის სიყვარულის შემხედვარენი, ნახევრად ხუმრობით ეუბნებიან, რეჟისურა წინა ცხოვრებიდან გაქვს გადმოყოლილიო.ამბობს, რომ კოლოსალური შრომა ჩადო საქმეში, რომელიც ასე ძალიან უყვარს.მისი პედაგოგები ბუბა ხოტივარი და გიორგი ოვაშვილი არიან. რეჟისორებს ემადლიერება. გიორგი ოვაშვილი, კარიერისთვის სასარგებლო კონტაქტების მოძიებაში, დღემდე ეხმარება. გიორგი ტყემალაძე: გიორგი მირჩევს, რომელ ფესტივალზე გავგზავნო ფილმი, რომლის მოთხოვნებს აკმაყოფილებს. რეკომენდაციას მიწევს, ეს პროცესი არ დასრულებულა. მოკლედ, "ილუზია" ერთწლიან საფესტივალო ცხოვრებაში ჩაება. რა შედეგსაც დადებს, შემდეგი ფილმის ბედიც იმის მიხედვით გადაწყდება. ჩვენგან "ილუზიის" მთავარი მესიჯია, არ არსებობს დაფარული, რაც არ გაცხადდეს. ამ ეტაპზე მოკლემეტრაჟიან ფილმებს ვიღებ, რადგან ჯერ, მგონია, რომ სრულმეტრაჟიანი ფილმის სიმძიმეს ვერ ავწევ, შეიძლება გამჭყლიტოს. მირჩევნია, ორგანულობა ვიპოვო ადამიანებთან და მოკლემეტრაჟიანი ფილმები გადავიღო.  ასევე დაგაინტერესებთ: "პატრიარქს დაუნახავს ბადეში დამწყვდეული მგელი. გვიყვება - მივედი ახლოს და დაუფიქრებლად შევყავი თითები ბადეშიო..." - საოცარი ისტორია, თუ როგორ იცნო მგელმა უწმინდესი"შეეძლო ტანსაცმელი სხვისთვის მიეცა, თვითონ კი დაგლეჯილით ევლო; არავის ჰგავდა“ - 2 ოქტომბერი გოდერძი ჩოხელის დაბადების დღეა"ნიჭს უფალი გაძლევს და არ გაქვს უფლება თავი მოიწონო, რა მაგარი ლექსი შევქმენიო" - ტარიელ ხარხელაური 78 წლის გახდა„ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა"ლატვიელი ბრეგვაძე" - "ლაიმაზე მართლა ასე დაწერეს? მე კიდევ  ძალიან მომწონს ვაიკულეს გემოვნება, დახვეწილია" - ნანი ლაიმასთან დუეტზე

eldari

კულტურა 1706337417

„ელდარმა ისეთი ცხოვრება განვლო, რომ სავსებით შეიძლებოდა, ახლა სრულიად გათიშული ყოფილიყო, მაგრამ დღემდე გადასაღებ მოედანზეა. თავისი უბედურებით არავინ შეუწუხებია“ - კირა ანდრონიკაშვილი იუბილარ მამიდაშვილზე

დღეს ელდარ შენგელაია 91 წლის გახდა. მაესტრო ამ დღეს გადასაღებ მოედანზე შეხვდა. რეჟისორი ახალ ფილმს იღებს. დღეს ცირკში გადაღების პირველი დღეა. ფილმის სამუშაო სახელია "აბდაუბდა". გენიალურ რეჟისორს გვერდით უდგას კოლეგა დიტო ცინცაძე. ახალ სურათში კი დაკავებულნი არიან მსახიობები - გოგა პიპინაშვილი, იმედა კახიანი, ლეო ანთაძე... რეჟისორის შვილიშვილი, ნატა ჯუღელი ბაბუის ფოტოებს აქვეყნებს, სადაც უკვე ასაკოვანი ელდარი, თავისი ბავშვობის ფოტოთია. ერთნაირად იღიმებიან. თითქოს ამდენი წელი არც გასულა, ამდენ ტრაგედიას მისი გულწრფელი ღიმილი და თვალები არ შეუცვლია. ის ბავშვი ისევ ცოცხლობს მასში. თითქმის უცვლელად.ბატონი ელდარის ბიძაშვილმა, კირა ანდრონიკაშვილმა, გადასაღებ მოედანზე მისვლისგან თავი შეიკავა. როგორც მსახიობი "პრაიმტაიმთან" ამბობს, სამუშაო პროცესში, უფროს ძმას, ხელს არ უშლის და დაბადების დღეს ჩვენი მეშვეობით ულოცავს. კირა ანდრონიკაშვილი: ელდარმა ისეთი ცხოვრება განვლო, რომ სავსებით შეიძლებოდა, რომ ახლა გათიშული ყოფილიყო როგორც სულიერად, ისე შემოქმედებითად, მაგრამ არა! ის დღემდე გადასაღებ მოედანზეა. მშობლები, ძმა, შვილი დაკარგა... მაგრამ თავისი უბედურებით არავინ შეუწუხებია. ადამიანი ფილოსოფოსიც უნდა იყო და რელიგიურიც. ეს გადარჩენაში გვეხმარება... დავრეკავდი და როდესაც მეტყოდნენ, ტელეფონთან ახლა ვერ მოვაო, ვფიქრობდი, ალბათ, ავადაა-მეთქი. თურმე ახალი ფილმის სცენარზე მუშაობს!დღეს არ მივედი გადასაღებ მოედანზე. ადამიანი მუშაობს და ჩემი იქ მისვლით, დისონანსს შევიტანდი. უნდოდა ასე გაეტარებინა დღევანდელი დღე და ეს არაჩვეულებრივია. ძმებმა - თენგიზ ვაჩნაძემ, ელდარ და გიორგი შენგელაიებმა, პატარა ასაკში, იმხელა ტრავმა გადაიტანეს, ჯერ მამის, შემდეგ დედის ტრაგიკული გარდაცვალებით, რომ პირდაპირ გასაოცარია, ასეთი შემდგარი ადამიანები რომ გახდნენ. გაიზარდნენ ერთმანეთის პატრონებად. გაჭირვებაში, სიმარტოვეში მიიღეს განათლება და ამ დონის ხელოვანები დადგნენ. ადამიანები ხომ ამბობენ ხოლმე, უპატრონოდ გზას ასცდაო. ყოველთვის ასე არ ყოფილა. ძმებმა ერთმანეთს უპატრონეს, მიხედეს, გზაზე დაყენებაში ხელი გაუწვდინეს. ხშირად ჰყვება ხოლმე, პალტო არ მქონდა და გიორგიმ, თავისი პირველი ხელფასით მიყიდაო. ერთმანეთს უვლიდნენ. ბებიაც გარდაეცვალათ, დეიდა - კირა ანდრონიკაშვილი დაჭერილი იყო. მოკლედ, ერთმანეთის იმედად იყვნენ. რამდენჯერ მიფიქრია და გამკვირვებია, ასე თავისით როგორ მიაღწიეს ამგვარ დიდებულებას ხელოვნებაში?! მართალია, აქ გენეტიკაც თავის როლს ასრულებს. მაგრამ ნათქვამი რომ არის, უფალი ერთ კარს რომ ხურავს, მეორეს აღებსო, ასეა... ***მიუხედავად ასაკობრივი სხვაობისა, ჩვენ ახლოს ვიყავით ერთმანეთთან. მოსკოვიდან რომ ჩამოვიდოდა, სულ მატარებდა ხან კალათბურთზე, ხან თეატრში, კინოში. ვსეირნობდით. ახლოს ვიყავით. ახლა, ამ დროებაში, ადამიანები ერთმანეთს, ძველებური სიხშირით, ვეღარ ვხედავთ. ბუნებრივია, ეს გრძნობას არ ანელებს, მაგრამ გულდასაწყვეტია.ელდარს არაჩვეულებრივი ფილმები აქვს.  გენიალურია "თეთრი ქარავანი". მას მსოფლიო აღიარებაც მოჰყვა. "ცისფერი მთებით" ხომ პირდაპირ განჭვრიტა საბჭოთა კავშირის დაშლა. "არაჩვეულებრივი გამოფენით" ხელოვანი ადამიანების ცხოვრება დაგვანახა...იცით, მისი თაობის კინორეჟისორები დისიდენტები იყვნენ და ამას შემოქმედებით ამტკიცებდნენ.***არასდროს მიფიქრია, რომ ელდარის ან გიორგის ფილმებში უნდა მეთამაშა. საკუთარ თავზე ეგოისტური ფიქრები ანგრევს ორგანიზმს. უნდა იშრომო და თავზე წარმოდგენებით არ უნდა დაიზიანო ფსიქიკა.ერთ-ერთ ბოლო ფილმზე - "ჭა" რომ დამიძახა, ისე გამიკვირდა...როგორც რეჟისორი საოცარია ამ ასაკშიც. ამ ფილმის გადაღებაზე მე ვნახე, დღემდე როგორ ექცევა თანამშრომლებს, როგორ მიმართავს რუპორით, როგორ მყარად ზის სავარძელზე, რომელიც მოძრაობს...მე ამ პატარა როლმა და მასთან თანამშრომლობამ რაღაც შემმატა. მთელი დღე ვუყურე და ბედნიერი ვიყავი. სიყვარული რომ მოდის ბავშვობიდან, მერე გენატრება და მასზე ფიქრობ.ელდარს აქვს სიცოცხლის უზომო სიყვარული, ადამიანებთან ურთიერთობის სიყვარული, ჰუმანურობა.მინდა ვუსურვო სიკეთე და ჯანმრთელობა. ენერგია კი არ დაკარგოს, არამედ მოემატოს.იხაროს თავის უსაყვარლეს შვილებთან და შვილიშვილებთან ერთად და ასევე, ძვირფას მეუღლესთან, ნელისთან ერთად, რომელიც მას სულს უბერავს და ცხოვრებას უხანგრძლივებს.  ასევე დაგაინტერესებთ:"ტირილი ამივარდა..." - სასწაული ციხისჯვრის მონასტერში - თვითმხილველის თქმით, განათების შუქზე ღვთისმშობლის გამოსახულება აირეკლა"საცოლე თვალწინ მოუკლეს, გოგონა გაქანებული მატარებლის ქვეშ ჩააგდეს...“ - საინტერესო ფაქტები სერგო ფარაჯანოვზე, რომელიც დღეს 100 წლის გახდებოდა"ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა

teona jiqia

საზოგადოება 1705598350

"ხალხი იახტებზე ოცნებობს და მე ასეთი გიჟური ოცნება ამიხდა. კარგად აწყობილი ცხოვრება მივატოვე, 44 წლის ასაკში ამერიკაში ჩამოვედი და..." - გაიცანით ქართველი ტაქსის მძღოლი ნიუ იორკიდან

ბლოგერი თეონა ჯიქია სოციალურ ქსელში აღმოვაჩინე და  მისი "ტაქსისტი ქალის ისტორიების" კითხვით არაერთხელ გავერთე. წერს ამერიკულ ცის ქვეშეთში თავს "დამტყდარ" თავგადასავლებზე, ყოფით, რუტინულად საინტერესო ამბებზე, იქითურ-აქეთურზე. ტაქსის მძღოლის დღიურების სტილში. მოკლედ, კარგად იკითხება. ბესთსელერების გამოცემა აქვს გეგმაში და მანამდე აუდიტორიას კარგად "ხოდავს", თან ხურდება... თან გამოსდის! პროფესიით ექიმი თეონა ხუთი წელია ემიგრანტთა სიაში ირიცხება. ნიუ იორკში ტაქსით დაქრის, ქართული ტემპერამენტითა და უფრო კონკრეტულად, დასავლური ქარიზმითა (ჯიქია) და მარილით, იზიდავს კლიენტურას, ძვირფას "ფესენჯერებს"...ამონარიდები მისი ფეისბუქ-სტატუსებიდან:***ორიოდ წუთის ცხელ-პაჟარა ამბავია.  Downtown Brooklyn-ში Manhattan-ის მიმართულებით ჩამიჯდა წყვილი. შორიდანვე შევამჩნიე გოგო უგუნებოდ იყო, მსუბუქად რომ ვთქვა. ვაფშე ყველაფრიდან ცეცხლებს ყრიდა. სახე ჰქონდა წესით ჰელოუინმა რომ უნდა დაიპატენტოს, ისეთი. ჩასხდნენ და დაიწყო ჩემი და იმ გაჭირებული ბიჭის საზვერეების გავლა!ქალი  არასოდეს გაჩერდა!!ტაშტების რახუნი რო წარმოიდგინოთ, ხმის ტემბრი ზუუსტად ისეთი! აუტანლად გაუსაძლისი!შიგადაშიგ წამოაკივლებდა და ისე იგინებოდა, დიქტაფონი ჩავრთე, მეთქი რეებს ამბობს ბზშვ ვიყო?! ეგი ჩემზე ნავაროჩენად რანაირად იგინება?!ბიჭი ამშვიდებს თავგამოდებით. რამდენიმეჯერ თავზე ხელის გადასმა სცადა, მიხუტება, დაყვავება:-ხეეეეეელს ნუუუ მახეეებ, ბინძურო ცხოვეეელოო!!!!! არ მომეკააროოო!!! რა უბედურიიიი ვააააარ!! შეეენ ხარ ჩეეემი სასჯელიიიი!! ნაძირალაააა!!! ესოოოოლ!!! კუტაპწიალააააა!!!!მოკლედ, სადღაც Park Avenue-სთან, ბალღმა შენ გენაცვალე ერთი აქ სადმე მიმიჩერეო!კარი გააღო, გადახტა, დაითრია ეს ნაგიჟარი, ქუდზე მიდგმული პომპონჩიკით და სუ ქეჩოთი გადაათრია. ჩექმის წკვინტის ნაგლეჯს ძლივს შევასწარი თვალი.ტიპმა ქურთუკი გაისწორა, ხელები ჩამოიფერთხა:- ჩემს სიახლოვეს 100 კმ რადიუსით არ დაგინახო თორემ დედას მო@@@@ვო!!ჩასკუპტა უკან და წავედითო!!დედას გეფიცებით, რულს ხელი გავუშვი, მანქანაშივე ფეხზე წამოვუდექი, ტაში დავსცხე და გულწრფელად ვუთხარი:- შენ ყოფილხარ კაცი, ბიძია ბაბუა!!! საღოლ, ძმის დარდო და გულო!!! აეგრე მაგენის მოდგმას!!არაფერი ყოფილა გადაფსიხებულ კაცზე ვა-შ-კაცური და სექსუალური საცქერი!!!მეთქი, დღეს საღამოს რას აკეთებ?!  პირველად ვიყავი მამრის მხარეს! ტოტალურად და ერთპიროვნულად!!გაკოცეთ.სერიიდან "ტაქსისტი ქალის ისტორიები".გიჟების მაგნიტი ვარ პა ჟიზნი რა...***ჭეშმარიტი ნიუ იორკელივით დილის ოთხ საათზე გამოვედი სამუშაოდ.ახლა უკვე ექვსია…მე და ჭეშმარიტი ნიუ იორკელი მენაგვე ვართ მხოლოდ….პიზდეცი აქვს აქაურობას… მაინც რომ იცოდეთ.  Ghost City*** ბლოგერი "პრაიმტაიმის" მკითხველს თავის თავზე უყვება. რაც მთავარია, ის სამშობლოში დაბრუნებაზე ფიქრობს... და ამით სტიმულს აძლევს სხვა ემიგრანტებს.თეონა ჯიქია: ღუდუშაურის კლინიკაში უმცროს ექიმად შვიდი წელი (მეან-გინეკოლოგ ზაზა სინაურიძესთან) ვიმუშავე. პაციენტებიდან გამომდინარე, ჩემთვის სტრესული სამუშაო იყო. სხვადასხვა სფეროში აღმოვჩნდი. კომპანიებთან დირექტორის პოზიციაზეც მითანამშრომლია. ბუღალტერიაც შევისწავლე, ჩემი ბუღალტერი მეგობრებიც კი გაოცებულნი დარჩნენ ჩემი ახალ აღმოჩენილი უნარით. გორის სამხედრო ჰოსპიტლის მთავარი ბუღალტერი გახლდით. თბილისში, კიბერუსაფრთხოების ბიუროს მთავარი ბუღალტერიც ვიყავი, შემდეგ მეგობრებმა კერძო ბიზნესში მიმიწვიეს და უცხოური კომპანიებთან მუშაობის დიდი გამოცდილება მივიღე. ვითანამშრომლე "ოქროს ზარაფხანასთან", "გარდენია შევარდნაძესთან"...2018 წელს რატომ ჩამოვედი და რატომ დავრჩი ამერიკაში, ამას თვითონაც ვერ ვხსნი. ალბათ, ეს ასე უნდა ყოფილიყო. ეს ის ძალებია, ბედ-იღბალთან მიმართებაში რომ მუშაობენ, რომელსაც ჩვენ ვერ განვაგებთ.თბილისში, დიდუბეში ვცხოვრობ და ამერიკაში გამომგზავრებამდე, დილაობით, სტადიონზე ვვარჯიშობდი ხოლმე. ვარჯიშის დროს კი ხშირად წარმოვიდგენდი, რომ ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში გავხდი ტაქსის მძღოლი და ვმუშაობ. მგზავრები მომიყვებოდნენ ისტორიებს, მე ამ ისტორიებს ბლოგის სახით დავწერდი და ბოლოს ფოტოს გადავუღებდი. და ჩემს ბლოგს მათ ფოტოებსაც (ბუნებრივია, ნებისამებრ) დავურთავდი.სხვათა შორის, ფოტოებსაც ვიღებ, გატაცებული ვარ ფოტოგრაფიით. ძალიან მიყვარს ეს საქმე...მოკლედ, ამერიკაში ტაქსის მძღოლად მუშაობის ფიქრები კოსმოსში ისე მძლავრად გავუშვი, რომ დღეს ამ რეალობის წინაშე ვარ. ხალხი იახტებზე ოცნებობს და მე ასეთი გიჟური ოცნება ამიხდა. არავის სჯერა, რომ ასეთი ავანტიურისტი შეიძლება ვიყო ცხოვრებაში - მივატოვო ძალიან კარგად აწყობილი ცხოვრება, 44 წლის ასაკში გავანულო და ამერიკაში ჩამოვიდე, დავიწყო ყველაფერი თავიდან. ჩემთვის ეს ძალიან საინტერესოა, თავგადასავლებია. ეს ჩემი ცხოვრების წიგნის ერთ-ერთი თავია.სანამ Uber-ის მძღოლი გავხდებოდი, გავიარე ის გზა, რასაც ემიგრანტთა 90 პროცენტი გადის. იყო უმუშევრობაც და სამშობლოდან ჩატანილი დანაზოგით ცხოვრებაც... ვიყავი ბებოს მომვლელიც, სადღაც ტყეში, ლონგ აილენდში... ირმის ტკიპამ დამკბინა, რაც იწვევს დაავადებას, რომელიც ხშირ შემთხვევაში, ლეტალურად მთავრდება. მე ალერგიის მძიმე ფორმით გადავრჩი. გადავრჩი და გამოვიქეცი იქიდან. ვიყავი გამყიდველიც. ყველა სამსახური მოვსინჯე. საბუთები დამიგვიანდა, რომელიც წელიწად-ნახევრის წინ ავიღე. შემდეგ ავიღე მართვის მოწმობა და დავჯექი ტაქსიზე.პირველი ორი წელი საშინელი ნოსტალგია მქონდა, ტირილი, ჯღავილი...ფრენის შიში მაქვს, აეროფობია. აქეთ რომ მოვფრინავდი, სამი უძლიერესი საძილე აბი დავლიე, სპილოსაც რომ აგდებს - მე ვერ გამთიშა, ჰალუცინაციები დამეწყო. მძიმედ ვიმგზავრე. ჰოდა, ასე ძალიან რომ არ მშინებოდა ფრენის, აქამდე საქართველოში ვიქნებოდი დაბრუნებული.ერთ წელიწადში ჩემი დაც ჩამოვიდა. აქ არის ისიც. ნოსტალგიური მომენტებიც შედარებით გამინელდა. თუმცა, ზუსტად ვიცი, რომ აუცილებლად დავბრუნდები და თან მალე.ახლა კოლეჯში ვსწავლობ, რომ ამერიკული ბუღალტრის სერტიფიკატი ავიღო, შემდეგ, როგორც მომესურვება, მსოფლიოს ნებისმიერი წერტილიდან რომ ვიმუშაო...***აქ საკუთარი თავი გავიცანი. ავზომე ჩემი შესაძლებლობების ამპლიტუდა. პარკეტზე გაზრდილი გოგო, ამ ქვის ჯუნგლებში ჩამოვედი. იყო მომენტი, თავსაც ვიგვემდი, რა მინდა, ფუ, სად ვარ?!.. თავს საკუთარ თავში ვაკნინებდი. მერე ერთმა გონიერმა მითხრა, ბევრი გინახავს ასეთი ძლიერი, 44  წლის ასაკში მიეტოვებინოს სამშობლოში ყველაფერი, ჩამოსულიყოს ამერიკაში და ყველაფერი ნულიდან თავიდან დაეწყოსო?აქ ყოფნისას ჩემი თავი დავაფასე, შევიყვარე და დღეს უკვე ვამაყობ საკუთარი თავით. მე აქ საკუთარი თავის სიყვარული ვისწავლე. ამას ბევრმა გარემოებამ შეუწყო ხელი. მათ შორის, არასწორმა ორმა დისტანციურმა პირადმა ურთიერთობამ. დისტანციურ ურთიერთობას ჩემთვის აზრი არ აქვს, ნონსენსი და სისულელეა. მოკლედ, ბევრმა რამემ გამაძლიერა. პირადი საზღვრების დაცვა, სხვისი პატივისცემა მასწავლა. პიროვნულად, მენტალურად გამზარდა.ამერიკამ მეტი სითამამე მომცა. ვწერდი ყოველთვის, მაგრამ ასე თამამად, როგორც ახლა ბლოგებს და სტატუსებს ვწერ, ალბათ, ვერა. აქ დიდი მასშტაბია, დიდი სივრცეა და რაოდენ ძნელი გასავლელი გზაც არ უნდა იყოს, მართლა დიდი შესაძლებლობების მომცემი ქვეყანაა.გავიხსენებ ქართველი მძღოლის ამბავს, ნიუ იორკში რომ შემხვდა და მომიყვა: ზვიადის დროს სასიკვდილოდ გაიმეტეს ჩემი შვილი, რადგან ის ზვიადის და მერაბ კოსტავას მხარდამჭერი იყოო... ოცდაათი წელია ამერიკაში ვარ და გული ისე მატკინეს, საქართველოში არასდროს აღარ დავბრუნდებიო. იტირა... ამხელა კაცს მდუღარე ცრემლები სდიოდა, ისე მენატრება სამშობლოო... მეტირება. საშინლად გულნატკენი იყო. ეს ამბავი მაშინ ფეისბუქზე დავწერე, მახსოვს, გამომწერები შოკში ჩააგდო ამ ემიგრანტის გულისტკივილმა...ჰოდა, მაშინ ამ კაცმა მირჩია: არც იფიქრო უკან დაბრუნებაზე, შენ ეს ქვეყანა უნდა დაიპყროო, დიდ შესაძლებლობებს მოგცემსო.***ვარ ამ ამერიკულ ორომტრიალში... იცით, როგორი ქვეყანაა? უცებ გაგახარებს, ას დოლარს გამოიმეტებს, მაგრამ იქვე 99 შეიძლება უკან წაიღოს, შეიძლება მეტიც გააყოლოს თან. ასე, უცერემონიოდ, უპროგნოზოდ...ამ დროს მე, ზოდიაქოთი ტყუპებს, შემიძლია მოვალხინო და არ მოვაწყინო საკუთარი თავი. საკუთარ თავთან მარტოც ძალიან კარგად ვგრძნობ თავს. ვანცობთ ბალღივით მე და ჩემი მეორე მე.მიყვარს ადამიანებისთვის კარგი განწყობის შექმნა. როდესაც მე ვარ ცუდ ხასიათზე, სოციუმს ვერიდები ხოლმე.ვრთავ "ლაივებს"... მაშინაც თუ რაიმე სახიფათოა გზებზე, ვაფრთხილებ შავ უბნებზე, სასაფლაოებზე, მისტიკურ ადგილებზე...ერთხელ ჩამიჯდა ფერადკანიანი გოგონა, ნარკოტიკული თრობით და დანით ჩამილეწა მანქანის სალონი. აგრესიული იყო, არავინ იცის, რატომ... მახსოვს, "ლაივი" ჩავრთე, დიდი გამოხმაურება მოჰყვა.ფეისბუქზე ვწერ ყველანაირ ისტორიას, მოსაწყენი რომ არ იყოს; ჩემს მგზავრებზე, ირგვლივ ნანახზე...შინ ისე დაღლილი მივსულვარ, სტატუსის წერა დამიწყია და რამდენჯერ ტელეფონი, ჩაძინებულს, ცხვირის ძგიდეზე დამცემია.ძილის წინ რაზე ვფიქრობ და ბანალურ თემაზე, დაღლილზე რუტინული ფიქრები მოდის - იქნება თუ არა მუშაობა? ხვალ რამდენს ვიშოვი? გადასახადების გადახდა რომ შევძლო. წარმოსახვით ცხოვრებაზე მაშინ ვფიქრობ, თუ დაღლილი არ ვარ და მშვიდი გარემოდან დავბრუნდი.***არ ვთვლი, რომ მოსაწყენი ტიპი ვარ, მაგრამ ყველაზე მოსაწყენი ჩემს ცხოვრებაში ჩემი პირადი ცხოვრებაა. რატომღაც ასე აეწყო. ჩემს პრინციპებს დავარქმევ, თუ რატომღაც არ შემხვდა "ის",  „მხოლოდ ჩემი“ (ფეისბუქზე რომ აწერენ ფოტოებს).სიყვარული, ბევრი წლის წინ, მხოლოდ ერთხელ მეწვია. ის უკვე დაოჯახებული იყო და საკუთარ თავთან ბრძოლების და ნერვების ფასად, შევძელი ეს ურთიერთობა დაგვესრულებინა. ისევ ჩემი დიდი ძალისხმევით.ახლა მოყოლისას ვაანალიზებ, ღმერთო ჩემო, როგორი მოსაწყენი პირადი ცხოვრება მქონია.ამასწინათ ფეისბუქზე ვიხუმრე:ოშმ (ოჯახის შექმნის მიზნით) ან/და ხანგრძლივი ურთიერთობისთვის (ნერვების ძაძღვის გარეშე) ვეძებ მამაკაცს:სიმპათიურს. შავგვრემანს. სასურველია მწვანე ფერის თვალით. მტკიცე ხასიათით, რომელსაც ჩემთან შეარბილებს, უფრო სწორად, მთლად დაალბობს რძეში ჩამბალი პურივით. იუმორის "ფანტანით". ხეტიალის მოყვარულს. თოვლის ბაბუასავით კეთილს. ბრუნეის სულთანივით მდიდარს. ჟერებეცივით ამტანს. სირანო დე ბერჟერაკივით შეყვარებულს. მოდილიანივით არტულს. ბაირონივით რომანტიკულს. ჰასკივით ერთგულს. მთასავით ძლიერს. რკინა-ბეტონივით საყრდენს. უოლ სტრიტის ბირჟასავით საიმედოს. კრიპტო ვალუტასავით წარმატებულს. თურქი მსახიობი კაცივით სექსუალურს. ყავასავით არომატულს. გალიანოს სახლივით გემოვნებიანს. გორდონ რამზივით სამზარეულოს გურუს. ლეკვივით მორჩილს. მექსიკელივით დაუზარელს - ეს მივწერე "პადრუგას".ვიხალისეთ. მერე რომ გადავხედე, ასეთ ადამიანზე, აბსოლუტურად არ ვიტყვი უარს. მაგრამ უნდა გამოვტყდე, "ქალურ თემებში" ისე მოვისუსტებ. იქით რომ მე ვინმე მოვძებნო და ამაზე ვიმუშაო, ჯვარი სწერია. მე თუ თვალში არ მთხარეს, ყურადღებას არ ვაქცევ. მარტივად გეტყვით დედაჩემისგან ჩემს შეფასებას. მე და ჩემი დაქალები სადმე რომ წავიდოდით, უკან მოსულს მეტყოდა: რა ქენით, ათი კაციდან ყველა შენი ძმა იყო და იმათ ყველა ეპრანჭებოდა, ხო? ასეთი ვარ, ძმაკაცური... ამ დროს ჩემმა დაქალებმა იცოდნენ თქმა, მე ამის ცოლი უნდა გავხდეო და ასეც იქცეოდნენ. ეს ჩემგან შორსაა.გულწრფელად ვაღიარებ, რომ 49 წლის ასაკში (ღმერთო, ჩემო!) სერიოზული,  სრულფასოვანი ურთიერთობა არ მქონია. იმედია, რომ მოვასწრებ და მექნება. ჯერჯერობით, ამ ხუთი წლის მანძილზე, ამერიკაში ვერავინ მომხიბლა.***საქართველოში აუცილებლად უნდა დავბრუნდე. მწვანე ბარათი არ მაქვს და შესაბამისად, არც არჩევანის საშუალება - საბოლოოდ სად მინდა უკვე დაფუძნება. ბევრს უთქვამს, რომ დაბრუნდე, ერთ თვეში ყმუილს დაიწყებ და უკან გამოქცევა მოგინდებაო. იცვლება ცხოვრების რიტმი, მენტალიტეტი, აზროვნება. ახალ რელსებზე ვეწყობით ემიგრაციაში ცხოვრებისას. მაგრამ ზუსტად ვიცი, რომ საქართველოში დავბრუნდები, რაც მალე, მით უკეთესი.წელიწად-ნახევრის წინ, მამა გარდამეცვალა ისე, რომ ვერ დავემშვიდობე. ამაზე მშვიდად ვერასდროს ვლაპარაკობ და დანაშაულის გრძნობა, ალბათ, სულ მექნება, მთელი ცხოვრება... მინდა დედაჩემთან ერთად ვიყო. უნდა ჩამოვიდე...ამერიკაში წამოსვლამდე ვეძებდი ტერიტორიებს, მაგალითად, ფერმისთვის. მაშინ არ იყო მსხვილი დაფინანსება, რომ მე მარტოს გამეკეთებინა ფერმა.გომბორის გზაზე  ულამაზესი ტერიტორია ვნახე, წყალსაცავით. მინდოდა ტეხასური რანჩოს სტილში სასტუმრო-სახლის აშენება. ეს გეგმა თან დამყვება გონებაში. და კიდე მინდა დიდი კომპლექსის აშენება უპატრონო ბავშვებისთვის და მოხუცებისთვის, ასევე უპატრონო ძაღლებისთვის. ერთმანეთზე იზრუნებდნენ და ერთმანეთის სიყვარულს ისწავლიდნენ. აღმოჩნდა, რომ ეს სურვილი ბევრს აქვს.მაშფოთებს ის, რომ ჩვენს ქვეყანაში ჩვენზე მეტნი უცხო ტომის წარმომადგენლები ცხოვრობენ. ამ მხრივ სიმშვიდის გრძნობა არ მაქვს. ანარქისტი ვარ, ყველა მთავრობას ვებრძვი, მაგრამ ჩემი ქვეყნის უპირობო სიყვარული მამოძრავებს.ამ ჩემს მოგზაურობაზე, ჩემში პატარა ბავშვის გასეირნებას დიდ დისნეილენდში, თავთან დაბრუნებაზე, თავის შეცნობაზე - წიგნსაც დავწერ. მონახაზები მაქვს.პირველად ვამბობ ამას ხმამაღლა - ჩემს თავთან და მფარველ ანგელოზთან პირობა დავდე, რომ ხუთი ბესთსელერი უნდა დავწერო. საიდუმლო გაგანდეთ. ასევე დაგაინტერესებთ:„საცოლე თვალწინ მოუკლეს, გოგონა გაქანებული მატარებლის ქვეშ ჩააგდეს...“ - საინტერესო ფაქტები სერგო ფარაჯანოვზე, რომელიც დღეს 100 წლის გახდებოდა"ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა„გარდაცვალებამდე ათი დღით ადრე ვნახე. ლაპარაკიც, თითქმის, უკვე აღარ შეეძლო... მძიმედ ვარ. ძალიან მიჭირს...“- მერაბ სეფაშვილი კაკული გურიელაშვილზე

lips

რჩევები 1705422438

„საქართველოში ყველაზე მოთხოვნადი მაინც რინოპლასტიკაა. არაქირურგიული პროცედურებიდან კი - ტუჩების გადიდება“ - რას ამბობს კოტე მათითაშვილი ამ ტენდენციაზე

ქართველი ქალბატონები პატარა ცხვირის სურვილს, 1956 წლიდან მოყოლებული, პლასტიკური ქირურგის კარამდე მიჰყავს. და თუ ადრე, "გაკეთებული" ცხვირი თვალში საცემი და საჭორაო იყო, დღეს რინოპლასტიკა რიგით პროცედურად იქცა. ხელოვნური ინტელექტის საუკუნეში ხომ, ყველაფერმა ხელოვნურმა "ბუნებრივი" იერი მიიღო. შედეგად კი, ინდივიდუალობა გამოცლილი, ერთმანეთს მიმსგავსებული სახე-ნაკვთები მომრავლდა.როგორც გავარკვიეთ, პლასტიკურ ოპერაციებს შორის, რინოპლასტიკა ისევ მოწინავე ადგილს იკავებს, ხოლო არაქირგიული პროცედურების ლიდერი ეგრეთ წოდებული ტუჩების "დაბერვა" და სახის ბოტოქსია.ბოტოქსს 80-იანი წლებიდან იყენებენ როგორც სამკურნალოდ, ისე კოსმეტიკური მიზნითაც. კანში მისი შეყვანა იწვევს კუნთების დროებით დამბლას, პარეზს. რამდენიმე ხნის შემდეგ პარეზი გაივლის, მაგრამ იზღუდება მიმიკა, მაგალითად, წარბების შეყრისას ნაოჭები აღარ იკვეთება. სწორედ ამიტომ, მასზე, თანამედროვე მსახიობების გარკვეული ნაწილი უარს ამბობს, რადგან ემოცია და მიმიკა მათი პროფესიის განუყოფელი ნაწილია. დაბოტოქსებულ სახეზე კი მიმიკა, ფაქტობრივად არ იკვეთება.არადა, ამ ცდუნებისგან თავის შეკავება როგორია?! თვალის გარშემო მიყრილი ნაოჭი, ე.წ. - "ბატის ფეხები" ან წარბებს შორის გაწოლილი ნერვების მომშლელი ნაოჭი რომ გაქრება, რამხელა სიმშვიდეა ქალისთვის. თუმცა, ბოტულოტოქსინი დაბერების პროცესს ვერ აჩერებს - იმ სამი თვის განმავლობაში (სანამ ბოტოქსის ეფექტი გასტანს) კანი ჩვეულებრივ ბერდება და როცა ბოტულოტოქსინის მოქმედების ვადა ამოიწურება, ნაოჭები ერთბაშად იჩენს თავს. ამრიგად, ბოტოქსი კი არ აფერხებს, არამედ განსაზღვრული ხნით ნიღბავს კანის დაბერების ბუნებრივ პროცესს.პატარა ცხვირს ქალბატონები დიდ ტუჩებს უხამებენ. ითვლება, რომ სქელი ტუჩები მეტ მომხიბვლელობას და სექსუალობას სძენს სახეს. და როგორი სურათია ტუჩის გადიდებასთან დაკავშირებით? ტენდენციურად, ქალბატონები მუხრუჭს ვეღარ ხვდებიან და სპორტული ინტერესით, უფრო და უფრო "იბერავენ" ტუჩს.რას შვება ამ დროს ექიმი?კოტე მათითაშვილი გვპასუხობს."საქართველოში ყველაზე მოთხოვნადი მაინც რინოპლასტიკა რჩება. არაქირურგიული პროცედურებიდან - ტუჩების გადიდება და სახის ბოტოქსი ლიდერობს. რაც შეეხება ტუჩის გადიდების პროცედურით ქალბატონების გატაცებას - ეს ექიმის კომპეტენციაზეა დამოკიდებული. ექიმის კომპეტენცია კი მდგომარეობს იმაში, რომ პაციენტმა დაგიჯეროს. მე, რა თქმა უნდა, მიჯერებენ. არსებობს გარკვეული პროტოკოლები, რომლის მიხედვითაც ადამიანმა სამედიცინო ეთიკის დაცვით უნდა იმოქმედოს. თუ ქალბატონი ამას დაიცავს, ბედნიერად იცხოვრებს მთელი ცხოვრება. მის ჭკუას და არაკომპეტენტურ სპეციალისტს თუ ენდო, მაშინ კარგად ვერ იქნება საქმე" - ამბობს პრაიმტაიმთან" პლასტიკური ქირურგი.  ასევე დაგაინტერესებთ:„ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა12-13 წლის ვიყავი, ბებია ტიროდა - მა­მაშენი გარდაიცვალაო. ყვავილები მიყიდეს და... უნახავი მამა ვნახე... პანაშვიდიდან მკვდარი წამოვედი...“ - გია ფერაძის გარდაცვალებიდან 28 წელი გავიდა

ვალუტის კურსი

ფინანსები 1705335012

დოლარის და ევროს ფასი შეიცვალა - ვალუტის კურსი

1 აშშ დოლარის ოფიციალური ღირებულება 2.6582 ლარი გახდა.ეროვნული ბანკის მიერ გამოქვეყნებული მონაცემების თანახმად, დღევანდელი ვაჭრობის შედეგად 1 აშშ დოლარის ღირებულება 2.6582 ლარი გახდა. კურსი, რომელიც დღეს მოქმედებდა, 2.6741 ლარი იყო. შესაბამისად, დოლარის ცვლილებამ ეროვნულ ვალუტასთან მიმართებაში 0.0159 ლარი შეადგინა.რაც შეეხება ევროს, მისი კურსი 2.9067 ლარია. მაშინ, როცა დღეს მოქმედი კურსი 2.9308 ლარს შეადგენდა. შესაბამისად, ევროს ცვლილებამ 0.0241 ლარი შეადგინა.ასევე ნახეთ: „ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდაგარდაიცვალა სკოლის დირექტორი, რომელიც მოსწავლეებს სროლის დროს იცავდა

buba

კულტურა 1705332057

„ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა, რადგან მან იცოდა, რომ ბუბა უმისოდ ვერ გაძლებდა. ირინა კი ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი“ - ლეგენდის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა

ეპოქალური ბუბა კიკაბიძის გარდაცვალებიდან ერთი წელი გავიდა. 15 იანვარს გარდაიცვალა, 19-ში, ნათლისღების დღეს კი, მშობლიურ ვერაზე, "წუთისოფლის ეტლმა, ჭენებ-ჭენებით გააქროლა" ჩვენი ლეგენდა. საქართველომ გულიდან წამოსული ცრემლით გააცილა...ტაში და აღიარება, რომელიც მთელი ცხოვრება თესა, საბოლოოდ უკანასკნელ გზაზე მოიმკა და შლეიფივით თან გაიყოლა..."სიკვდილის გზა არრა არის, ვარდისფერ გზის გარდა..."  დიახ, ბუბას პროცესია ვარდისფერი იყო, სიყვარულის და ვარდის ფურცლებისფრად მეფურიც და ფაქიზიც.არტისტის ცოლს, ირინა ქებაძეს ჭკვიან და დიპლომატ ქალად ახასიათებენ. ის ბალერინა გახლდათ. მისი და ვახტანგ კიკაბიძის 55 წლიანი ოჯახის საიდუმლოდაც, მისი მეუღლის გამჭრიახობას მიიჩნევენ. ხმაურიანი კარიერის მქონე ბუბას გვერდით ცხოვრება, ადვილი ნამდვილად არ იქნებოდა. ფაქტია, ირინამ, არტისტის ავანტიურებითა და ბობოქარი პასაჟებით სავსე ცხოვრებას, გაუძლო.ბუბასა და ირინაზე გთავაზობთ სტატიას, რომელიც სააგენტო fintif.ru-მ გამოაქვეყნა და მკითხველს წყვილის გაცნობის ისტორია გაუზიარა.***არტისტისა და ოპერის თეატრის პრიმა ბალერინის გაცნობა ბუდაპეშტში, ერთ-ერთ კონცერტზე მოხდა. საღამოობით იყო შეკრებები, მხიარულება გემრიელი ღვინის თანხლებით… ერთ-ერთი შეკრების დროს ქუჩიდან საშინელი ხმაურის და საბურავების ჭრიალის ხმა შემოვარდა. ყველანი გარეთ გაცვივდნენ და უპატრონოდ მიგდებული მანქანები დაინახეს. ამ დროს ვახტანგ კიკაბიძემ შიშისაგან თვალებგაფართოვებული ირინა დაინახა, უცებ ჩაიხუტა, მიიზიდა და იგრძნო, შიშისგან როგორ თრთოდა ქალი. მას შემდეგ ხელი აღარ გაუშვია და მის დამცველად, მზრუნველად და დამამშვიდებლად ითვლებოდა.იმ დროს ყველა მსოფლიო გადატრიალებაზე ფიქრობდა, პანიკა ჯონ კენედის მკვლელობის გამო იყო ატეხილი.1965 წელს ირინა ქებაძე და ვახტანგ კიკაბიძე ცოლ-ქმარი გახდნენ. მანამდე ირინას ქმარი სახალხო არტისტი, გურამ საღარაძე იყო. მათ უკვე შვიდი წლის გოგონა – მარინა საღარაძე ჰყავდათ. მას შემდეგ ბუბას მარინა საკუთარი შვილივით, კონსტანტინესავით უყვარდა.ახალბედა ოჯახი ირინას მშობლებთან ერთად, ნახევრად სარდაფის ტიპის ოროთახიან, პატარა ბინაში ცხოვრობდა. სამამრს და სიდედრს ვახტანგი უყვარდათ და მაშინაც კი, როცა საქვეყნოდ ცნობილი სიძე შინ გვიან, ნაქეიფარი ბრუნდებოდა, სცენებს არ უწყობდნენ.არტისტი გამოტყდა, რომ ახალგაზრდობაში არც ერთხელ არ გაუბრაზებია ცოლი უყურადღებობითა და მეგობრებთან ერთად დროსტარებით, ასევე არამოტივირებული ეჭვიანობით, რისგანაც მერე დროდადრო გათავისუფლდა და მიხვდა, თუ როგორ უყვარდა ცოლს.როდესაც ირინას სამშობიარო სახლში უთხრეს, ვაჟი გაგიჩნდაო, უთქვამს – ბუბას ძალიან გაუხარდებაო. მამას ვაჟის დაბადებამ ძალიან გაახარა. რესტორანში აღნიშნა მემკვიდრის დაბადება. ვაჟს კი ვახტანგის მამის სახელი, კონსტანტინე დაარქვეს, რომელიც მეორე სამამულო ომიდან აღარ დაბრუნებულა.კონსტანტინეს მამის სახელი და დიდება იმდენად აწუხებდა, ბავშვობაში, მშობლებზე დასაწერ თემაში დაუწერია, რომ მამა ომში დაეღუპა, დედა კი დარდს გადაჰყვა. მარინა პირიქით, საშინლად ამაყობდა ბუბათი, ხელიდან არ უშვებდა შანსს, რომ კულისებში მასთან ერთად ყოფილიყო. მსახიობის პროფესიაც მისი სიყვარულით აურჩევია.კონსტანტინემ სამხატვრო აკადემია დაამთავრა, მოსკოვში საქართველოს საელჩოში მუშაობდა. ახლა ტორონტოში ცხოვრობს, საკუთარი ბიზნესი აქვს.მრავალწლიანი ოჯახის საიდუმლოებად არტისტი ორმხრივ პატივისცემას ასახელებს. როცა ოჯახში პატივისცემაა, ოჯახიც მყარად არსებობს. წყვილი მუდმივად ფიქრობდა ერთმანეთსა და იმ ადამიანებზე, ვინც მათ გვერდით ცხოვრობდა.ერთად ხუთ ათეულ წელზე ბევრი გაატარეს. მათი სიყვარული წლებმა ვერ გაახუნა. ბოლოს არტისტი წუხდა, რომ ყოველდღე ყვავილის მირთმევის საშუალება არ ჰქონდა ცოლისთვის. სამაგიეროდ, სახლში თუ ცოტა ხანს ვერ გაიგონებდა ირინას ფეხის ხმას, მაშინვე მიდიოდა გაეგო, ხომ ყველაფერი რიგზე აქვს საყვარელ მეორე ნახევარს. ასევე იქცეოდა ირინაც…როდესაც 1979 წელს ვახტანგ კიკაბიძეს მოსკოვის ჰოსპიტალში მძიმე ოპერაცია ჩაუტარდა, ირინა არა მხოლოდ მას უვლიდა, არამედ სხვა პაციენტებსაც, ვისთანაც ახლობლები მოსვლას ვერ ახერხებდნენ. ბევრი მოსკოველი არ იყო, ირინა კი მათ თხოვნას ასრულებდა და ბაზრიდან მოჰქონდა ხაჭო, ხილი, თევზი… ეს ფაქტი ვახტანგს არც აოცებდა, ცოლზე ამბობდა, მას სხვაგვარად არც შეუძლიაო.ვახტანგ კიკაბიძეს ვერც კი წარმოედგინა, როგორ უნდა გაენაწყენებინა არათუ ცოლი, ზოგადად – ადამიანი. მით უმეტეს, ღალატითა და გაცემით. ის ქალში არა მხოლოდ სილამაზეს, ჭკუას აფასებდა. ჩანს, რომ მათი ოჯახის მრავალწლიანი ისტორიის საიდუმოებაც ეს გახლდათ.ბუბამ ცოლს მიუძღვნა სიმღერა, სადაც ასეთი სიტყვებია: ჩემო ძვირფასო. ჩემი შვილების დედავ, ჩემი შვილიშვილების ბებიავ. განგებას შევთხოვ, პირველი მე გარდავიცვალო, რომ შენი ცრემლები არ დავინახო. ირინას ამ სიმღერის შესრულება აუკრძალავს მისთვის, რადგან მასში ბებიად მოიხსენიებს.პირველი ირინა წავიდა... თუმცა საყვარელი მეუღლის გარეშე ცოტა ხანი გაძლო. 2023 წლის 15 იანვარს ლეგენდარული ბუბაც შეუერთდა მარადისობას...***ირინა ქებაძის მეგობარი გახლდათ ლეგენდა სახელად ნანი ბრეგვაძე. ის "პრაიმტაიმთან" ბუბას საყვარელ ქალს იხსენებს.ნანი ბრეგვაძე: ბევრი და გადასარევი მეგობრები მყავდნენ, მათ შორის, მოწინავე ადგილი ეჭირა ირინას. გეფიცებით, ჩემს ცხოვრებაში, ის იყო საუნჯე. მისთვისაც ჯუგა გუდიაშვილის შემდეგ, მე ვიყავი უახლოესი მეგობარი.როდესაც ბუბაზე და ირაზე მეკითხებოდნენ, მაშინვე ირას დიდებულება ამოტივტივდებოდა ჩემს წარმოსახვაში.ბუბას მოსკოვში ჰყავდა დირექტორი, მომღერალი ვალერია და მას აქვს ჩემთან ირინაზე ნათქვამი, ასეთ ჭკვიან ქალს იშვიათად შევხვედრივარო.სიტუაციების უბადლო დამლაგებელი გახლდათ."ორერას" პერიოდში, მე და ირინა, ხუთი წელი, მოსკოვში, ერთ ნომერში ვცხოვრობდით. ბუბა სულ გადაღებებზე იყო.მე ნოსტალგიის ძლიერი შემოტევა მქონდა და ირინამ გადამატანინა. განცდებში ვიყავი. მერე ჩემზე ამბობდნენ, მოგზაურობა არ უყვარსო. როგორ არ მიყვარს, მაგრამ ოჯახი, ახლობლები და სამშობლო მენატრებოდა. ძალიან განვიცდიდი. ეს "ორერას" ბიჭებმა კარგად იცოდნენ.თუ იყო საშუალება, განსტროლებზე სულ დამყავდა ჯერ ეკა, შემდეგ შვილიშვილები, დედა.როდესაც საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტის წოდება მომანიჭეს, გასტროლების დროს, დიდ ქალაქებში აპარტამენტებს მაძლევდნენ. ეს იმიტომ გავიხსენე, რომ ირა, ნოსტალგიური შემოტევების დროს, ძალიან დამეხმარა. მამხნევებდა – ნუ აქცევ ყურადღებას, ეს უნდა გაიარო, გადაიტანოო, მეუბნებოდა. ასეთი დამოკიდებულება ჰქონდა ცხოვრებისადმი.იცით, რა სიცოცხლით სავსე იყო?! ყველაფერს ასწრებდა ეს პატარა ქალი. მოგეხსენებათ, ბალერინა იყო. სახასიათო როლებს აძლევდნენ. მახსოვს, “ექიმ აიბოლიტში” ისეთი კარგი იყო…ბუბას, იცით, რამდენჯერ შესთავაზეს მოსკოვში დარჩენა? რა მინდა იქო, ამბობდა.არაჩვეულებრივი ცოლქმრობა ჰქონდათ. ბუბა ისეთი პოპულარული იყო და ისეთი შარმი ჰქონდა, ვინ გააჩერებდა? მასზე ქალები ჭკუას კარგავდნენ. მაგრამ ირინას იმდენი ჭკუა ჰქონდა, რომ არ ეეჭვიანა. ისე წაიყვანა ურთიერთობა, რომ ბუბას გახსნილად ალაპარაკებდა და მერე, ან იმ ქალს იცავდა, ან ისხდნენ და ერთად იცინოდნენ. მიყვებოდა, ბუბა რომ მეტყვის ვიღაც ქალზე, მეცოდებაო, იმ წუთს ვხვდები, რომ იქ "რაღაცაში" იყო საქმეო. თან იცინოდა ირა და მეუბნებოდა, მთავარია, ზღვარს არ გადავიდეს ეს გართობა, თორემ როგორ დავუშლიო. ბუბას ირინასგან დიდი თავისუფლება ჰქონდა. რადგან იცოდა, რომ ბუბა მის გარეშე ვერ გაძლებდა. ირინა ის ქალი იყო, რომელსაც ვერ მიატოვებდი.მე ბუბას პირშიც ვეუბნებოდი, თუ რამ კარგი აქვს გაკეთებული, ეს ირას დამსახურებაა. თუ რამ შეცდომა აქვს დაშვებული, ეს მაშინ, როდესაც მის გვერდით ირა არ იყო…ბუბა უკონცერტოდ ვერ ძლებდა. ბოლომდე გასტროლებზე დადიოდა. ირას ვეუბნებოდი, რა დროს მაგის გასტროლებია-მეთქი. ის კი მპასუხობდა, ნანი, ეგ რომ ავუკრძალო, მოკვდებაო...ასევე ნახეთ:„გარდაცვალებამდე ათი დღით ადრე ვნახე. ლაპარაკიც, თითქმის, უკვე აღარ შეეძლო... მძიმედ ვარ. ძალიან მიჭირს...“- მერაბ სეფაშვილი კაკული გურიელაშვილზე"საცოლე თვალწინ მოუკლეს, გოგონა გაქანებული მატარებლის ქვეშ ჩააგდეს...“ - საინტერესო ფაქტები სერგო ფარაჯანოვზე, რომელიც დღეს 100 წლის გახდებოდა„12-13 წლის ვიყავი, ბებია ტიროდა - მა­მაშენი გარდაიცვალაო. ყვავილები მიყიდეს და... უნახავი მამა ვნახე... პანაშვიდიდან მკვდარი წამოვედი...“ - გია ფერაძის გარდაცვალებიდან 28 წელი გავიდა

მრგვალი მაგიდა

საზოგადოება 1703180540

სუიციდის პრევენციის საკითხზე უწყებათაშორისი მრგვალი მაგიდა გაიმართა

სპეციალური პენიტენციური სამსახურის ინიციატივით და ევროპის საბჭოს პროექტის მხარდაჭერით გამართულ შეხვედრაზე იუსტიციის მინისტრის მოადგილე ბუბა ლომუაშვილმა და სპეციალური პენიტენციური სამსახურის გენერალური დირექტორის მოადგილე გიორგი გიორგაძემ სუიციდის პრევენციის მნიშვნელობასა და საჭიროებებზე ისაუბრეს; იმსჯელეს იმ თანამშრომელთა ფსიქოემოციური მხარდაჭერის უზრუნველყოფაზე, რომელთაც, სამუშაო პირობების გათვალისწინებით, სტრესულ გარემოში უწევთ საქმიანობა.გამოწვევების ეფექტურად გამკლავების მიზნით ღონისძიების მონაწილეები კოორდინირებულ მუშაობასა და სამომავლო თანამშრომლობაზე შეთანხმდნენ.სუიციდის პრევენციის საკითხზე მრგვალი მაგიდა პირველად ჩატარდა და მასში მონაწილეობდნენ სპეციალური პენიტენციური სამსახურის; იუსტიციის სამინისტროს; დანაშაულის პრევენციის, არასაპატიმრო სასჯელთა აღსრულებისა და პრობაციის ეროვნული სააგენტოს; საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საგანმანათლებლო დაწესებულების მანდატურის სამსახურის; ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს (ზრუნვის სააგენტო); თავდაცვის სამინისტროს; საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს; პერსონალურ მონაცემთა დაცვის სამსახურის წარმომადგენლები.სუიციდის პრევენციის პროგრამა პენიტენციურ სისტემაში საპილოტე რეჟიმში 2013 წლიდან ამოქმედდა. პროგრამის მიზანი სუიციდისკენ მიდრეკილი პირების გამოვლენა, მათთვის დახმარების გაწევა, საჭიროების შემთხვევაში, შესაბამისი პროფესიის მქონე სპეციალისტებისგან შემდგარი ჯგუფის მიერ თითოეული ბრალდებულისთვის/მსჯავრდებულისთვის ინდივიდუალური ზრუნვის გეგმის შემუშავება და განხორციელებაა.

artists

კულტურა 1702486804

ლეგენდები, არტისტები და ხელოვანები, რომლებსაც 2023 წელს დავემშვიდობეთ

2023 წელს ბევრი ხელოვანი დავკარგეთ. ისეთი პატარა ქვეყნისთვის, როგორიც საქართველოა, ოცამდე არტისტის იმიერში გადასვლა, ბევრია... მით უფრო, როდესაც ამგვარი მასშტაბური ადამიანების წასვლით, ძალიან ვღარიბდებით. წლის დასაწყისში "მიმინო" გაგვიფრინდა... ეპოქალური ბუბა 15 იანვარს წავიდა... ნათლისღების დღეს, მშობლიურ ვერაზე, "წუთისოფლის ეტლმა, ჭენებ-ჭენებით გააქროლა" ჩვენი ლეგენდა. ვახტანგ კიკაბიძე საქართველომ გულიდან წამოსული ცრემლით გააცილა...ტაში და აღიარება, რომელიც მთელი ცხოვრება თესა, საბოლოოდ უკანასკნელ გზაზე მოიმკა და შლეიფივით თან გაიყოლა..."სიკვდილის გზა არრა არის, ვარდისფერ გზის გარდა..."  დიახ, ბუბას პროცესია ვარდისფერი იყო, სიყვარულის და ვარდის ფურცლებისფრად მეფურიც და ფაქიზიც.სევდიანი იყო სცენა, საიდანაც ჩვენი მიმინო ჯერ აფრინდა, შემდეგ მთელი ცხოვრება, დიადი კამარა შეკრა და 2023 წლის 19 იანვარს, მარადიულ განსასვენებლამდე, რამდენიმე საათით შეისვენა. შესვენება იყო ცრემლიან- ყვავილიანი. მადლიერი აპლოდისმენტებით გული იჯერა და ისე წავიდა. მაგრამ ეს სულ სხვა ტაში იყო. ის არაფრით ჰგავდა ბუბას შესრულებით აღტაცებულ აპლოდისმენტებს. იყო სევდიანი, მადლიერებით გაჟღენთილი და სამარის კარამდე მიმცილებელი.ბუბა ჩვენი ქვეყნის ერთგვარი ლოგო იყო... თავის გმირებსაც ჰგავდა... ჰქონდა ღირსება და დიდი სიკეთე" - ცნობილი ქართველები 84 წლის ლეგენდას ასე გამოემშვიდობნენ...მეორე ლეგენდა და მისი თაობის ერთ-ერთი უკანასკნელი მოჰიკანი - ჯემალ ღაღანიძე მარადისობას 3 თებერვალს შეერთო. 89 წლის მსახიობმა უკანასკნელი წლები, ძირითადად, მწოლიარემ გაატარა. უბედნიერესს ხდიდა ყურადღება, მოკითხვა და სცენაზე დაბრუნების იმედი უთბობდა სიბერისგან გაფერმკრთალებულ წლებს. "კეთილშობილი, კომფორტული და ნამდვილი" - ეს იყო შეფასებები, რომლითაც არტისტს ახასიათებდნენ. მურმან ჯინორია: რა ხიბლი ჰქონდა ამისთანა ჯემალ ღაღანიძეს, რომ ის ხალხს უყვარდა? ეს ხიბლი ან გაქვს, ან არ გაქვს. მას ვერავინ მოგცემს. სცენაზე რომ გამოვიდოდა, ყველა მას უყურებდა, შენატროდა. იმ 70 წლის მანძილზე , რაც მან რუსთაველის თეატრის სცენაზე გაატარა, რამდენ ადამიანს მიანიჭა სიხარული. ეს სიხარული გაჰყვეს მას იმ ქვეყნად...ერთია, რომ კარგი მსახიობი ხარ, მეორეა, რომ ხარ კომფორტული ადამიანი. ის კომფორტული იყო ოჯახშიც, თეატრშიც, სამეგობროშიც, სუფრაზეც, სიმღერის დროსაც.12 აპრილს, 58 წლის ასაკში, მოულოდნელად გარდაიცვალა ნოდარ დუმბაძის სახელობის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის მსახიობი, ბესო მეგრელიშვილი.ქეთი ქიტიაშვილი: 1 აპრილს სპექტაკლი ვითამაშეთ და იქიდან მხიარულები წამოვედით. ბესოზე რატომღაც გავიფიქრე, რა ყოჩაღად არის-მეთქი. მომეწონა, კარგად ითამაშა, კმაყოფილი ვუყურებდი კულისებიდან და ჩემი შეგრძნებები მახსოვს. მაგრამ ეს არ ყოფილა არანაირი წინათგრძნობა. ვერც ვიფიქრებდი, რომ რამდენიმე დღეში მასზე წარსულში მომიწევდა საუბარი. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ მუდმივები ვართ. არ ვუფრთხილდებით ჯანმრთელობას. არადა, რა არის ადამიანის ცხოვრება.9 მაისს გარდაიცვალა პოეტი ბერდია არაბული. ხევსურეთმა თავისი 61 წლის კაი ყმა იგლოვა. ეთერ თათარაიძე: როგორც ის დამამახსოვრდა, ეს მისგან წამოსული სინათლეა. თავისი კუთხის, ხევსურეთის ძალიან ერთგული იყო. მოუშორებლად იქ იყო. ქართულს ასწავლიდა.უთქმელი ადამიანი იყო. ნამდვილი მთის კაცი. როდესაც შეგვხვდებოდა, დიდი სითბოთი და სხვანაირი სიკეთით გამორჩეული მამახსოვრდებოდა, თავისი ნაღვლიანი ღიმილით. ეგეთი იყო. ძალიან არ გასამეტებელი ადამიანი იყო. მისნაირები უვლიან ხევსურეთს ახლა და აცოცხლებენ. თბილისში ისწავლა, თავის კუთხეში დაბრუნდა და იქაურობას შეეწირა. მაისში გარდაიცვალა 51 წლის პოეტი ლევან ალავერდაშვილიც. უავადმყოფია, როგორც ახლობლები წერენ. ლევანი მშობლიურ ქიზიყში ცხოვრობდა. დედაქალაქს მაშინ სტუმრობდა, როდესაც "საჭირო" იყო. არ უყვარდა ქალაქი. ფესვებთან ახლოს ყოფნითა და ვაზის მოვლით გართულს, მიწის სუნით გაბრუებულსა და ღვინისფრად შესხვაფერებულს, სამრეკლოში ნახავდით. ეს მისი სოფლის სახელია, ამგვარად რელიგიურად პოეტური.ლევანას (ასე ეძახდა თავის თავს) პოეზია გულიდან წამოსული რითმების სიმფონიაა, რომელიც კითხვისას გასხვაფერებს და უკეთესს გხდის. ***გასულ ზაფხულს მარიკუნა მიქატაძემ სრული შოკი მიგვაღებინა! გია ფერაძის 39 წლის ქალიშვილის მოულოდნელმა ტრაგიკულმა გარდაცვალებამ ზაფხული შუაზე გადატეხა.მარიკუნა 14 ივლისს საბერძნეთში გარდაიცვალა. როგორც მოგვიანებით გახდა ცნობილი, მოტოციკლეტიდან გადავარდა... მარიკუნა მოდის სფეროში მოღვაწეობდა. ომის დაწყებამდე, ცხოვრობდა და მუშაობდა უკრაინაში.ნანახი თუ გყავდათ, ამ ტრაგიკული ბედის მანტიით მცხოვრები გოგონას სევდიან თვალებს, ვერასდროს დაივიწყებდით. ადვილი არ იყო მთელი ცხოვრება ევლო აჩრდილითა და ხმით - მამამ დედა მოუკლა...აპატია? ალბათ, ბოლომდე ვერც შეძლებდა ამის შენდობას. იყო ვარსკვლავური, მომხიბვლელი და სევდიანი...შავი თმით, ყურზე რგოლებით, გაბუტული ტუჩებითა და სევდიანი თვალებით - მარიკუნა სულ ასეთი ემახსოვრება ყველას... 17 ივლისს 88 წლის ასაკში გარდაიცვალა ლეგენდარული მოცეკვავე, ომარ მხეიძე. ნატალია მხეიძე: ბაბუ არ ტოვებდა არც ერთ კონცერტს, შეკრებას, დაჯილდოებას და მსგავს ღონისძიებებს. ძალიან ბევრს და ხშირად დადიოდა მთასა თუ ბარში. მისი პროფესიით ცოცხლობდა. მამა ხშირად სთხოვდა, რომ ასაკის გამო ამდენი აღარ ევლო, ცუდად რომ არ გამხდარიყო; ამაზე ომარი ბრაზდებოდა, რა დროს ეგ არისო. 86 წლამდე ამ რეჟიმით იცხოვრა. ძალიან უყვარდა სიცოცხლე. ბოლოს, როდესაც აღარც ჯანმრთელობა უწყობდა ხელს და აღარც მეხსიერება, არასოდეს დავიწყებია "სუხიშვილების" პერიოდი, არც ერთი დეტალი. არ ახსოვდა არაფერი, მაგრამ ახსოვდა "სუხიშვილები". ახსოვდა ყველა კონცერტი, ყველა ჯილდო81 წლის გოგი ხარაბაძემ თავისი უკანასკნელი განსასვენებელი, 20 აგვისტოს, მახათას მთაზე დაიდო.პირადმა ტრაგედიამ მოწყვიტა ყველაფერს და როგორც ამ დროს ხდება ხოლმე, შვილმკვდარი უფალს დაუახლოვდა... მგლოვიარეთათვის პატრიარქი აუწონავი ნუგეშისმცემელია; მსახიობი ხშირად სტუმრობდა მას და ერთ-ერთ ვიზიტზე, რომელსაც საქმიანი ეთქმოდა, ასეთი რამ მოჰყვა;გოგი ხარაბაძემ 14 წლის წინ „ბიბლიის“ პირველი სრული აუდიო ვერსია ჩაწერა, დაბადებიდან – აპოკალიფსის ჩათვლით. პატრიარქმა ორწლიანი ნაშრომი 2009 წლის 1 მაისს ჩაიბარა და მას "საუკუნის პროექტი" უწოდა. პროექტის პროდიუსერები მერაბ სანოძე, გიორგი ხარაბაძე (უმცროსი) და თამარ ცაგარეიშვილი გახლდნენ. ბუნებრივია, „ბიბლია“ პატრიარქის ლოცვა-კურთხევითა და წინამძღვრობით ჩაიწერა. გოგი ხარაბაძე თითქმის ყოველ კვირა დადიოდა პატრიარქთან, ხშირად ესაუბრებოდა უწმინდესს, ლოცვა-კურთხევას იღებდა. მაქსიმალურად ემზადებოდა ამ პროექტისთვის. უზარმაზარი შრომა ჩადო, რომ მაღალ დონეზე შესრულებულიყო.20 აგვისტოს 82 წლის ასაკში გარდაიცვალა მხატვარი თემო გოცაძე."ყველაზე მეტად მარინას გარეშე ცხოვრების მეშინიაო, ამბობდა. ძალიან დააკლდა, განიცადა და მალევე წავიდა კიდეც.კი ვითომდა თავი ხელში აიყვანა, კუს ტბაზე დადიოდა, რომ გაევლო, გამოევლო, თითქოს სიძლიერე გამოიჩინა, მაგრამ მაინც არ გამოუვიდა.მე ვფიქრობ, რომ მარინა რომ ცოცხალი ყოფილიყო, თემოს სიცოცხლე გახანგრძლივდებოდა. მამაკაცი უფრო სუსტია, მოსავლელია, ამიტომ თემოს მარინა ძალიან დააკლდა, განიცადა და დაეტყო კიდეც; საყვარელი ქალის წასვლის შემდეგ, თავადაც საკმაოდ მალე წავიდა... " - ნანა ფაჩუაშვილი თემო გოცაძეს იხსენებსინგა ფერაძე 9 ოქტომბერს ბრიუსელში გარდაიცვალა. უკანასკნელი განსასვენებელი მახათას მთაზე, პანთეონში დაიდო... დრამატიზმით სავსე, დუდუკის ხმოვანი ვოკალის მუსიკოსი, მონატრებულ მშობლიურ მიწას საუკუნოდ შეუერთდა.პერიოდულად ქა­ლაქ ბრი­უ­სელ­ში ევან­გე­ლის­ტურ ეკ­ლე­სი­ა­ში გა­ლობ­და.  ადამიანი, რომლის კეთილშობილებასაც არანაირი საზღვარი არ გააჩნდა, უანგაროდ ბოლომდე ერთგული... ყველაზე დიდი ოცნება საქართველო, სიმღერა იყო.28 ოქტომბერს შეუცვლელი არსაკიძე აღესრულა. კაცი, რომელმაც ისე განასახიერა ეს გმირი, რომ მას მართლა სვეტიცხოვლის აღმშენებელთან აიგივებდნენ.თენგიზ არჩვაძემ 91 წელი ისე გაატარა ამ მღვრიე წუთისოფელში, რომ არ გასვრილა."სულს აღზრდა უნდა. დღეს ვერ იცლიან ამისთვის თუ არ იცლიან, არ ვიცი. კუნთების ჩამოყალიბება ადვილია, სულისა - ძნელი... ამის გარეშე კი... ერთ მეგობარს ვუთხარი: რა არის, სულ ღორივით (არ მიყვარს ეს სიტყვა, მაგრამ უნდა ვთქვა) ძირს რომ იყურები, საშოვარზე. აიხედე, ნახე რა ზეცაა; შენ ისე ცხოვრობ, ცა არ გინახავს-მეთქი!მე სულ ზეპირად ვიცოდი ცარგვალის განლაგება, ირმის ნახტომი, დიდი დათვი, პატარა დათვი... თუშეთში ცეცხლს დავანთებდი, ნაბადში გავეხვეოდი და გარეთ ვწვებოდი დასაძინებლად, იმიტომ კი არა, რომ სახლში არ შემეძლო ღამის გათევა, გარეთ ცას მივჩერებოდი. ვუყურებდი, როგორ მოგზაურობდა ცისკრის ვარსკვლავი. მეც მათთან ერთად ვსერავდი ცის კაბადონს...სამზეოსკენ უნდა გაიხედო. იცით, რა არის სამზეო? მე კუს ტბაზე დავდიოდი ფეხით. იქ, ზევით, კაკლები ხარობს... უძოზეც ავდიოდი ხოლმე. იქიდან კოჯრამდე კილომეტრ ნახევარიღა რჩება. მზის ამოსვლას ვასწრებდი იქ ასვლას. რომ გადმოიხედავ და მზე ამოდის - ეს არის სამზეო. მატერიალურს აბსოლუტურად არაფერს არ აქვს მნიშვნელობა. ყველაფერი რომ წამართვან, ამისი ნახვის უფლებას თუ დამიტოვებენ, უბედნიერესი კაცი ვიქნები. ეს უნდა შეიგრძნო. ბედნიერებას დანახვა უნდა. უნდა განასხვავო ღირებული და ნაკლებად ღირებული" - თენგიზ არჩვაძე.27 ოქტომბერს ბათუმში ახალგაზრდა რეჟისორი გიორგი გოგიბერიძე გარდაიცვალა. საერთაშორისო კინო ფესტივალის - "ბიაფის" წყალობით, ბათუმი  მსოფლიო კინო რუკაზე რომ მოხვდა, ამაში დიდი წვლილი ამ ხელოვანსაც მიუძღვის. გიორგის მიერ დაარსებული "ბიაფის" ფარგლებში, ხავერდოვან სეზონზე, ბათუმს მართლაც მსოფლიო დონის კინო ხელოვანები სტუმრობდნენ და შავი ზღვისპირა ლამაზი ქალაქის კულტურულ ცხოვრებას ეცნობოდნენ.48 წლის ხელოვანი, ბოლო ერთი წელი, მძიმე სენს ებრძოდა. ირაკლი კიკვაძე: სათნო და კეთილი ადამიანი გახლდათ. ყველა იცნობს, როგორც რეჟისორს და ხელოვანს, მაგრამ ცოტამ თუ იცის, რომ გიორგი ხატებს წერდა ტაძრებისთვის.მე რომ ბოლოს ვნახე მამა გაბრიელის დიდ ხატზე მუშაობდა.14 ნოემბერს ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის დრამატულმა თეატრმა ზვიად სვანაძის გარდაცვალება ამცნო საზოგადოებას. მაკა შალიკაშვილი: ზვიადი ნიჭიერი მსახიობი იყო. "მაკბეტში", სადაც მიწვევით მეც ვთამაშობ, მას პატარა როლი ჰქონდა, მაგრამ იმ როლთან მიდგომაც ჰქონდა ძალიან ღირსეული, პროფესიონალური. მე ჩასული ვიყავი ქუთაისის თეატრში და ის იქაური და მნიშვნელოვანია, რომ შემხვდა თბილად.მსახიობის შვილი იყო. თვითონაც ნიჭიერი მსახიობი...იყო მორიდებული, მშვიდი, დიდი ადამიანი... ჩვენ სულ ლექსებზე ვლაპარაკობდით. ძალიან უყვარდა ლექსები...ქართულმა საოპერო სამყარომ, წლის მიწურულს, 3 დეკემბერს დაკარგა ლეგენდა სახელად მედეა ამირანაშვილი. მომღერალი, რომელსაც ახალგაზრდა თაობის დიდ გულშემატკივრად და ქომაგად აღიარებდნენ. უკანასკნელ დღეებში მეგობრებს ღიმილით მასპინძლობდა. ამ ღიმილში კი ერთად განვლილი წლების აღმართ-დაღმართი და სითბო იმალებოდა...იმერი კავსაძე: პეტრე ამირანაშვილის ხსოვნის საღამო იყო კონსერვატორიაში. მეორე დღეს მედეას შვილმა, მარინა ფარულავამ სახლში მიგვიწვია მე, რეზო ტაბიძე და ემზარ გეწაძე. ვნახეთ მედიკო. ეს იყო ბოლო ნახვა...ეტლით გამოიყვანა ქალიშვილმა. გვიყურა, გვიყურა. იმერი ვარ, ხომ გახსოვარ? ერთად რომ ვმღეროდით-მეთქი? მის თვალებში სითბო ვიგრძენი და გამიღიმა. ამ ღიმილში ჩვენი შეხვედრები და მეგობრობა იყო... ეს იყო ჩემთვის შთამბეჭდავი და.. ალბათ, ეს უკანასკნელი შეხვედრა და ღიმილი, არასდროს დამავიწყდება.ყველა გვიცნო, ყველაფერს ხვდებოდა, თვალებით, ღიმილით ვატყობდით, რომ ჩვენთან იყო, მაგრამ ვერ მეტყველებდა...მედიკო ჩემს მეხსიერებაში ჩარჩება როგორც დიდი მუსიკოსი, მომღერალი და ჩვენი ერის ერთ-ერთი საუკეთესო წარმომადგენელი. ქართული მუსიკალური სამყაროს ლეგენდა წავიდა ჩვენგან.12 დეკემბერს 66 წლის ასაკში გარდაიცვალა ქართველი მწერალი ზურაბ ქარუმიძე.ჯაზის დიდ გულშემატკივარსა და მოყვარულს, დღეს არა მხოლოდ ლიტერატურული წრე მისტირის, არამედ ჯაზმენებიც...მიხო მოსულიშვილი: ნამდვილი კულტურტრეგერი, ჯაზისა და ჯოისის აქცენტებით... 2012 წელია და ზურას ვხვდები უცებ, სახელდახელოდ.მეთქი, ზურა, შენი შარშან დაწერილი Dagny, or a Love Feast წავიკითხე... ერთ საიტზე იდო, იქიდან გადავიწერე და ისე.მართლაო, - უკვირს, - მართლა წაიკითხეო? ინგლისურადო?შენ ხო იცი, როგორი გაჭირვებული ინგლისურიც ვიცი, მაგრამ რაც გავიგე, - მაგარ!თან სჯერა, თან ეეჭვება ცოტაც...და მეთქი, ხო იცი, დამაინტერესებდა ძალიან და შენ რომ მანდ ვაჟა-ფშაველა გამოიყვანე, ზუსტად ეგ არი...ჰოო?ვახ, კი მეთქი, კი! აბა რა!შენ ხო მაგისი ბიოგრაფია დაწერე და ვაჟაზე რომ მაგას მეტყვი, მართლა კაია მაშინო...მარტო ვაჟათი კი არა, თავისი გურჯიევიან-სტალინიანად და დაგნიანად და ყველა დანარჩენებიანად მაგარია მეთქი...გაიხარე, გაიხარეო, მე მიბარებს და თავად არის გახარებული...აი, ეგეთი გახარებული ზურა მაგონდება ჩვენი მრავალგზისი შეხვედრებიდან...და დიდი ტკივილიც აქვეა, რომ ნაადრევად და მოულოდნელად წავიდა მეოცე-ოცდამეერთე საუკუნეების გასაყარის ერთი საუკეთესო მწერალი და ნამდვილი კულტურტრეგერი, ჯაზისა და ჯოისის აქცენტებით...ასევე დაგაინტერესებთ:კერძები, რომლებიც გაცხელებისას მომწამვლელი ხდება„დედას ვკითხე, ვინ არის ღმერთი-მეთქი - შენ ხარო... როგორი კაციც გაიზრდები, ისეთი ღმერთი გეყოლებაო“ - ბუბა კიკაბიძე დედაზე"სიყვარული არის ზრუნვა...“ - კახის და ანუკის უთბილესი კადრები

ქეთა

ტაბლოიდი 1699713462

თოშა ქებურია და ქეთი ჟღენტი ჩინეთში მოგზაურობენ - ნახეთ, კადრები

თოშა ქებურია, საზოგადოების ყურადღების ცენტრში ხშირად ექცევა. ის მილიონერი ბიზნესმენის, ბუბა ქებურიას შვილია და თავადაც წარმატებული ბიზნესმენია. 2017 წელს თოშამ მოდელ ქეთი ჟღენტზე იქორწინა.ქეთი ხშირად აქვეყნებს მოგზაურობის კადრებს. ამჯერად, ის ქმართან ერთად ჩინეთში მოგზაურობს.ნახეთ, ფოტოები:

გველის თავის უზარმაზარი ქანდაკება აღმოაჩინეს

მეცნიერება 1698240524

მეხიკოში აცტეკების პერიოდის გველის თავის უზარმაზარი ქანდაკება აღმოაჩინეს

წარსულის არტეფაქტების აღმოსაჩენად ზოგჯერ შრომატევადი გათხრებია საჭირო, მაგრამ ზოგჯერ, როგორც ეს მეხიკოს ბოლოდროინდელი მიწისძვრის შემთხვევაში მოხდა, ამ საქმეს თავად ბუნება აკეთებს.2022 წლის 19 სექტემბერს, მექსიკის დასავლეთ სანაპიროს სიახლოვეს 7,6 მაგნიტუდის სიმძლავრის მიწისძვრა მოხდა, რამაც ორი ადამიანი იმსხვერპლა. ბიძგები 400 კილომეტრის მოშორებით, ქალაქ მეხიკოშიც იგრძნობოდა, სადაც რამდენიმე შენობა დაზიანდა, მათ შორის, სამართლის სკოლა ქალაქის ცენტრში.ამ შენობის საძირკვლის ქვეშ, მექსიკის ანთროპოლოგიისა და ისტორიის ეროვნული ინსტიტუტის არქეოლოგებმა ქვისგან გამოთლილი გველის თავის უზარმაზარი ქანდაკება აღმოაჩინეს, რომელი დაახლოებით 500 წლისაა, აცტეკების პერიოდის.გველის თავის სიგრძე 1,8 მეტრია, სიმაღლე ერთი მეტრი და დაახლოებით 1,2 ტონას იწონის.აღმოჩენა მართლაც საოცარია. ქანდაკება ადგილიდან ამწეთი მოხსნეს. ის მიწაში დაახლოებით 4,5 მეტრის სიღრმეში იყო ჩამარხული აცტეკების დედაქალაქის, ტენოჩტიტლანის ნანგრევებში.მექსიკის ეროვნული ავტონომიური უნივერსიტეტისა და ტემპლო-მაიორის მუზეუმის ექსპერტები ძეგლზე მუშაობას განაგრძობენ. აღსანიშნავია, რომ გველის თავის ქანდაკების ზედაპირს შენარჩუნებული აქვს თავდაპირველი ფერების 80 პროცენტი.ქანდაკებაზე ჩანს წითელი, ლურჯი, თეთრი და ჟანგისფერი ფერები. მკვლევრებმა ის ტენიანობის კამერაში მოათავსეს, რათა ფერები რაც შეიძლება მეტად შეინარჩუნონ. ისინი მინერალებისა და მცენარეული მასალებისგანაა დამზადებული და განსაკუთრებით არამდგრადია. ფერების შენარჩუნების სამუშაოები 2024 წელს გაგრძელდება. წყაროასევე ნახეთ:VIDEO: ასობით გადარჩენილი ცხოველი და სახლში შეფარებული 30 კატა - გაიცანით, ცხოველებზე შეყვარებული თამარ ბუბაშვილი„ეს ქალბატონი ამბობს, რომ შვილის სახელზე ფონდი შევქმენი და ფულს ითხოვს...“ - ნიკოლოზ წულუკიძე მიმართვას ავრცელებს