რატომ ატარებდნენ „შავი ჭირის“ დროს ექიმები ყვავის ნისკარტის ფორმის ნიღბებს - რა იმალებოდა უცნაური სამოსის მიღმა

შუა საუკუნეებში შავი ჭირის ეპიდემიის დროს ექიმები უჩვეულო ფორმით დადიოდნენ. გრძელი, ჩიტის ნისკარტის მსგავსი ნიღბებით, ფართო მოსასხამებით, ხელთათმანებითა და სპეციალური თავსაბურავებით.

მათი გარეგნობა დღესაც ერთ-ერთ ყველაზე ცნობად სიმბოლოდ რჩება, რომელიც კაცობრიობის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე მომაკვდინებელ ეპიდემიას უკავშირდება.

ნისკარტის ფორმის ნიღბის შიგნით ექიმები სურნელოვან მცენარეებს, ყვავილებსა და სხვა არომატულ ნივთიერებებს ათავსებდნენ. იმდროინდელი წარმოდგენით, დაავადება „ცუდი ჰაერით“ ვრცელდებოდა და მძაფრ სუნებს შეეძლო ინფექციისგან მათი დაცვა. თუმცა ეს მოსაზრება მცდარი აღმოჩნდა. შავ ჭირს ბაქტერია Yersinia pestis იწვევს.

ასეთი სამოსი განსაკუთრებით XVII საუკუნეში გახდა ცნობილი და არა უშუალოდ XIV საუკუნის შავი ჭირის პირველი დიდი პანდემიის დროს.

ნიღბის ნისკარტი ექიმებს სურნელოვანი ნივთიერებების მოთავსების საშუალებას აძლევდა, ხოლო ტყავის მოსასხამი და ხელთათმანები პაციენტებთან კონტაქტისას დაცვის საშუალებად მიიჩნეოდა.

იმ პერიოდში ექიმებს დაავადების გადაცემის მექანიზმი სრულად არ ესმოდათ. დღეს ცნობილია, რომ შავი ჭირი ძირითადად ინფიცირებული რწყილების საშუალებით ვრცელდება, ხოლო ფილტვისმიერი ფორმა შესაძლოა ადამიანიდან ადამიანს სასუნთქი გზების წვეთებით გადაეცეს.

ნისკარტიანი ნიღბები მედიცინის განვითარების იმ ეპოქის სიმბოლოდ იქცა, როდესაც ექიმები სასიკვდილო დაავადებასთან ბრძოლას ცდილობდნენ იმ ცოდნითა და საშუალებებით, რომლებიც იმ დროს ჰქონდათ.