suntqva

1669922160

„აღარც ველოდი, რომ გაგრძელდებოდა... როგორც იქნა, ვიწყებთ" - სერიალის გადაღება, რომელსაც მაყურებელი ამდენი ხანია ელოდება, იწყება

„ფორმულა კრეატივის" შემოქმედებითი ჯგუფი დღეს პირველად შეიკრიბა და „ხელოვნურის  სუნთქვის" გადაღების დაწყება დაგეგმა. სერიალის ფეისბუქ გვერდზე გაზიარდა ფოტო, სადაც ეს შეხვედრაა ასახული.მაშ ასე, ექვსწლიანი პაუზის შემდეგ, „ხელოვნური სუნთქვა" მესამე სეზონით ბრუნდება.სერიალს ამჯერად ონლაინ კინოთეატრ Cavea + -ზე ვიხილავთ.გახარებული მსახიობები ემოციებს "პრაიმტაიმის" მკითხველს უზიარებენ."ხელოვნური სუნთქვის" მსახიობებს ლევან ყოჩიაშვილი შეუერთდა.ლევან ყოჩიაშვილი: სცენარი მზადაა, ჩვენ ვემზადებით. სერიალის ეს სეზონი Cavea + ის დაკვეთით უნდა გადავიღოთ, შესაბამისად ყველაფერს ისინი წყვეტენ, როდის გავა და ასე შემდეგ. ჯერ ვერ გეტყვით, რა როლს ვთამაშობ. თან ვლაპარაკობ, თან ვერ ვლაპარაკობ. გაგიმხელთ იმას, რომ ამ სერიალში ჩემთვის საყვარელი მსახიობები თამაშობენ. "ხელოვნური სუნთქვის" მაყურებელი გახლდით, მომწონდა, ვგულშემატკივრობდი. მსიამოვნებს ეს სიახლე ნამდვილად. რუსკა ქარქაშაძე: - დიდი ხანი ველოდი ამ სერიალის გაგრძელებას. სულ მქონდა იმედი, რომ ისევ აღმოვჩნდებოდი "ხელოვნური სუნთქვის" გადასაღებ მოედანზე. სულ მიდიოდა ამაზე საუბარი. როგორც იქნა, ვაგრძელებთ გადაღებას. ბევრი ახალი პერსონაჟი გვეყოლება, ბევრი ახალი ამბავი მოხდება. მე მგონი, ძალიან საინტერესო უნდა იყოს. წინა სეზონებზეც არა ნაკლებ საინტერესო. ახალი სცენარი ბევრი ახლის გაკეთების  საშუალებას მაძლევს. იმ კვირიდან ვიწყებთ და გვიხარია ყველას. ეკა დემეტრაძე: - გულწრფელი რომ ვიყო, აღარც ველოდი, რომ გაგრძელდებოდა. მაგრამ აი, დავიწყეთ და ძალიან გამიხარდა. ჩემთვის ჩემს პერსონაჟზე მუშაობა ძალიან საინტერესო იყო. კიდევ უფრო საინტერესოა თავიდან გაცოცხლება და ახალი ცხოვრების დაწყება. რთულია და მეტი პასუხისმგებლობაა. მოლოდინი თითქოს უფრო მეტია, ვიდრე ახალზე. დიდი ამბავი მოჰყვა ნიუსს, რომ სერიალი უნდა გაგრძელებულიყო. მივხვდით, რომ დიდია მოლოდინი. სცენარის ნაწილი, რაც წავიკითხე ძალიან საინტერესოა. ბევრი ხაზი და პერსონაჟი შემოდის. ახალი ეტაპი ჩემს კარიერაში ძალიან მახარებს.

taro

1669912079

"არ მინდა შენი დაბადების დღისთვის ცრემლი მისველებდეს სტრიქონებს... მეტის გაგრძელებას ვეღარ შევძლებ" - თამაზ მეჭიაური 68 წლის გახდებოდა

1 დეკემბერს თამაზ მეჭიაური 68 წლის გახდებოდა. პოლიტიკოსი კორონავირუსთან ბრძოლაში 15 თებერვალს დამარცხდა...40 წლის მეგობარს პოეტი ტარიელ ხარხელაური დაბადების დღეს ემოციურად ულოცავს."ჩემო თამაზ! ჩემო მეგობარო!ვიდრე ცოცხალი ვარ, სხვა დროში და სხვანაირად შენთვის დაბადების დღის მოლოცვა გამიჭირდება... უხდებოდი სოფელს, მაგრამ სოფელმა ვერ მოგიხდინა... უხდებოდი სამეგობროს, უხდებოდი შენს ქვეყანას, ყველაზე დიდსა და ყველაზე წმიდას.როგორც კარგ ყმას შეჰფერის, გყავდა მტერი, მაგრამ შენი უზარმაზარი კაცობით არავის მტრობა არ შეგეძლო... დადიოდი წუთისოფელში, ამ ბინდისფერ წუთისოფელში, სიყვარული და სითბო დაგქონდა. გყავდა და გყავს დიდი სამეგობრო დიდი კაცების, ამ დიდი კაცების სამეგობროშიც დიდი ხარ და განსხვავებული.ახლაც ვერ გავრკვეულვარ, რა ძალა გქონდა, რა მადლს ასხივებდი, რომ შენ ირგვლივ მყოფთ შენით ამხნევებდი, შენით ამზიანებდი... ან კი რა გასაკვირია, შენს ნაბიჯსაც და შენს ღიმილსაც სხვა შნო და სხვა ლაზათი ჰქონდა, სხვანაირად გვავსებდა, სხვანაირად გვეიმედებოდი...ვწერ ამ სტრიქონებს, გულში ჩაგუბებულ ცრემლს გარეთ გამოტანის საშუალებას არ ვაძლევ, რადგან არ მინდა შენი დაბადების დღისთვის ცრემლი მისველებდეს სტრიქონებს, ასეთი სტრიქონები შენნაირი კაცების სულს სილაღეს დააკლებენ, თუმცა, დაკვირვებული თვალისთვის სილაღე შენი გარეგნული ხასიათი იყო, თორემ გულში შენი სამშობლოს ტკივილი, გაუგონარი ღალატის ტკივილი მუდმივად სახლობდა... მეტის გაგრძელებას ვეღარ შევძლებ... უბრალოდ, როგორც გვჩვევია - ლომო, როგორ ხარ?...ჩვენი უღალატო სამეგობროს სახელით გილოცავ დაბადების დღეს..." - ტარიელ ხარხელაური.

მამა ვიტალი

1669874478

მოდით ჩემს საფლავზე, თქვენს გასაჭირზე მომიყევით და დაგეხმარებით – წმინდანი, რომელთანაც ხშირად მიდიოდა ილია მეორე

1-ლი დეკემბერი სქემარქიმანდრიტ ვიტალის (სიდორენკო) გარდაცვალების დღეა, უკრაინული წარმოშობის ბერის, რომლის საფლავიც ბევრი მართლმადიდებლის ნუგეშისმცემელი ადგილია.მამა ვიტალი 1992 წლის 1 დეკემბერს, 18 საათსა და 45 წუთზე გარდაიცვალა. მან თავისი გარდაცვალების შესახებ, წინასწარ იცოდა. გარდაცვალებამდე 9 დღით ადრე, ძალიან ცუდად გახდა, მეტყველების უნარი დაკარგა და სხეულის მარჯვენა ნაწილი პარალიზებული ჰქონდა.მასთან ხშირად მიდიოდა ჩვენი პატრიარქი, უწმინდესი და უნეტარესი ილია II. მიცვალებულს წესი სწორედ მან აუგო. როდესაც მამა ვიტალისთვის მიტევების ფურცელი უნდა ჩაედოთ ხელში, ყველამ დაინახა, როგორ გაშალა ხელი გარდაცვლილმა, ფურცლის ჩადების შემდეგ კი, ისევ შეკრა.30 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ხორციელად დატოვა ეს ქვეყანა.მამა ვიტალი იყო ადამიანი, რომელიც მუდამ სიყვარულს ქადაგებდა, დაუვიწყარია მისი საოცარი სიტყვები:  „ძმებო შეიყვარეთ სიყვარული.მთელი სამყარო ჩემი მამა და დედაა. უცხო არავინ მყავს – ყველანი ჩემი ახლობლები არიანო“.  ძალზე განიცდიდა, თუ სადმე კატასტროფა მოხდებოდა, აანთებდა სანთლებს და იმდენ მეტანიას აკეთებდა, რამდენი ადამიანიც დაიღუპა, ყველას სათითაოდ ავედრებდა უფალს.  მთელი ქვეყნიდან მოდიოდნენ მასთან ნუგეშის მისაღებად. მასთან შესვლისას „ღირს არსს“ ილოცებდი და მოძღვარს კურთხევას სთხოვდი, ის კი პასუხად მუხლს მოიდრეკდა შენს წინაშე, ხელზე გეამბორებოდა და აქეთ გთხოვდა კურთხევას (სულ ერთი იყო, კაცი იყავი თუ ქალი). შემდეგ დაგსვამდა, თვითონ იატაკზე მოირთხამდა ფეხს და საათობით იჯდა გაუნძრევლად, გისმენდა, მერე წიგნს აიღებდა და მამათა ნაწერებს გიკითხავდა. ცხოვრებაზე მოწუწუნეს ანუგეშებდა:„ამქვეყნად არაფერია რთული. თუ ადამიანები გეყვარება და გულწრფელად ეცდები მათ დახმარებას, ცხოვრება გაგიიოლდება“. „თუ გეყვარებით, არც მწუხარება გექნებათ, არც გულგატეხილობა. არასოდეს დაეცეთ სულით და ყოველთვის იქონიეთ ღვთის დახმარების და წყალობის იმედი.ილოცეთ ნებისმიერ დროსა და მდგომარეობაში, ყოველთვის უნდა იმეოროთ: “უფალო იესო ქრისტე, ძეო ღვთისაო, შემიწყალე მე ცოდვილი.”  ოცდაათი წლით ადრე იწინასწარმეტყველა 1991-1992 წლების ძმათამკვლელი, აფხაზეთის ომი. ხოლო როცა ეს ყველაფერი აღსრულდა, მარხვა გაამკაცრა და ლოცვა გააძლიერა. განუწყვეტლივ სახავდა ჯვარს თბილისს, დადიოდა ქუჩებში და აკურთხებდა ქალაქს: ”შეიცანით საკუთარი თავი და გაიგეთ, რომ, რაც სამყაროში ხდება, ჩვენი ბრალია, ჩვენი ცოდვების”!სიკვდილის წინ ყველას დაგვიტოვა ანდერძად:„მოდით ჩემს საფლავზე, თქვენს გასაჭირზე მომიყევით, როგორც ცოცხალს და დაგეხმარებით”.  მამა ვიტალი დასაფლავებულია თბილისში, ალექსანდრე ნეველის ტაძრის ეზოში.   აი, მის საფლავზე კი მართლაც უამრავი სასწაული აღესრულება, უამრავი ადამიანი იღებს მისგან ნუგეშსა და სიყვარულს. უშვილოებს შვილი მისცა. ყოფილა შემთხვევა, ექიმები რომ აბორტის გაკეთებას სთხოვდნენ რომელიმე დედას, ნაყოფი მახინჯი დაიბადება ან მუცელშივე დაიღუპებაო, თუმცა მამა ვიტალის საფლავზე ლოცვის შემდეგ, დედას შვილის მოკვლაზე სასტიკი უარი განუცხადებია და შვილიც ჯანმრთელი შესძენია. უამრავი ადამიანი განსაცდელისაგან დაუხსნია და ასე შემდეგ…

vano

1669468301

„ვირეშმაკობაც კარგად იციან. ვითომ ვერ ხვდებიან. მთლიანობაში კეთილი და სტუმართმოყვარე ხალხია“ - რომელი კუთხის ქართველებს ახასიათებს ვანო იანტბელიძე

თელავის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი - ვანო იანტბელიძე 68 წლისაა და როგორც "პრაიმტაიმთან" ამბობს, სარკეში ჩახედვამდე ასაკი არ ახსოვს. ჯანმრთელობას არ უჩივის, თუმცა საამისოდ მაინცდამაინც არაფერს აკეთებს. 47 წელია თელავში გაატარა, თელაველებს კი შემდეგნაირად ახასიათებს.ვანო იანტბელიძე: - მარტოობის დროს მოწყენილი ვარ. ვერასდროს ვიტანდი მარტოობას, არ შემიძლია. სულ პრობლემებზე მეფიქრება, იმას ის სჭირდება, ამას ეს უნდა... როგორც კი ვინმე გამოჩნდება, მაშინვე ორბივით გავჯეელდები. მახსოვრობას არ ვუჩივი, სცენაზე მით უფრო, მაგრამ კოვიდის გადატანის შემდეგ, ზოგჯერ ისეთი რამ ამოვარდება თავიდან, ვოცდები.სახლში მიდევს ყველანაირი ტრენაჟორი. სანამ ვიყიდდი, ვერ მოვისვენე. ვიყიდე და შევხედავ, ჩემი შვილიშვილები ვარჯიშობენ. მეც ცოტას წავივარჯიშებ, მაგრამ დიდი ინტენსივობით - არა. უმეტესად ნაბახუსევზე ვარ და ხომ ვერ ვივარჯიშებ, რავალია, "პახმელიაზე" დადექი და ივარჯიშე. ასაკში სმა ვისწავლე. ადრე ბოლომდე ვსვამდი. ახლა ვქეიფობ, მოვდივარ სახლში და კარგად ვარ. კახეთი იმიტომ შემიყვარდა, რომ არავინ არაფერს გაძალებს. გინდა დალიე, გინდა - არა. სადღეგრძელო თქვი, მოსვი, დადე ჭიქა. არავინ გეუბნება, რატომ ბოლომდე არ დალიეო. არავინ გეჯიბრება. გენიალურია. პირდაპირები არიან. ვირეშმაკობაც კარგად იციან. ვითომ ვერ ხვდებიან. მთლიანობაში კეთილი და სტუმართმოყვარე ხალხია. ვისზეც გინდა მოუყევი ანეკდოტი, ყველას თავის თავზე, კახელებზე გადმოიტანენ და თავის თავზე ბოლომდე ღადაობენ. ყველა კახელი თავის თავზე ღადაობს. თელაველები კიდევ გურჯაანელებზეც ხუმრობენ. ყველას ვუყვარვარ, პატივს მცემენ. კარგი ხალხია. ასე რომ არ ყოფილიყო, 47 წელი იქ ვერ დავრჩებოდი. დედა, დედა, რა დრო გასულა...კიდევ იმაზე ვატყობ დრო რომ გარბის, რომ მოვა კაცი და ჩამეხუტება, თქვენს ზღაპრებზე ვარ გაზრდილიო, ვფიქრობ, რაფერაა ახლა ეს ჩემს ზღაპრებზე გაზრდილი-მეთქი. მაგრამ ფაქტია. ძალიან დაჩქარდა და დაპატარავდა დრო...

niko

1669435380

„ამ ბაღმა მის გარშემო უნდა გააერთიანოს ახალგაზრდობა“ - რა ადგილას გაშენდება ნიკო კვარაცხელიას სახელობის ბაღი

დეკანოზი პეტრე კვარაცხელია სასხორის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძრის ეზოში მოგვარის, ნიკო კვარაცხელიას სახელობის ბაღის გაშენებას გეგმავს. მან ნიკოს დედასთან, იზა ომაძესთან ერთად ადგილი შეარჩია და როგორც "პრაიმტაიმთან" ამბობს, ბაღის გაშენება მალე დაიწყება.პეტრე კოლხი: გიორგობის დღესასწაულზე სასხორის წმინდა გიორგი სახელობის ტაძრის ფრთებ ქვეშ, უამრავმა ადამიანმა მოიყარა თავი. ეზო სავსე იყო და ცენტრალურ გზაზე საცობი შეიქმნა. არა მხოლოდ ხეობის მოსახლეობა, საქართველოს თითქმის ყველა კუთხიდან იყვნენ მომლოცველები. ამ მომლოცველებში მინდა გამოვარჩიო ნიკო კვარაცხელიას დედა - იზა, რომელიც ჩემს საამაყო კვარაცხელიებთან ერთად მობრძანდა. ქადაგების შემდეგ მე აუცილებლად უნდა მესაუბრა იზას შესახებ, რადგან ის არის ადამიანი, რომელმაც ღირსეულად დაითმინა ეს უკურნებელი ტრაგედია. სხვა საკითხია როგორ უძლებს ის ამ გაუსაძლის ტკივილს, თუმცა შვილგარდაცვლილ დედებს, ნამდვილად აძლევს მაგალითს. მე მის ტკივილს შევადარებდი ღვთისმშობლის ტკივილს, რომელიც გოლგოთაზე იდგა და გაჰყურებდა, როგორ აცვამდნენ ჯვარს მის ერთადერთ შვილს. ნიკო განსაკუთრებული ახალგაზრდა იყო. ამას იმიტომ არ ვამბობ, რომ ის ჩემი ჯიშის და გვარის წარმომადგენელია. ნიკო იდეაა და არა კონკრეტული პიროვნება. შეიძლება ადამიანი მოკლა, მაგრამ იმ იდეის და მასშტაბების სიკვდილი, რომელსაც ნიკო პატარა ასაკში დაატარებდა, პრაქტიკულად შეუძლებელია.ადრეულ ასაკში მოკლეს ჯალათებმა, მაგრამ იდეის მოკვლა ასე ადვილად არ ხდება. არა მგონია, ასეთი კეთილშობილი იდეის მოკვლა მთელი ქვეყნიერების მასშტაბით ვინმეს ხელეწიფებოდეს.ის უფალმა ადრეულ ასაკში გადაიყვანა მარადისობაში და ააცილა ის ტანჯვა, რომელიც ჩვენს ყოველდღიურობაში სუფევს. მიწიერ ჯოჯოხეთს განარიდა და დაუმკვიდრა ცათა სასუფეველი.ჩვენი ტაძრის ეზოში ჯერ კიდევ ბევრი რამაა გასაკეთებელი. მე იზასთან ერთად ერთი პატარა კუთხე შევარჩიე, რომელიც პირდაპირ გადაჰყურებს დიდგორის ხეობას. ტაძრის იმ კუთხეს, რომელიც პრაქტიკულად შესასვლელი ნაწილია, აუცილებლად ერქმევა ნიკო კვარაცხელიას სახელობის ბაღი.ისევე როგორც სასხორის წმინდა გიორგის ტაძარი, გიორგობას, დიდებული წმინდა გიორგის ხატით დამშვენდა, ტაძრის ეზო, ამ ლამაზი ბაღით, ასევე მალე დამშვენდება. ნიკოს სახელობის ბაღმა, ისევე როგორც ჩვენმა პატარა ტაძარმა, მის გარშემო უნდა გააერთიანოს ყველა და განსაკუთრებით ახალგაზრდობა. "ათას ცოცხალსა ბევრჯერა, ასჯერ სჯობს ერთი მკვდარია". ეს ნიკოზეა ნათქვამი. მკვდარი ისინი არიან, ვინც ის სიკვდილისთვის გაიმეტეს. ნიკოს ვერასდროს მოკლავენ.მადლობა იზას, რომ ასე გმირულად უძლებს ამ გაუსაძლის ტკივილს და მადლობა ღმერთს, რომ გვაქვს შესაძლებლობა ნიკო ტაძრის ეზოში გავაცოცხლოთ და მოვეფეროთ.

tadzari

1669430920

„შესაწირი ყულაბა დაზიანებული, საკეტი კი ჩალეწილ-ჩამტვრეული იყო…“ - ტაძარი, სადაც პეტრე კოლხი მოღვაწეობს, გაქურდეს

სასხორის წმინდა გიორგი სახელობის ტაძარი, სადაც დეკანოზი პეტრე კვარაცხელია, ზაფხულიდან მოყოლებული წინამძღვარია, წუხელ გაუქურდავთ. ამის შესახებ ფეისბუქზე თავად სასულიერო პირი წერს. პეტრე კოლხი: მოგეხსენებათ, სასხორის წმინდა გიორგის ტაძარში დღესასწაული გრანდიოზულად ჩატარდა, ადგილობრივ მოსახლეობასთან ერთად იყვნენ სტუმრებიც.ჩვენთვის ეს ძალიან მნიშვნელოვანია და ყველას დიდი მადლობა მინდა გადაგიხადოთ.ვინაიდან ტაძრისთვის პირველი გიორგობა წირვა-ლოცვით უნდა ჩატარებულიყო, გვიანობამდე გადავწყვიტეთ კარი არ ჩაგვეკეტა. თან მსურდა, რომ ახლადმიბრძანებული ხატი ყველა მომლოცველს მოელოცა… მრევლის მონდომებით ეზოში ტრაპეზი იყო გაშლილი, რომ შორიდან მოსულებისთვის მასპინძლობა გაგვეწია…მოგვიანებით სტიქაროსანმა, რომელიც ტაძართან შედარებით ახლოს ცხოვრობს, კარი ჩაკეტა.დღეს ჩემთან სტუმრები იყვნენ. გაცილების პროცესში გადავწყვიტე ტაძარი და ახალი ხატი მოელოცათ…მისვლისთანავე შევნიშნე, რომ შესაწირი ყულაბა ბევრ ადგილას დაზიანებული, საკეტი კი ჩალეწილ-ჩამტვრეული იყო…არ ვიცი, ყულაბაში ვინ რა შესწირა, მაგრამ ვინც წაიღო, უფალმა შეარგოს. ვინ იცის, როგორ შიოდა…მე ამ პოსტს მათ გასაგონად ვწერ, პირადში რომ მივარდებიან და ჭკუას მარიგებენ, თუ რატომ არ უნდა გამოვკეტო ტაძარი…ძვირფასებო, ახლა მსურს დაინახოთ, თუ რატომ უნდა დაიკეტოს და მსგავსი პრეტენზიებით ვინც დამიკავშირდებით, პასუხისმგებლობასაც დაგაკისრებთ…არავისთვის არაფერი მენანება, მაგრამ ტაძრიდან მოპარული ნივთით საუკუნოდ იწყევლიან თავს…ბევრი უზუსტობა რომ თავიდან ავიცილოთ, არსებობს ნორმები, რომელიც უნდა დავიცვათ…სასხორის წმინდა გიორგი შეეწიოს იმ ქურდს, რომელმაც ყულაბა დაამტვრია და ავაზაკის სინანულით მოიყვანოს ტაძრის კარებთან!..

temur

1669327623

"მაია, მე რომ რამე დამემართოს, ეს სპექტაკლი ბოლომდე უნდა მიიყვანო" - მაია დობორჯგინიძე თემურ ჩხეიძის წინათგრძნობაზე

მსახიობმა მაია დობორჯგინიძემ თემურ ჩხეიძე, მაესტროს დაბადების დღეს გაიხსენა - "როგორ მაკლია" - დაწერა და ფეისბუქზე რეჟისორის ვიდეო გააზიარა. მაიამ ზაფხულში დაასრულა მაესტროს დაწყებული სპექტაკლის დადგმა. აი, რა წინათგრძნობა ჰქონია ბატონ თემურს..."ჩემო", ბატონო თემურ! თქვენ რომ მეუბნებოდით, "მაია, მე რომ რამე დამემართოს, ეს სპექტაკლი ბოლომდე უნდა მიიყვანო", ჰოდა, მივიყვანე! "სეილემის პროცესი" შედგა! ეს ერთი თვე უთქვენოდ ძალიან ძნელი იყო, ხედავდით ალბათ, მეც ვგრძნოდი, მაძლიერებდით შორიდან. ბავშვები სცენაზე რომ გენახათ ამაყი და ბედნიერი იქნებოდით. მადლიერი ვარ თქვენთან გატარებული წლების. თქვენს გარეშე სიცარიელეა, არ მიმატოვოთ მირჩიეთ ხოლმე რამე! მიყვარხართ" - წერდა დობორჯგინიძე 9 ივნისს სოციალურ ქსელში.

besiki

1669310433

„მინდოდა შევხმიანებოდი და მეთქვა, ისევ ძველებურად მიყვარხარ-მეთქი... ვწუხვარ იმ დროს, რომელიც გიორგის გარეშე გავატარე“ - რას უთვლის ბესიკ ხარანაული „პრაიმტაიმის“ საშუალებით, გიორგი კეკელიძეს

„ნოემბრის თვეში, როდესაც ხეზე თავს ვეღარ იჭერს ხმელი ფოთოლი, მე დავიბადე“ - ბესიკ ხარანაული 83 წლის გახდა. მოწყენილი ვარ, თუმცა სად მაქვს მაგის უფლებაო, „პრაიმტაიმთან“ დაიჩივლა. ხან თიანეთშია, თავის სოფელ ლეშაში, ხან - დედაქალაქში. ჩივის იმაზეც, რომ უკვე ძველებურად დაუღალავი აღარ არის მისთვის ესოდენ საყვარელი საქმიანობა. სამი-ოთხი გვერდის წერა მღლის და ვბრაზობო. ბესიკ ხარანაული: როგორც ნათქვამია, თუ გინდა დიდხანს იცოცხლო, მწარეც უნდა ჭამოო. ყველას უნდა სიცოცხლე, მათ შორის - მეც. - ასაკში ტკბება სიცოცხლე?- გააჩნია რაკურსს, საიდან უყურებ სიბერეს. ახალგაზრდის რაკურსიდან ტკბილად ჩანს, ჩემგან სხვაგვარია.- „ნოემბრის თვეში, როდესაც ხეზე თავს ვეღარ იჭერს ხმელი ფოთოლი, მე დავიბადე...“- მხოლოდ ეგ ერთი სიმართლე მაქვს ნათქვამი. ვერავინ შემედავება.რა გითხრათ ჩემს განწყობაზე? ჩვენ ჩვენი ქვეყნის შვილები ვართ, როგორც არის ჩვენი ქვეყანა, ჩვენც ისე ვართ. გავერთობით ხოლმე და ზოგად პრობლემებზე ვლაპარაკობთ. აბა, ნახე კონკრეტულ ხალხს როგორ უჭირს? არ არის საშუალება, რომ კონკრეტული სიკეთე გააკეთო. როცა ქვეყნის სატკივარი გტკივა, უფრო უმწეო ხარ, ვიდრე მხოლოდ საკუთარი წუხილისას. ადრე ქუჩაში რომ მივდიოდი, ადამიანები უბრალოდ დადიოდნენ. ახლა ჩემში გადიან და სადღაც აგრძელებენ გზას. ასაკთან ერთად შეიცვალა დამოკიდებულებები. სადარდებელი, რომელიც შეიძლება არ გეხებოდეს, ყველგანაა, თბილისშიც და სოფლადაც. შენ შეიძლება კარგად ხარ, მაგრამ შენი კარგად ყოფნა სად წაიღო, არ იცი. მე თუ არ მარგია, შენი კარგად ყოფნა რა არის?- წერთ?- თვითონაც არ ვიცი, სადა ვარ, ხან იქ ვარ, ხან - აქ. პროზასაც ვწერ, ლექსებსაც. წერის დროს არაფერი მახსოვს და კიდევ კარგი, ეს თვისება აქვს წერას, ყველაფერს გავიწყებს. მაგრამ იმდენ ხანს რომ ვეღარ ვმუშაობ, ეგ მაღიზიანებს. მთელ დროს თითქმის წერას ვუთმობ, მაგრამ მალე ვიღლები. წინათ ორი-სამი გვერდის წერა არ მღლიდა, ახლა მღლის.- არტ-გომურის საქმე როგორაა? (გიორგი კეკელიძის ინიციატივით, სოფელ ლიშოში, ბესიკ ხარანაულის ეზოში მდებარე გომურში უნდა მოწყობილიყო სივრცე, სადაც გაიმართებოდა ლიტერატურული შეკრებები, ფოლკლორული საღამოები...)- სახურავი ჩამომექცა. ქარი ამოვარდა და... მე კი ვიცოდი ის საიდუმლო, სადაც ძალიან უჭირდა გომურს, წკიპზე რომ იყო, მაგრამ ვერ მოვასწარი. არ ვიცი, რა როგორ იქნება. შარშანწინდელთან შედარებით ხომ ყველაფერი გართულებულია. შეიცვალა რაღაცები. სამაგიეროდ, მე მივხვდი, რომ მოლოდინი ცუდი რამეა. იმას, რისი გაკეთებაც შეგიძლია, არ უნდა დაუწყო მოლოდინი, მაშინვე უნდა გააკეთო. იმედი და მოლოდინი შეგიტყუებს და დროს ისე წაგართმევს, ვერც გაიგებ. უნდა დაივიწყო რომ არსებობს სიტყვები - ხვალ, მერე... ახლა საცა დგახარ, იქვე უნდა გააკეთო.გიორგი კარგა ხანია არ მინახავს. რაღაც ვერ იყო კარგად. მინდოდა შევხმიანებოდი და მეთქვა, ისევ ისეთივე მეგობარი ხარ ჩემთვის და ისევ ძველებურად მიყვარხარ-მეთქი. საყვარელი, კეთილშობილი, ნათელი ბიჭია. ბევრი კარგი რამ გააკეთა. მის მეგობრობას ვუფრთხილდები. იმედი მაქვს, რომ თავის პრობლემას მოაგვარებს და გამოჩნდება. დრო უნდა. ნერვები ყველაზე ვერაგია. რასაც უნდა იმას მოგაჩვენებს, უნდა თავს აგატკივებს, ხან წელს, უნდა - ფეხს... ფსიქიკას უტევს. ფსიქიკა კიდევ ყველაზე ფაქიზია. იმდენ წამლებს სვამენ. ვწუხვარ იმ დროს, რომელიც უგიორგოდ გავატარე.

tamara

1669288980

რა გაუმხილა თამარ სხირტლაძემ „პრაიმტაიმს“ - „ერთადერთი შვილი რომ დავკარგე, ერთ თვეში, სცენაზე ცეკვაც მომიწია და სიმღერაც. მერე სახლში ვტიროდი...“

ერთი ხელი სრულიად საკმარისი იყო იმ გრანდების ჩამოსათვლელად, ვინც კი ბოლოს, ქართულ თეატრში გვყავდა შემორჩენილი. მათ შორის ერთ-ერთი - რიხიანი, პირდაპირი და გულიანი თამარ სხირტლაძე იყო. ასაკის მიუხედავად, შესაშური გონება, მეხსიერება და შრომისუნარიანობა ჰქონდა. პანდემიისას ებრაელი ქალის როლს ძერწავდა, რომელსაც ბრალს ანტისემიტომაში სდებდნენ.არ მახსოვს, დამერეკოს და თავიდან მოვეშორებინე, საუბარი დაზარებოდა ან რაიმე მიზეზით ეთქვა, არ მცალიაო. ყურადღებით, "სხვანაირი" თავმდაბლობით, იშვიათი შინაგანი კულტურით პასუხობდა კითხვებს, რომელთაც პანდემიის დროს, სატელეფონოდ ხშირად ვუსვამდი... ასე შემორჩა "პრაიმტაიმის" არქივს თამარ სხირტლაძის არაერთი ინტერვიუ. თამარ სხირტლაძე: - რეპეტიციობდით, მიზანსცენებზე ვიყავით გადასული, მაგრამ კორონას გამო გამოგვყარეს თეატრიდან. ჩემთანაც დადიოდნენ ბიჭები და სახლში ვაგრძელებდით რეპეტიციას. მაგრამ საბოლოოდ მაინც კორონამ დაგვშორა ერთმანეთს. მე რისკფაქტორი ვარ ასაკობრივადაც, ფილტვებიც სუსტი მაქვს, მთელი ცხოვრებაა სიგარეტს ვეწევი. ამიტომ სიფრთხილეს ძალიან ვიჩენ. თამარ სხირტლაძე: - ვუყურებ და ვუსმენ, რა ხდება ჩვენს თავს. პოზიცია და ოპოზიცია როდის დაწყნარდებიან, არ ვიცი. ჩემდა საუბედუროდ ჩართული ვარ პოლიტიკაში. სულ მეჩხუბებიან ჩემები, თავი დაანებე, ნუ უყურებო, რადგანაც ნერვებს ავყვები ხოლმე… როგორ შეიძლება არ მაინტერესებდეს?რამდენ რამეს არ მოვსწრებივარ. სამი ომი გამოვიარე, მაგრამ ასეთ დროებაში, ახლა რომ გვიდგას, არასდროს მიცხოვრია. სამ კარგ რამეს რომ გავაკეთებ და ვთქვათ, მეოთხე შემეშალა, ხომ არ შეიძლება ამას გადამაყოლოთ? არაფერი არ მოგვწონდეს, ეს შეიძლება? როგორმე მიზეზს ვეძებთ, რომ მუდმივად ვიქილიკოთ.მეორე სამამულო ომის მომსწრე ვარ. ვორონცოვის მოედანზე ვცხოვრობდით და მახსოვს, მშიერი გერმანელი რომ შემოვიდოდა ჩვენს ეზოში, დედას ეცოდებოდა და აჭმევდა. გაჭირვება კი იყო, მაგრამ ჩვენ არ გვიჭირდა.ერთი ხშირად დადიოდა და საჭმელს სახლის კიბეზე აჭმევდა დედა. ამ ბიჭმა სურათები გვაჩვენა, თურმე პიანისტი ყოფილა. მშობლებიც ვიოლინოებით იყვნენ სურათებზე. არაჩვეულებრივი ოჯახის შვილი აღმოჩნდა და ომში გამოაგდეს… შიოდა, რა ექნა? რაღაცებს ანგრევინებდნენ და აკეთებინებდნენ… ეს სურათები რომ ვნახე, შემრცხვა და დედას ვუთხარი, სახლში შევიყვანოთ და იქ ვასადილოთ-მეთქი. მე ათი წლის ვიყავი და უკვე მსახიობობა მინდოდა. ეს ბიჭი რომ პიანისტი აღმოჩნდა, უკვე მერიდებოდა გარეთ რომ ჭამდა საცოდავად. მაშინ იმდენი ვერ მოვიფიქრე, რომ ამ ბიჭის სახელი გვარი და მისამართი ჩამეწერა, რომ მერე მომეძებნა.17 წლის რომ გავხდი და თეატრალურ სტუდიაში დავიწყე სიარული, ამ გერმანელ ჯარისკაცზე ხშირად ვფიქრობდი. მინდოდა მომეძებნა და მეთქვა, როგორ ვკვებავდით და შიმშილს გადავარჩინეთ ეს ლამაზი ბიჭი.მამას ისე უყვარდა თეატრი, გიჟდებოდა, მაგრამ გოგო და მსახიობი, იმ დროს, როცა ხალხის წარმოდგენით, ყველა მსახიობი “ბოზი” იყო, მისთვის წარმოუდგენელი იყო. ამიტომ ვერაფრით წარმოედგინა, რომ მისი ქალიშვილი მსახიობი გახდებოდა. და ერთხელაც, იმ სპექტაკლზე, რომელშიც ვთამაშობდი, ბიძაჩემმა მოიყვანა ისე, რომ არ უთხრა, მე რომ ვმონაწილეობდი. უი, როგორ ჰგავს ჩემს თამრიკოს ეს გოგო, რომ თამაშობსო, ჩემზე უთქვამს. ბიძაჩემს ბოლოს უთქვამს, ხმა არ ამოიღო, შენი თამრიკოა. რაოო?! და დირექციაში გავარდნილა. ახლავე მოხსენით თეატრიდანო. ახლავე თუ სპექტაკლი რომ დამთავრდება, მერეო, ადმინისტრატორი გახუმრებია. ეგ ისეთი პერსპექტიული მსახიობიაო და ჩემი ისეთი ქება მოუსმენია მამაჩემს, რომ უკან დაუხევია… რას აღარ მოვესწარი. 9 მაისი, 1978 წელს ქართული ენის სახელმწიფო ენად გამოცხადებისთვის გამართული მიტინგები. 9 აპრილი… აფხაზეთის ომი…უნდა გითხრათ, აფხაზეთში ჩასულები, აფხაზებისგან კეთილგანწყობას ვერ ვგრნობდით, ცივად გვხდებოდნენ. ახლაც არ ეტყობათ, რომ ჩვენთან უნდათ. არ ვუნდივართ…აფხაზეთში თითქმის ყოველ ზაფხულს ჩავდიოდით. სოხუმში ვიყავით გასტროლით და მე და ჩემი მეგობარი, ავთო შევედით მაღაზიაში. ჩემმა მეგობარმა გამყიდველ ქალს რაღაცაზე ჰკითხა, ეს რა ღირსო? ის არ პასუხობს, არ აქცევს ყურადღებას. მერე მე რუსულად ვკითხე, რატომ არ პასუხობთ-მეთქი? არ მესმის ქართულიო, ეს აფხაზი ქალი გვპასუხობს. მაშინ ავთომ ქართულად შეაგინა და მყისიერად შემოუტრიალდა. ეს გაიგეო? ჰკითხა ავთომ.სოხუმის ყველაფერი მენატრება, ძალიან საყვარელი ქალაქია. პლაჟიც, მსახიობთა სახლიც, თავისი დიდი ბაღით და არაჩვეულებრივი მომსახურებით. ვის არ ნახავდით კომპოზიტორების სახლშიც…სოხუმის თეატრის მთავარი რეჟისორი, იური კაკულია ბრეხტის „დედა კურაჟს“ დგამდა. მთავარ როლში დამაკავა. დიმა ჯაიანი ჩემს შვილს თამაშობდა. რეპეტიციებია გახურებული, დილიდან ვრეპეტიციობდით და ერთხელაც, დიმამ და იურიმ, წამოდი, ვისადილოთო მითხრეს.მე ქვიშაზე მოდუღებულ ყავას დავლევ, სანამ თქვენ ისადილებთ-მეთქი, ვუთხარი. სანაპიროს კაფეში, როგორც ყოველთვის, ბევრი ხალხი იყო. დავჯექი მარტო, ვსვამ ყავას და სიგარეტს ვეწევი… ქერა ქალი ვიყავი, თან მაცვია უცნაურად, რეპეტიციის ფორმაში ვარ…მოვიდა ორი ქართველი გოგო, ეძებენ ადგილს. მომიახლოვდნენ, დავსხდეთ აქ, მაგრამ ჩემი მტერი დაჯდა ამასთანო, ამრეზით ამათვალირეს. რუსი ვგონივარ. ჩათვალეს, ბ…ზი ვარ რაა, “მეძავი”, მარტო ვზივარ, კაცს ველოდები, ვაბოლებ. (მე რომ სახელი მქონდა ცხოვრების მანძილზე, ნეტა, ეგ სახელი ჰქონოდათ იმათ. ჩემთვის პატიოსნება ყველაფერს ნიშნავდა.)მთელი იქ ჯდომის დროს მლანძღეს, ენა არ გაუჩერებიათ. ყველაფერი განიხილეს, თმა საით მქონდა გადავარცხნილი, როგორ მეცვა, გადამიარ-გადმომიარეს. ისიც თქვეს, ამისთვის დიდი პატივია ჩვენს გვერდით ჯდომაო. მე ისეთი სახე მაქვს, თითქოს ვერაფერს ვერ ვიგებ.დიმა ჯაიანი პოპულარული იყო, იური კაკულია სოხუმის თეატრის მთავარი რეჟისორი გახლდათ, მასაც იცნობდნენ. მოკლედ, მომიახლოვდნენ ნასადილები დიმა და იური.დიმა მანძილიდან მეუბნება, რატომ არ წამოხვედით, ქალბატონო თამარ, ისეთი შებოლილი ქათამი იყოო (იქ მართლა გემრიელი ქათამი ჰქონდათ ხოლმე)… მე ამ ქალებს გადავხედე.გამშრალი ისხდნენ და მიყურებდნენ. წავედით გავაგრძელეთ რეპეტიციაო, მითხრეს. მეც ავდექი, ამათ გადავხედე და ვუთხარი, დიდი მადლობა თქვენს გვერდით ჯდომის ღირსი რომ გავხდი-მეთქი. ფერი არ ედოთ სახეზე, ენა ჩაუვარდათ…მინდოდა, ისე არ მოვმკვდარიყავი, რომ ეს დარდი - ჩვენი დაკარგული ტერიტორიების დარდი არ წამეღო. რა გაკავეთო, როგორ გავიგრძელო სიცოცხლე?რა გითხრათ, დედიკო. თუ დიდი განცდა გაქვს, უნდა მოკვდე, თუ არ კვდები და რჩები, მაშინ კეთილი ინებე და ცხოვრებას ფეხდაფეხ აჰყევი. სხვანაირად არ გამოდის.ერთადერთი შვილი დავკარგე და თვეც არ იყო გასული, რომ სცენაზე გავედი. რა ნორმალურია ეს? თითქოს არ არის ნორმალური. მაგრამ საჭმელს ხომ ჭამ, ბანაობ, უსმენ… მაშინ კეთილი ინებე და შენს დარდს მე ნუ მომახვევ თავს. ყველამ თვითონ მოინელოს თავისი დარდი.როცა ჩემი შვილი გარდაიცვალა, თეატრს შევუთვალე, მე ვეღარ მოვალ-მეთქი. მაგრამ ერთ თვეში “მაიძულეს”, რომ სცენას დავბრუნებოდი.თაზო სულ ჩემმა ქმარმა გაზარდა. მე სულ დაკავებული ვიყავი. ამიტომ მამა-შვილს სიგიჟემდე უყვარდათ ერთმანეთი. ჩემს მეუღლეს არც უნდოდა მეორე შვილი, თაზოს რომ ყურადღება არ მოჰკლებოდა. ახლოს იყვნენ და მეგობრობდნენ.მას არ ვუთხარი, რომ თაზოს სიმსივნე ჰქონდა, გვიან გაიგო, თაზოს სიკვდილის წინა დღეს და ცუდად გახდა. მე მანამდე, ორი თვე ვგლოვობდი. ორი თვის მეტი არც უავადმყოფია ჩემს შვილს. ჩვენს გვარში ირგვლივ არავის ჰქონია ეს დაავადება. ავარიაში მოჰყვა, მკერდი დაარტყა და სიმსივნე ტრავმიდან განუვითარდა. როცა დაავადებამ თავი გამოამჟღავნა, უკვე გვიანი იყო, მეოთხე სტადია ჰქონდა.მოკლედ, თეატრიდან რომ დამირეკეს, თამაშის გაგრძელებაზე უარი ვუთხარი. მეუღლე ჩამეკითხა, რაზე უთხარი უარიო. მომაყოლა, თემურ ჩხეიძე “სამეფო უბნის თეატრში” დგამს სპექტაკლს “აქ, ამ სავანეში” და მე და მედიკო ჩახავა მიგვიწვია და უარი ვუთხარი-მეთქი. თუ გინდა, გადავრჩე და ამოვისუნთქო, რეპეტიციაზე წადიო, მითხრა. იცოდა, რომ თეატრი ჩემთვის ყველაფერი იყო. გამიჭირდა, მაგრამ წავედი, სცენაზე ცეკვაც მომიწია და სიმღერაც. მერე სახლში ვტიროდი. სახლში მოსულს მეუღლე მეკითხებოდა, როგორ ჩაიარა რეპეტიციამო და მე მთელ სცენას გავუთამაშებდი. ზეპირად იცოდა უკვე პიესა.სპექტაკლს წარმატება მოჰყვა. იმდენი ჯილდო აიღო, იმდენი მაყურებელი ჰყავდა ამ სპექტაკლს.კახი რომ კითხულობს, "ნეტავი, იქ თეატრი არისო?" ყველა მსახიობს აქვს ეს შეკითხვა, რომ მივდივართ, სად მივდივართ?!..

tamara

1669228903

"ბოლოს ისეთი თვალები ჰქონდა... არაამქვეყნიური..." - ასმათ ტყაბლაძე თამარ სხირტლაძესთან უკანასკნელ შეხვედრაზე

დღეს 93 წლის ასაკში გარდაიცვალა კინოსა და თეატრის არტისტი - თამარ სხირტლაძე. სამწუხარო ინფორმაცია მარჯანიშვილის თეატრმა გაავრცელა.კოლეგებიდან უკანასკნელნი, ვინც მსახიობი შინ მოინახულა - ასმათ ტყაბლაძე, ქეთი ჩხეიძე და ეკა მჟავანაძე არიან. ასმათ ტყაბლაძემ ეს სამწუხარო ინფორმაცია "პრაიმტაიმისგან" შეიტყო.ასმათ ტყაბლაძე: - დავპირდი ამ დღეებში შემოგივლი-მეთქი... ჩემი თამარა... როგორ უნდოდა სიცოცხლე.ბოლოს, ორი კვირის წინ რომ ვიყავი, ისეთი თვალები ჰქონდა, ამ ქვეყნის აღარ იყო. ეკა მჟავანაძეს ვუთხარი კიდეც, თვალები არ მომწონს, არაამქვეყნიური აქვს-მეთქი.კარგი მსახიობი იყო, დიდხანს იცოცხლა და ღმერთმა მისცა ბედნიერება, რომ ბოლომდე ეთამაშა.სცენაზე ყოფნის სიამოვნება ბოლომდე მიიღო. მისთვის მთავარი საქმე ეგ იყო.გული დამწყდა. ის იყო ჩემი ბოლო მოჰიკანი. მე ხომ ყველა ასაკოვან მსახიობთან ვმეგობრობდი...

giorgi

1669222764

რას გამოხატავს გველეშაპი წმინდა გიორგის ხატზე და ვინ ედარებოდა წმინდა გიორგის

უფოლოგი ერეკლე შონია სტუმრად იყო მათემატიკოს ვაჟა მანგოშვილთან, რომელსაც გიორგობასთან დაკავშირებით საინტერესო საუბარი ჰქონდა. გთავაზობთ ამონარიდს.ვაჟა მანგოშვილი: გიორგობისთვე გამხნევების თვეა და ამ განწყობით ვულოცავ ყველას გიორგობას.გატეხილ პურს და გაუეტეხელ გულს გაუმარჯოსო, ამბობდნენ მთაში. გატეხილი პური და ბარძიმში ღვინო, ზიარების ტოლფასია. გატეხილ პურს და ღვინოს რომ ეზიარებოდი, არ უნდა შეგშინოებოდა არაფრის, რადგანაც მხნეობის და გაუტეხელების ფორმულაა.გურულები ღვთის დარი ხალხია. მათ აქვთ საინტერესო გასამხნევებელი ფორმულა. თუმცა მანამდე გავიხსენოთ სოლომონ მეფის ბეჭედი - "ესეც გაივლის". ბრძენი მეფე მწუხარებაში ჩავარდნილი ეტყოდა თავს, ესეც გაივლისო. ლხინსა და სილაღეს რომ თავი არ წაერთმია მისთვის, ისევ დახედავდა. წონასწორობის ფორმულა იყო. აბა, ახლა გურული როგორ ორ სიტყვას ამბობს გასაჭირის დროს - მაი აფერი. ანუ გულზე არ მოიხვედრო, დღეს თუ ასეთ დღეში ხარ, ხვალ უკეთესი დღე გათენდებაო. წმინდაო გიორგი შენს ხატებას ვუმზერ და სული მხნედ არისო, ამბობს ზვიად გამსახურდია. ხატიდან მაკურნებელი ძალა შემოდის და ამიტომ.სამეგრელოში როგორ ხარო რომ მოიკითხავენ ახლობელს, ის პასუხობს - ჯგიროდ, ჯგრეგ ვარ ანუ კარგადო, ჯგრეგ წმინდა გიორგია. წმინდა გიორგივით ვარო, მას ედრებოდა, ედარებოდა. ქცევით, ჩაცმით... წმინდა გიორგი ხილულად ეწეოდა მებრძოლებს - შავნაბადაში, დიდგორის ველზე, ბახტრიონზე, ხრეშილზე. როცა ხილულად ეწეოდა, ბუნებრივია იყო მომენტები, როცა წმინდანი უხილავად ეწეოდა მებრძოლთ. წმინდა გიორგის ხატს რაც შეეხება. გველეშაპი ადამიანის დაცემული ბუნებაა. ჩვენი ეგოისტური პირადი მე, რომელიც გავამეფეთ, ტახტზე დავსვით და გუნდრუკს ვუკმევთ. შუბი უფლის სიტყვა და მცნებაა, რომელიც ბოროტი ძალისკენ, ურჩხულისკენ მიემართება. კი არ უნდა მოკლას და დაასახიჩროს, არამედ უნდა გარდაქმნას უფლის სიტყვით. მოთვინიერებული ბოროტი ძალა ტრანსფორმირდება და ის გოგონას მცველად გადაიქცევა. ბორბალზე გაკრული წმინდა გიორგი ჩვენი უკვდავ სულის სიმბოლოა... 

lenuka

1669221920

„რახან ასაკით დიდია, ცნობილია და შემტევია, მე მადარებდნენ - „გოგო-ნაზღაიძე“ შევიდა პროექტშიო“ - „პრაიმ ჰაუსის“ წამყვანი ლენუკა ყიფშიძეზე

როდესაც „პრაიმ ჰაუსში“ ზურა ყიფშიძის მოდელი ქალიშვილი, ლენუკა ყიფშიძე გამოჩნდა, დატრიალდა ხმები - ოოო, ამ სეზონის გიორგი ნაზღაიძე ეს იქნებაო.გიორგისა და ლენუკას შორის რა მსგავსებას ხედავდნენ, ამაზე კომენტარს „პრაიმტაიმთან“ პირველი სეზონის გამარჯვებული და "პრაიმ ჰაუსის" წამყვანი - გიორგი ნაზღაიძე აკეთებს. გიორგი ნაზღაიძე: ლენუკა რომ შედიოდა „პრაიმ ჰაუსში“, ამბობდნენ, გიორგი ნაზღაიძე შედისო. რახან ასაკით დიდია, ცნობილია და შემტევია, მე მადარებდნენ - გოგო ნაზღაიძე შევიდა პროექტშიო. რა გითხრათ, მაყურებლისგან და მონაწილეებისგან მესმის, ბევრი ბაძავს ნაზღაიძესო. ჩემს ფრაზებსაც აჟღერებენ. ვერ ხვდებიან, რომ მიბაძვით ვერ მიაღწევენ მიზანს. ამ დროს თავი უნდა დაიმკვიდრონ, სახე შექმნან.ლენუკა არავის ბაძავს. სამართლიანი მოთამაშე მგონია. ალბათ, ეს ასაკიდან გამომდინარეა. ასაკის გამოა, რომ გაცილებით უკეთ არეგულირებს ურთიერთობებს. ყველა მონაწილე რაღაც დოზით თამაშობს. ეს ტელევიზიაა, შოუა, გახსოვს, რომ კამერებია ჩართული. მაგრამ მე მაინც მიმაჩნია, რომ ლენუკა სხვებივით არ თამაშობს.